ما که هستيم؟
ما، گروهی از زنان و مردان ايرانی هستيم که در عرصه های مختلف صنفی، مطبوعاتی، سازمان های غيردولتی، احزاب و کمپين های مختلف، طی ساليان گذشته راه های گوناگونی را برای تحقق خواسته ها و مطالبات زنان پيموده ايم. امروز مصمم شده ايم، به منظور ارائه بخشی از مطالبات زنان سرزمين مان، با بهره گيری از فضای انتخاباتی، گردهم بياييم و درخواست های بخشی از جامعه زنان ايران را به اين طريق يکپارچه و يک صدا سازيم، تا شايد از برکت اين هم صدايی و اتحاد بتوانيم بر مسئولان کشور تاثير گذاريم. هدف ما طرح درخواست های بخشی از زنان کشورمان با کانديداهای رياست جمهوری است که چنانچه از سوی رئيس جمهوری آينده پيگيری شود می تواند به تدريج به تغيير وضعيت نابسامان زنان کمک کند.

دو خواسته های اصلی ما از کانديداهای رياست جمهوری:

۱ – پيگيری مجدانه پيوستن ايران به «کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان»
لايحه «پيوستن دولت ايران به کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان» ۸ سال پيش توسط دولت وقت به مجلس شورای اسلامی ارائه شده است، اما پس از آن که اين لايحه در مجلس ششم به تصويب رسيد، شورای نگهبان آن را رد کرد، در نتيجه، مجلس اين لايحه را برای تصميم گيری به مجمع تشخيص مصلحت نظام که رئيس جمهور هم يکی از اعضای آن است ارجاع داد. از اين رو از رئيس جمهور آينده می خواهيم با احترام به اصل برابری ، عدم تبعيض و به منظور استقرار عدالت جنسيتی، پيوستن ايران به کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان را در صدر اولويت های خود قرار دهد.
۲ _ تلاش در جهت رفع قوانين تبعيض آميز عليه زنان و به ويژه بازنگری در اصل ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۱۱۵ قانون اساسی، به منظور گنجاندن اصل برابری جنسيتی بدون قيد و شرط .
هرچند که تغيير در قوانين تبعيض آميز برعهده رياست جمهوری نيست، اما می دانيم که اگر هيئت دولت آينده، به برابری زنان کشور پايبند باشد و آن را از وظايف و تعهدات خود به مردم بداند می تواند با امکانات و مجموعه ظرفيت های خود در جهت رفع تبعيض های قانونی عليه زنان اقدامات بسيار موثری انجام دهد و برای آن که مردم و مجلس نيز بتواند در جهت تغيير قوانين مدنی و جزايی تلاش کنند، ابتدا بايد قانون اساسی با گنجاندن «اصل برابری جنسيتی بدون قيد و شرط» اين امکان را فراهم سازد.

