اول ماه مه، در همه جهان به عنوان روز جهانی کارگر جشن گرفته می شود. در اين روز بار ديگر موقعيتی دست می دهد تا حقوق زحمتکشان جامعه، کاستی ها و دستاوردهای تلاش و مبارزه اين طبقه مهم اجتماعی که ستون جامعه بر کار و زحمت آنان استوار است؛ بازبينی شود.

به حقوق کارگران از جوانب مختلف می توان نگريست. نگاه حقوق بشری به اين موضوع نشان می دهد که وضعيت کارگران در کشورمان ايران در اکثر موارد همچنان رو به وخامت می رود.

متاسفانه چگونگی رفتار جمهوری اسلامی با کارگران کشور در بيشتر موارد با اعلاميه جهانی حقوق بشر منافات فاحش دارد.

جمهوری اسلامی ايران که از آغاز تاسيس خود همواره سنگ محرومان و «مستضعفان» را به سينه می زند؛ در عملکرد نزديک به سی ساله ی خود هيچ گاه از حد شعار فراتر نرفته است و همواره حقوق کارگران و زحمتکشان را مورد تضييق قرار داده است.

در مواد مختلف مندرج در اعلاميه جهانی حقوق بشر، حقوق کارورزان جامعه به شکل بارزی نمود دارد. ماده های ۲۰، ۲۱، ۲۳، ۲۴ و ۲۵ به طور مشخص به حقوق صنفی و اجتماعی کارورزان و کارگران جامعه پرداخته است. آزادی تشکيل اجتماعات و ايجاد اتحاديه، آزادی انتخاب نمايندگان، حق کار، شرايط منصفانه کاری و... در اين مواد قيد گرديده اند.

در کشور ما نه تنها اين حقوق صنفی در طول سی سال گذشته همواره پايمال شده اند بلکه مقابله با کارگران و تشکل های آنان از جنبه های صنفی فراتر رفته و با دستگيری ها و سرکوب های متعدد کارگران عملا تضييق حقوق آنان به عرصه آزادی های اجتماعی نيز کشيده شده است.

اکنون مبارزات کارگران ايران نه تنها عرصه ای صنفی که آوردگاه عظيمی است در تلاش عمومی جامعه در راه دستيابی به آزادی و حقوق اجتماعی وسيع تر؛ و از اين رو مورد توجه و دقت همه نيروهای مدافع آزادی است.

در ايران هنوز مطالبات اوليه کارگران از جمله حق برخورداری از تشکل صنفی مستقل و حق اعتصاب به رسميت شناخته نمی شوند و کارگرانی که در اين راه تلاش می کنند همواره با خطر زندان، شکنجه و سرکوب مواجه می شوند.

گسترش افسارگسيخته فقر و گرانی در کشور، کارگران را در شرايط بسيار دشوار زندگی قرار داده است. دولت ايران خط فقر را ۶۰۰ هزار تومان اعلام کرده در حالی که حداقل دست مزد کارگران از سوی وزارت کار، ۲۱۹ هزارتومان تعيين گرديده است. بسياری از کارگران ماه ها حقوق خود را دريافت نکرده اند. برای مثال هفت هزار کارگر نيشکر هفت تپه از اسفند ماه حقوق عقب افتاده خود را دريافت نکرده اند. همين نمونه ها کافی است تا فشار طاقت فرسای زندگی بر کارگران را دريابيم.

با اين وجود کارگران ايران در طول سال گذشته در راه دستيابی به حقوق خود مبارزات خود را عليرغم تمامی خطرها پيش برده اند. دستگيری کارگران مبارزی چون منصور اسانلو، شيث امانی، بختيار رحيمی، محمود صالحی، غلامرضا غلام حسينی و اعتصاب کارگران لاستيک سازی البرز، نيشکر هفت تپه و... نشان از گسترش روز افزون تلاش و پيگيری کارگران برای احقاق حقوق خود دارد.

از سوی ديگر در ايران فعالان مستقل کارگری همواره به خاطر برگزاری مراسم روز جهانی کارگر مورد ضرب و شتم قرار گرفته، بازداشت شده و به زندان محکوم شده اند.

امسال نيز حکومت ايران که خود را مدافع محرومان می نامد با برگزاری چنين مراسم مستقلی مخالفت کرد و عملا کارگران ايران را از جشن خود محروم ساخت.

کانون ره آورد مبارزات کارگران ايران را کاملا در چهارچوب مبارزه در راه حقوق بشر در ايران می داند و از مبارزات آنان پشتيبانی می کند.

روز جهانی کارگر بر همه کارگران ايران مبارک باد!