مظنونان- مرجان: به بند کشيدن فعالان اجتماعی و سياسی در ايران کار تازه ای نيست به همين خاطر هم زمانی که خبر دستگيری و انتقال عاليه اقدام دوست به زندان اوين برای گذراندن دوران محکوميتش روی وبسايت ها نقش بست چندان تعجب آور نبود. اما اين افدام مسئولان نه فقط به منظور اجرای حکم زندان زنی بود که در ۲۲ خرداد ماه سال ۸۵ در ميدان هفت تير به اتفاق همراهانش تجمع کرده بود که بگويد اونصف يک مرد نسيت بلکه برای نشان دادن قاطعيتش در برابر جنبش زنان است جنبشی که با تلاش عاليه ها حالا به فدرت رسيده و قد علم کرده و خواسته هايی دارد که حکومت را برای براورده کردن و يا نکردن آن بر سر دوراهی قرار داده است .

مردان حکومت به اين می انديشند ، اگر اين خواسته ها راکه مورد پذيرش افکار عمومی و خواسته ۳۵ ميليون زن ايرانی است.براورده کنند در واقع به قدرت رسيدن اين زنان را تاييد کرده اند و راه برای گرفتن ديگر خواسته ها ی مردم از طريق فشار اوردن به حکومت را پذيرفته اند. اما اگر اين خواسته ها را براورده نکنند بايد با نيمی از مردم کشور که زنان هستند و حالا قدرت گرفته اند و جامعه جهانی نيز آنها را حمايت می کند وارد يک جنگ شوند . ينابر اين برای مقابله با اين جنبش تنها يک راه وجود دارد و ان هم به بند کشيدن زنانی است که در اين جنبش فعاليت دارند . اما يک جای اين معادله توسط حکومت محاسبه نشده بود و ان اينکه استقامت اين زنان بسياربيشتر از آن چيزی است که انها تصور می کنند. در راستای به حاشيه کشيدن اين زنان ابتدا سناريوی هميشگی که در مورد فعالان سياسی انجام می گرفت انجام شد. يعنی بادرست کردن شايعات زنانی را که دراين جنبش فعال بودند رابا انگهای اخلاقی فاسد خواند و از اين طريق سعی کردند آنها را به حاشيه بکشانند و از هدف خود دور کنند .

دومين مرحله بازداشتهای طولانی آن هم در سلولهای انفرادی راهی بود که برای مقابله با اين زنان در نظر گرفته شد. البته اين بازداشتها تنها به چند بازجويی ساده ختم نمی شد. بلکه بازجويان خانواده های اين زنان را هم درگير اين مسائل می کردند و با ايجاد رعب ووحشت از طريق يورش به خانه اين زنان و کتک زدن افراد خانواده و به سرقت بردن اموال شخصی مانند کامپيوتر و تلفن همراه و غيره ضربات روحی به اعضای خانواده وارد کنند و در واقع از خانواده ها به عنوان اهرم فشاری استفاده کنند و اين زنان را ساکت کرده و وادار به گوشه نشينی کند. اما ظاهرا باز هم تيرمسئولان به سنگ خورده بود چراکه بعد از خرداد ماه سال ۸۵ که دادگاه انقلاب تعداد زيادی از اين زنان را بازداشت و روشهای هميشگی را پياده کرد، باز هم اين زنان ساکت ننشستند و اين بار در اسفند ماه سال ۸۵ هنگامی که همفکرانشان در دادگاه انقلاب محاکمه می شدند در برابر دادگاه انقلاب جمع شدند تا به ياد قضات محاکمه کننده افکار و عقايد بياورند همفکرانشان تنها نيستند . هر چند اين تجمع نيز به خشونت کشيده شد و۳۳ زن دستگير و به زندان اوين منتقل شدند اما به ياد آقايان اورد که در برخورد با جنبش زنان اشتباه می کنند و اين بازداشت ها کار ساز نخواهد بود .

بنابر اين دستگاههای ذی ربط بايد بر خورد شديد تری را در پيش می گرفت تا ياد اور شود که اين زنان نمی توانند انها را عقب برانند و کسی که قدرت را در دست دارد تصميم گيرنده است. بنابر اين راه جديدی را در پيش گرفت ،. محاکمه و محکوميت به حبس های طولانی و تاييد حکم زندان های تعزيری .

در واقع دستگاه های ذی ربط با برخورد های قهر اميز و به حبس انداختن زنان آنها را از فعاليتهايشان بازداردچراکه می داند اين برخوردها می تواند فشارها ی خانواده نيز بر روی اين فعالان زياد کند . اما ظاهرا يک جای کار درست محاسبه نشده است .دستگاهای ذی ربط هنوز نمی داند وقتی مبارزان در شرايط سخت وسختر قرار می گيرند عقب نمی کشند بلکه انگيزه بيشتری برای مبارزه پيدا می کنند . اين به معنای ان است که شايد در کوتاه مدت روند رو به جلوی جنبش زنان کمی با اشکال مواجهه شود اما بعد از مدتی اين مبارزات با شدت و قدرت بيشتری پيش خواهد رفت . شايد بهتر بود دستور دهندگان اجرای اينگونه احکام تاريخ را ورق می زدند .در اين صورت قطعا چنيين راهی را برای مبارزه با جنبش زنان انتخاب نمی کردند .زندانی شدن عاليه اقدامدوست به عنوان اولين زنی که در سالهای اخير به جرم خواستن برابری بايد دوران حبس تعزيری اش را بگذارند در ظاهر ناراحت کننده و برای خانواده اش بسيار سخت خواهد بود و کسی نمی تواند ان را منکر شود اما نشان دهنده ان است که جنبش زنان اکنون به يک قدرت غير قابل انکار تبديل شده است قدرتی که عاليه نماد ان است و من اطمينان دارم گذراندن دوران سخت زندان از او مبارزی بسيار سرسختر از قبل خواهد ساخت و او را در برابر بر خورد های قهر اميز که ممکن است در اينده انجام گيرد مقاومتر خواهد کرد. عاليه با اين تجربه ای که خواهد داشت ديگر به عقب باز نمی گردد.