نگاهی به «کنوانسيون منع همه اشکال تبعيض از زنان»
* کنوانسيون بين المللی منع همه اشکال تبعيض عليه زنان، يک پيمان نامه جهانی است که دولت ها را موظف می کند حقوق زنان را رعايت کنند. براساس اين پيمان نامه، زن نيز به عنوان يک انسان، حق برخورداری از حقوق و فرصت های برابر را به مانند مردان دارد و هيچ شخص، سازمان يا دولتی حق ندارد زن را به خاطر زن بودن از امتياز يا حقی محروم يا محدود کند. اين اصل در همه زمينه های سياسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و مدنی بايد رعايت شود.
* تا به حال، ۱۸۵ کشور جهان که ۴۴ کشور اسلامی نيز در ميان آنها هستند، عضو اين پيمان نامه شده اند. دولت ايران، ۸ سال پيش با پيوستن به کنوانسيون موافقت کرد و مجلس نيز آن را تصويب کرد اما به خاطر مخالفت شورای نگهبان، تصميم گيری درباره اين پيمان نامه به مجمع تشخيص مصلحت نظام سپرده شد. اگر ايران به اين پيمان نامه بپيوندد، قانون اساسی و قوانين عادی بايد به نفع حقوق زنان اصلاح شود و همه قوانين نابرابر و حتی عادات ، تعصب ها و سنت های ضد زن به تدريج تغيير کنند. همچنين دولت، بخش خصوصی و اشخاص حق ندارند اقدامی انجام دهند که تبعيض عليه زنان به حساب آيد يا تصورات و تعصب های غلطی که زنها را ضعيف، جنس دوم و پايين تر از مردان می داند و ويژگی های شخصيتی، کارها و توانايی ها را زنانه - مردانه می کند، تقويت شود.
* طبق پيمان نامه، زنان بايد بتوانند در کليه انتخابات و همه پرسی ها، چه به عنوان رای دهنده و چه به عنوان کانديدا شرکت کنند و دولت ها بايد زنان را بدون هيچگونه تبعيض و در شرايط مساوی با مردان، در مديريت کشور، يعنی در تمامی ادارات، مجامع و سازمان های دولتی، چه در داخل و چه خارج از کشور دخالت دهند. همچنين حق شرکت در انجمن ها و سازمان های غيردولتی برای زنان در نظر گرفته شده است.
* طبق اصل برخورداری زنان و مردان از حقوق و امکانات آموزشی مساوی، شرايط دختران و پسران برای دستيابی به آموزش های فنی و حرفه ای در شهرها و روستاها بايد يکی باشد. دختران و پسران بايد برنامه درسی يکسان، امتحانات يکسان، معلمان و امکانات تحصيلی يکسان و فرصت های برابر برای گرفتن امکانات و بورس های تحصيلی داشته باشند. اين اصل، شامل کليه شرايط ادامه تحصيل در دانشگاه ها و امکانات سواد آموزی هم می شود.
* اگر دولت ايران عضو پيمان نامه شود بايد برنامه هايی برای کم کردن ميزان ترک تحصيل دختران اجرا کند.
* براساس پيمان نامه، حق اشتغال به کار، حق تمامی افراد بشر از جمله زنان است. بنابراين زنان حق دارند از فرصت های شغلی برابر با مردان برخوردار باشند، هر شغلی را که به آن علاقه دارند، آزادانه انتخاب کنند و بتوانند پيشرفت و امنيت شغلی داشته باشند. زنها حق دارند از دستمزد و مزايای برابر با مردان در شغل های يکسان با آنان برخوردار باشند و کارفرمايان حق ندارند زنان را از حق عائله مندی و ساير مزايا محروم کنند. زنان حق استفاده از بيمه های اجتماعی به ويژه در دوران پيری و از کارافتادگی و نيز حق استفاده از مرخصی استحقاقی و نيز مرخصی زايمان را با بازگشت به همان شغل قبلی پيش از مرخصی دارند.
* کارفرمايان حق ندارند زنی را به دليل ازدواج، بارداری يا استفاده از مرخصی زايمان اخراج کنند يا حق آنها را برای باردار شدن و نيز بهداشت و ايمنی در محيط کار، از ميان ببرند. به همين دليل، لازم است حمايت های خاصی برای زنان بارداری که به مشاغل زيان آور اشتغال دارند انجام شود.
* زنان بايد از حقوق و امتيازهای برابر با مردان برای استفاده از وام های بانکی و ساير تسهيلات دولتی برخوردار شوند. آنها حق شرکت در فعاليت های تفريحی، ورزشی و فرهنگی را دارند و دولت ها بايد امکانات لازم برای ورزش زنان را فراهم کنند.
* اگر ايران عضو پيمان نامه شود، دولت موظف می شود امکانات لازم برای مراقبت های بهداشتی از زنان، دسترسی آنان به خدمات بهداشتی از جمله وسايل پيشگيری از بارداری و نيز خدمات لازم در رابطه با بارداری، زايمان و دوران پس از زايمان و شيردهی به زنان را در شهرها ، روستاها و مناطق محروم ارائه کند.
* براساس اين پيمان نامه دولت ها وظيفه دارند از روسپی گری و بهره برداری جنسی از زنان و قاچاق آنها به کشورهای ديگر، جلوگيری کنند.
* پيمان نامه، بخش ويژه ای را برای زنان روستايی که معمولا ارزش اقتصادی کار آنها به حساب نمی آيد در نظر گرفته است. بر اين اساس، زنان روستايی حق دارند ضمن بهره مندی از مسکن مناسب، آب، برق و جاده، گروهها و تعاونی های خودياری ايجاد کنند، از وام ها و اعتبارات کشاورزی و استفاده از زمين به طور برابر استفاده کنند، به امکانات بهداشتی کافی دسترسی داشته باشند، آموزش های سوادآموزی و فنی و حرفه ای ببينند و برابر با مردان، در همه برنامه های توسعه ای روستا دخالت داده شوند.
* اگر ايران عضو پيمان نامه شود، بايد قوانين مدنی را به گونه ای اصلاح کند که زنان و مردان از حقوق برابر برخوردار باشند، زنان بتوانند مسکن خود را آزادانه انتخاب کنند، حق يکسان با مردان برای انتخاب همسر، ورود به ازدواج با رضايت کامل و حقوق و مسئوليت های يکسان در دوران زناشويی، تصميم گيری برای تعداد فرزندان و فاصله زمانی بارداری و نيز به هنگام جدايی از همسر خود در اختيار داشته باشند.
* طبق اين پيمان نامه، مادر شدن وظيفه ای است که زن برای تداوم زندگی جامعه بر عهده می گيرد و زن و مرد به طور مشترک مسئول بزرگ کردن و پرورش فرزندان خود هستند. به همين دليل دولت و جامعه، ضمن احترام به اين وظيفه بايد امکاناتی از قبيل مهدکودک برای مادران فراهم آورد تا بتوانند در کنار نقش اجتماعی خود، وظيفه مادری را نيز انجام دهند.
* طبق پيمان نامه، زن و مرد بايد از حقوق فردی يکسان، حق آزادانه انتخاب شغل، حق مالکيت و سرپرستی اموال خود برخوردار باشد. پدر و مادر بايد حقوق و مسئوليت های يکسان نسبت به سرپرستی (حضانت و قيمومت) فرزندان خود، چه در هنگام زناشويی و چه بعد از جدايی داشته باشند؛ هرچند در اين مورد، اولويت با وضعيتی است که به نفع کودکان باشد. نامزدی و ازدواج کودکان، غيرقانونی است و همه ازدواج ها بايد در دفاتر رسمی ثبت شوند.
* اگر دولت ايران عضو پيمان نامه شود، بايد به زنان ايرانی حق دهد که درصورت ازدواج با مرد خارجی، يا تغيير تابعيت شوهرش در طول دوران ازدواج، ايرانی بودن خود را تا زمانی که بخواهد حفظ کند و بتواند برای فرزندانش، شناسنامه ايرانی بگيرد.

