يادداشت رضا جعفری، کارگردان، در باره نمايشنامه FRÜHLINGS ERWACHEN

فرانک ودکيند نويسنده و بازيگر معروف آلمانی در سال ۱۸۶۴ در هانوفر بدنيا آمد ودر سال ۱۹۱۸ در مونيخ چشم از جهان فرو بست. او اين اثر را در سال ۱۸۹۶ خلق کرد.

اين نمايشنامه برای اولين با ر سال ۱۹۰۶ در برلينر کامراشپيل به کارگردانی ماکس راينهارد هنرمند سرشناس آلمانی به صحنه رفت.

در يک نگاه کلی بنظر ميرسد که وقايع داستان حول و حوش تعدادی جوان در يک گيمنازيوم دور ميزند ولی با نگاهی ديگر، ودکيند کل جامعه آلمان را به زير سئوال ميکشد و ميخواهد که پاسخ لازم به آن داده شود.

به قول بسياری از منتقدين ، اين اثر در موقع خود انقلابی را در عرصه مسائل فرهنگی بوجود آورد که تا کنون نيز ميتوان از آن سخن گفت.

او به موضوعاتی پرداخت که جامعه آنرا تابو ميناميد و سخن از آن مشکلات بيشماری را نيز برايش به ارمغان آورد.

دختری پانزده ساله به نام وندلا از دوست پسرش ملشيو حامله ميشود و مادر کونزرواتيو و کاتوليکش از او ميخواهد که کودکش را سقط کند. چرا که بر ملا شدن واقعه به ذم مادر باعث آبروريزی ميشود و او عليرغم ميل خود تن به اينکار ميدهد و ...

موضوع ديگری که ودکيند به آن ميپردازد همجنس گرائی ست و بدون شعار و کليشه های رايج سعی کرده است که به آن با طبيعی ترين شکل ممکن نگاه کند
او در اين اثر با در نظر گرفتن تمامی مسائل انسانی و اخلاقی به تابوی سکس نيز به گونه ای نگاه ميکند که گرسنه ای در حسرت نان.

ودکيند بدون تجويز نسخه ای از پيش آماده شده اين مسائل را طرح ميکند و منتظر ميماند که جامعه پاسخی برای آن بيابد .

رضا جعفری

به صراحت ميتوان گفت که اکثر محصلين آلمانی نه نتها اين اثر را خوانده اند بلکه آنرا بعنوان يک واحد درسی نيزمورد تجزيه و تحليل قرار داده اند.

اين نمايشنامه در سال ۲۰۰۷ توسط نويسنده ارمنی ـ آلمانی، نوران کاليس باز نويسی شد و متن بازنويسی شده در ۱۳، ۱۵، ۱۸، ۲۱، ۲۲و ۲۵ مارس ۲۰۰۹ در Bürgerzentrum شهر آخن به صحنه خواهد آمد .

در انتها درد دلی را نيز به روی کاغذ مياورم

برشت معتقد است که کار هنرمند تفسير جهان نيست بلکه تغير آنست .

اين بماند که من خود را يک هنرمند ميدانم يا خير؟

در تنهائی خودم از بکار بردن اين واژه خودداری ميکنم و آنرا بعهده ديگران ميسپارم .

اما با گفته برشت نيز موافق نيستم چرا که تفسير جهان بعهده فيلسوفان است و برای تغييرش نيز توانی ندارم و اگر بتوانم کشتی شکسته خود را به ساحل برسانم کاری کرده ام کارستان. تغير را ميگذارم به عهده هرکولها. فقط سعی ميکنم درد ها و آلام بشری را که قابل رويت نيستند با تلسکوپ تئاتر در معرض ديد بهتری قرار دهم. همين و بس .

رضا جعفری
کارگردان تئاتر