زمستان ۲۰۰۵
در اينجا ايستاده ام .در کنار مکانی که برای ملت اروپا مکانی پر معناست،برای انسانهايی که در روزگاری دور، تاوان عقايد خود را پرداختند و قربانی ذهنيتی کور گشتند تا نام آنان را در تاريخ يکی از بزرگترين جنگهای بشريت،ابدی کند.اينجا خيابان (چَک پوينت چارلی) است.محلی در برلين که برای بسياری از آلمانی ها آشناست.خيابانی قديمی که با ديدن آن می توان صحنه های ناديدۀ فتح برلين در جنگ جهانی دوم را تصور کرد.در اين قسمت که من اکنون ايستاده ام،گورهايی از مرمر در کنار يکديگر قرار گرفته اند.تعداد آنها زياد است و يک تابلو بر روی نرده های اين قطعه به بيننده می گويد که اينجا مدفن يهوديان قربانی جنايات نازيسم در آلمان هيتلری است.بر رو ی برخی گورها رگه هايی از شکست ديده می شود که به مرور زمان ايجاد شده است.به ياد مقاله ای می افتم که چندی پيش در روزنامه ای آلمانی خواندم که توسط مسئول نگهداری اين گورها نوشته شده بود و اينکه چرا دولت گورها را تعمير نمی کند.اين حقيقت داشت،حتی لامپهايی که به موازات هم در رديفهای طولانی گورها را روشن می کردند تا در تاريکی شب ،گورها را روشن کنند ،از کار افتاده بوند.نام اين قطعه آرامگاه يهوديان است.اين قطعه برا ی اين در اين مکان ايجاد شده است تا مردمی که هر روز از آنجا گذر می کنند،لحظه ای درنگ نمايند و به گذشته ای بنگرند که سرتاسر جنايت بر عليه بشريت بيگناه بوده است.تا هرگز به فکر تکرار آن روزها نباشند .
بی اختيار به ياد گورستان خاوران می افتم.و اين طنز تلخ گزنده،که قربانيان جنايات رژيم اسلامی،هنوز پس از گذشت سالها و سالها،مجازات می شوند و حتی با گورهای در هم شکستۀ خود تاوان جرمی را باز پس می دهند که تنها دگر انديشی و آزاد انديشی است.هر سال توطئۀ جديدی بر عليه يادگار زندانيان قتل عذم ۶۷ انجام می شود.اين قربانيان حتی با مرگ خود رژيم جمهوری اسلامی را به مبارزه می طلبند. به خود می گويم چه عظمتی در اين گورها نهفته است که حتی صاحبان جنايت و دشمنان بشر را به لرزه می اندازد.تصور از بين بردن و صاف کردن گورها ساليان سال است که به اجرا نرسيده است.چه تأسف بار است و چه حقير که اين جانيان تصور می کنند با نبود گورها،حقايق نيز در زير تلی از خاک ناپديد می شوند و يا با گذشت زمان و ايجاد اتوبانها بر رو ی گورهای قربانيان،ياد آنها نيز به فراموشی سپرده می شود. چه خيال باطلی.کم نيستند آنان که ميدانند و از جنايات سخن می گويند،هيچ خانه ای از شعله های آتش جنايات رژيم بی نصيب نمانده است.خاوران جايی است که در آن دردهای مشترک با هم می آميزد و از آن دردی واحد پديد می آيد.دردی که سرانجام شيشۀ عمر جانيان و دشمنان انديشه را خواهد شکست.خاوران با بودنش ما را به انديشه وا می دارد،ما را به ياد آنهايی می اندازد که روزی بودند و بی هيچ گناهی قربانی گشتند.ما را با اين پرسش وا می دارد که چه بايد کرد؟ خاوران را بايد حفظ کرد به هر قيمتی.خاوران انعکاسی از گذشته و هشداری است برای آينده تا نگذاريم خاوران ديگری ايجاد شود.