چرا خواستار پيوستن به «کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان» هستيم؟
هموطن گرامی، شايد شما اولين بار است که نام «کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان» را می شنويد ولی سال ها تلاش درجهت بهبود شرايط زنان به ما ثابت کرد که اگر دولت ايران به اين کنوانسيون بپيوندد، ما زنان امکان می يابيم درخواست های خود را برای دسترسی برابر به امکانات بهداشتی، آموزشی و ايجاد شغل، دستمزد عادلانه، و برداشتن موانع از سر راه ايجاد اشتغال زنان با تکيه بر اين کنوانسيون پيگيری کنيم. زيرا اگر دولت ايران به کنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان بپيوندد، در واقع به جامعه بين المللی تعهد می دهد که در جهت لغو قوانين تبعيض آميز گام بردارد و موظف می شود گزارش بهبود شرايط زنان کشور را سالانه ارائه دهد. پيوستن ايران به کنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان و تغيير برخی از مواد قانون اساسی موجب بهبود ناگهانی و سريع شرايط زنان نخواهد شد، اما اين کار سبب خواهد شد که اين مسير هرچه آسان تر طی شود.
هموطن گرامی، ممکن است درخواست های ما در ظاهر به زندگی روزمره شما مستقيما ربط نداشته باشد، اما تجربه سال ها تلاش و خوانده ها و شنيده های ما نشان می دهد که در هر کشوری که دولت اش به کنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان پيوسته است، ميزان اشتغال زنان ساليانه افزايش يافته، و امکانات آموزشی و بهداشتی زنان هر سال نسبت به سال قبل، بهبود يافته است. دليل اين تغيير آن است که دولت ها موظف می شوند که پس از پيوستن به اين کنوانسيون، برنامه هايی در جهت بهبود شرايط زنان انجام دهند.

