روز يکشنبه ۹ دسامبر ۲۰۰۷ مانند هر سال، کانون ره آورد مراسمی به مناسبت روز جهانی حقوق بشر در شهر آخن – آلمان برگزار کرد که با استقبال خوب ايرانيان ساکن اين شهر مواجه شد.

در ابتدای اين مراسم بيانيه کانون ره آورد به مناسبت اين روز قرائت شد. اين بيانيه به بررسی وضعيت حقوق بشر در ايران در يک سال گذشته پرداخته است و در آن از جمله به وضعيت معلمان، دانشجويان، کارگران، زنان و مطبوعات و حرکات اعتراضی آنان اشاره شده است. متن کامل اين بيانيه در سايت کانون ره آورد و سايت های مختلف منتشر شده است.

[بيانيه کانون ره آورد را با کليک اينجا بخوانيد]

سپس آقای کاظم کردوانی، جامعه شناس و از اعضای کانون نويسندگان ايران به سخنانی در باره دلايل تاريخی نقض حقوق بشر در جامعه ما پرداختند.

[برای آشنايی بيشتر با آقای کاظم کردوانی اينجا را کليک کنيد]

در طول اين مراسم هم چنين اسلايدهايی در رابطه با نقض حقوق بشر در سطوح و اقشار مختلف جامعه ايران در طی سال گذشته به نمايش گذاشته شد.

در بخش پايانی برنامه گروه موسيقی اصيل ايرانی شهر آخن تصنيف های زيبايی به همراه سه تار و تنبک اجرا کردند که مورد استقبال گرم حاضران قرار گرفت.

آقای کردوانی در سخنان خود به توضيح دلايل نقض حقوق بشر در جامعه ما در روند پيدايش اعلاميه جهانی حقوق بشر پرداختند. ايشان عنوان کردند اولين پايه های بحث در مورد حقوق فردی در اروپا به حدود ۸۰۰ سال پيش باز می گردد که در آن اختيارات شاه محدود شده و «مالکيت» به رسميت شناخته می شود. هم چنين در قرن هفدهم در انگلستان و فرانسه مسئله احترام به امتيازات ويژۀ پارلمان، احترام به افراد و محکوميت دادگاه های ويژه و تجاوزهای فيزيکی مطرح می شود. اعلاميه های دوران استقلال آمريکا در قرن هيجدهم نيز به آزادی مذهب، بيان، مطبوعات، حق تجمع صلح آمير، امنيت شخصی و آزادی محل اقامت افراد اشاره می کند.

نخستين اعلاميه جهانی حقوق بشر در جريان انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه ابتدا در مبنای سياسی تدوين شد که بعدا شکل عملی می گيرد و به مقدمه قانون اساسی فرانسه تبديل شده و بعدها جنبه جهانی به خود می گيرد. اصول قيد شده در اين بيانيه از جمله آزادی بيان، حق امنيت، جدايی قوا، قانون و بيان اراده عمومی، آزادی مدنی و مطبوعات، برابری، برادری و منع اقدامات خود سرانه می باشند.

با توجه به تاريخچۀ فوق و تفاوت تاريخی اوضاع اروپا و ايران، تا حدودی به «چرايی» نقض حقوق بشر در جامعه ما پاسخ گفته می شود.

وی در ادامه به بررسی زمينه های اقتصادی و اجتماعی بيانيه جهانی حقوق بشر اشاره کرد.

در دوران رشد سرمايه داری و بعد از جنگ جهانی اول، با فقير شدن بخشی از طبقه کارگر تنها حقوق سياسی و مدنی مطرح نبوده، بلکه مسائلی مانند حق کار، مسکن، مسئله دستمزد، به رسميت شناختن سنديکاها و شوراها و کمک به خانواده های پر جمعيت و مسائلی از اين قبيل به مسائل جدی روز تبديل می شوند.

نقطه اوج توجه به اين مجموعه مسائل، تصويب اعلاميه جهانی حقوق بشر در دهم دسامبر ۱۹۴۸ در شهر پاريس می باشد و اصول آن اعتقاد به پيشرفت، فضيلت ها و جهان شمول بودن کرامت فرد است.

اين اعلاميه به شش موضوع مهم ذيل می پردازد:
- آزادی، برابری، عدم تبعيض
- آزادی و ضمانت های حقوقی
- مسئله مرد و زن
- حوزه ها و توانايی های روحی، آزادی های سياسی
- حقوق اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی
- وظايف در برابر جامعه، جامعه بين المللی

آقای کردوانی در ادامه به اين مسئله پرداختند که جريان های مخالف اعلاميه جهانی حقوق بشر شامل سه نوع ديدگاه و حکومت می باشند:
- مارکسيسم و دولت های سوسياليستی
- دولت های توتاليتر و فاشيستی مانند دولت های آلمان و ايتاليا (در زمان جنگ جهانی دوم)
- حکومت های دينی

وی با ذکر اين نکته که قصد يکی انگاشتن و هم سنخ دانستن اين سه نوع حکومت را ندارد، در رابطه با نگرش اين سه نوع حکومت نسبت به اعلاميه جهانی حقوق بشر توضيح داد.

او گفت تفکر مارکسيستی (که در کتاب «مسئله يهود»، مارکس اشاره ای به آن می کند) ارجحيت منافع فرد بر منافع جامعه را خودخواهانه و ليبرالی می داند که جوهره اصلی آن احترام به شخص ولی عدم اعتقاد به آزادی ِ مالکيت افراد می باشد.

حکومت های توتاليتر مانند حکومت موسولينی هم معتقدند که چيزی به عنوا ن «فرد» وجود ندارد و آزادی فردی حق ذاتی نيست.

در حکومت های دينی، فرد به عنوان «سوژه مطلق خدا» انگاشته می شود و نه به عنوان انسانی که بر کل جامعه اولويت پيدا می کند.

وی در ادامه به کنفرانس اسلامی در سال ۱۹۹۹ اشاره کرد که در طی آن اعلاميه حقوق بشر کشورهای اسلامی به تصويب رسيده است. بر اساس اين اعلاميه کليه حقوق و آزادی ها تحت چهارچوب و مقررات شريعت است و شريعت تنها مرجع برای تفسير و توضيح اين مبانی است.

آقای کاظم کردوانی در پايان سخنان خود از خطر «استفاده ابزاری» از مسئله حقوق بشر از طرف برخی گروه ها نام برد و اين که برخی از اين گروه ها در حالی که خود اعتقادی به حقوق بشر ندارند از آن برای پيشبرد مقاصد خود استفاده می کنند.

وی هم چنين تاکيد کرد که در «رعايت حقوق بشر» بايد از خودمان آغاز کنيم و در رابطه های شخصی خود به حقوق افراد احترام بگذاريم.

در پايان جلسه پرسش و پاسخ برگزار شد که در طی آن آقای کردوانی به سئوالات حاضران پاسخ گفتند.