کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه طی چندين سال مبارزه برای به رسميت يافتن سنديکای مستقل کارگری، انعقاد و پيمان دسته جمعی کار و رسميت يافتن حق اعتصاب به تلاش پرداخته و در اين راه بارها خواهان مذاکرات رسمی با ارگان های حکومتی شدند. در پی امتناع اين ارگان ها از به رسميت شناختن خواست های فوق، کارگران از طريقی آزاد و دمکراتيک رأسا اقدام به تشکيل سنديکای خود کرده و بر اساس تصميم آن سنديکا دست به اعتصاب سراسری زدند. اين اعتصاب به شدت سرکوب شده و منجر به دستگيری صدها کارگر شرکت واحد و تعدادی از فعالين سنديکايی و از جمله رهبر سنديکا آقای منصور اصانلو و حتی دستگيری تعدادی از همسران و فرزندان اين کارگران شد.

اين مبارزه بازتاب وسيع ملی و بين المللی پيدا کرد و از حمايت بی دريغ اقشار مختلف مردم ايران و ايرانيان خارج از کشور و تعدادی از سازمان های بين المللی کار و مدافع حقوق بشر برخوردار شد.

در نتيجه اين مبارزات اکثر کارگران به جز آقايان منصور اصانلو، ابراهيم مددی، منصور حيات غيبی، رضا سيدزند و... آزاد شدند؛ اما کارفرمای شرکت واحد از پذيرش مجدد کارگران به کار خودداری می کند.

خواست های کارگران شرکت واحد تهران و حومه در شرايط کنونی عبارتند از:

۱- آزادی آقای منصور اصانلو رهبر سنديکای کارگران و عضو هيئت مديره سنديکا.
۲- به رسميت شناخته شدن سنديکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه توسط حکومت.
۳- انعقاد پيمان دسته جمعی کار.
۴- بازگشت مجدد به کار.

کانون ره آورد همبستگی خود را با کارگران شرکت واحد تهران و حومه در راه تأمين خواسته هايشان اعلام می دارد؛ سرکوب خشن اعتصاب کارگران توسط حکومت جمهوری اسلامی را محکوم می کند و آن را ناقض معاهده های بين المللی کار و منشور جهانی حقوق بشر می داند که ايران از جمله امضا کنندگان آن است.

کانون ره آورد
آخن – آلمان
‪سه شنبه، ۲۵ بهمن ۱۳۸۴‬
ده فوريه دو هزار و شش