کدام اصول از قانون اساسی بايد تغيير کند؟
اصل ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۱۱۵ قانون اساسی، اصولی هستند که ما در اين مرحله خواستار تغيير و اصلاح آن هستيم و خواهان آنيم که اصل برابری جنسيتی بدون قيد شرط، به رسميت شناختن کليه حقوق مبتنی بر نقش های اجتماعی و فردی زنان، مشارکت بی قيد و شرط زنان و مردان اعم از هر قوم و مذهب در قانون اساسی به رسميت شناخته شود و زنان بتوانند بدون هيچ تبعيضی عهده دار مناصب و مسئوليت های حکومتی باشند. در زير می توانيد اصولی از قانون اساسی را که خواستار تغيير آن هستيم بخوانيد:
اصل ۱۹- مردم‏ ايران‏ از هر قوم‏ و قبيله‏ که‏ باشند از حقوق‏ مساوی‏ برخوردارند و رنگ‏، نژاد، زبان‏ و مانند اينها سبب‏ امتياز نخواهد بود.
اصل۲۰ - همه افراد ملت اعم از زن و مرد يکسان در حمايت قانون قرار دارند و از همه حقوق انسانی، سياسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رعايت موازين اسلام برخوردارند.
اصل ۲۱- دولت‏ موظف‏ است‏ حقوق‏ زن‏ را در تمام‏ جهات‏ با رعايت‏ موازين‏ اسلامی‏ تضمين‏ نمايد و امور زير را انجام‏ دهد:
۱ - ايجاد زمينه‏ های‏ مساعد برای‏ رشد شخصيت‏ زن‏ و احيا حقوق‏ مادی‏ و معنوی‏ او.
۲ - حمايت‏ مادران‏، به خصوص‏ در دوران‏ بارداری‏ و حضانت‏ فرزند، و حمايت‏ از کودکان‏ بی‏ سرپرست‏.
۳ - ايجاد دادگاه‏ صالح‏ برای‏ حفظ کيان‏ و بقای‏ خانواده‏.
۴ - ايجاد بيمه‏ خاص‏ بيوگان‏ و زنان‏ سالخورده‏ و بی‏ سرپرست‏.
۵ - اعطای‏ قيمومت‏ فرزندان‏ به‏ مادران‏ شايسته‏ در جهت‏ غبطه‏ آنها در صورت‏ نبودن‏ ولی‏ شرعی‏.
اصل ۱۱۵- رييس‏ جمهور بايد از ميان‏ رجال‏ مذهبی‏ و سياسی‏ که‏ واجد شرايط زير باشند انتخاب‏ گردد: ايرانی‏ الاصل‏، تابع ايران‏، مدير و مدبر، دارای‏ حسن‏ سابقه‏ و امانت‏ و تقوی‏، مومن‏ و معتقد به‏ مبانی‏ جمهوری‏ اسلامی‏ ايران‏ و مذهب‏ رسمی‏ کشور.

اما چرا بازنگری و اصلاح موادی از قانون اساسی؟
تبعيض های حقوقی عليه زنان درقوانين، ناشی از تعريف قانون اساسی از زن است. قانون اساسی ۳۰ سال پيش توسط مردان تصويب شده و ما زنان در تدوين آن نقشی نداشته‎ايم. قانون اساسی فعلی، مانع بسيار بزرگی در راه هرگونه تغيير قوانين تبعيض آميز است و چگونگی تغيير و تحول قوانين مدنی که در قانون اساسی پيش‎بينی شده، بسيار ناکارآمد، جدا از اراده آزاد شهروندان و در محدوده اختيارات نهادهای انتصابی است.
همانطور که پيشتر آمد در اصل نوزدهم قانون اساسی رفع تبعيض جنسيتی به رسميت شناخته نشده است، از سوی ديگر در اصل بيستم قانون اساسی نيز نوشته شده که «تساوی افراد اعم از زن و مرد» در «حمايت قانون» يکسان هستند، درحالی که اين جمله الزاما به معنای حقوق يکسان داشتن يعنی برابری ميان زنان و مردان نيست. در اصل بيست و يکم نيز دولت موظف شده برای استيفای حقوق زن در پنج محور اقداماتی انجام دهد، چهار مورد آن صرفا ناظر به حقوق زن در خانواده يعنی ايفای نقش مادری و همسری اوست و در يک مورد ديگر هم که اشاره به «ايجاد زمينه‎های مساعد برای رشد شخصيت زن و احيای حقوق مادی و معنوی» شده است جملات قانون، متاسفانه بسيار کلی و مبهم است و روش تحقق آن هم مشخص نيست. بازنگری در اين اصول در قانون اساسی به ما زنان کمک خواهد کرد که بتوانيم درخواست های خود را مبنی بر تغيير قوانين تبعيض آميز موجود از مجلس و ديگر مراجع قانونگذاری، بدون ايجاد مانع قانون اساسی، مطرح سازيم.

مشروح خواسته های زنان در ايران چيست؟
زنان ايرانی مطالبات و خواسته های بی شماری دارند که در کمپين ها، احزاب و رسانه ها بارها اعلام کرده اند اما در خواسته های تشريحی زير، تنها به طرح مطالباتی پرداخته شده که اولويت های نخست زنان با توجه به توان قوه مجريه و با در نظر گرفتن شرايط فعلی کشور است.

خواسته های مشروح در سه محور تقسيم شده، يعنی:
* حقوق شهروندی و مدنی برابر و تامين آزادی های اساسی
* امکانات بهداشتی، آموزشی و شغلی برابر و تامين اجتماعی
* رفع خشونت عليه زنان در جامعه و خانواده

۱ – حقوق شهروندی و مدنی برابر و تامين آزادی های اساسی

الف_ بازنگری و اصلاح کليه قوانين تبعيض آميز در قانون اساسی، قوانين مدنی و قانون جزا
- پی گيری الحاق ايران به کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان بدون قيد و شرط در مجمع تشخيص مصلحت نظام طی سه ماهه اول رياست جمهوری.
- درخواست کتبی و رسمی به نمايندگی از طرف مردم، از «رهبری» برای صدور حکم و دستور بازنگری و اصلاح مواد ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۱۱۵ قانون اساسی.
- ارائه لايحه ای برای حذف قوانين تبعيض آميز در قوانين خانواده. لايحه ای که در آن حق حضانت و ولايت مادران بر فرزندان شان به رسميت شناخته شود، ارث زنان و مردان برابر باشد، در آن از چندهمسری مردان جلوگيری به عمل آيد و تک همسری به رسميت شناخته شود و....
- ارائه لايحه ای برای حذف تبعيض های جنسيتی موجود در قوانين مجازات. لايحه ای که در آن دختر ۹ ساله را مانند بزرگسالان مجازات نکند، قتل های ناموسی با پشتوانه های قانونی حمايت نشود و...
ب - ايجاد فرصت های برابر برای زنان در ساختار مديريت جامعه و تامين آزادی های اساسی:
- ارائه لايحه ای به مجلس با هدف برخورداری زنان از حداقل سی درصد از نمايندگی نهادهای تصميم گيری از جمله مجلس شورای اسلامی، شوراهای شهر، هيئت دولت، و اعمال سهميه برای حضور زنان در مديريت های کلان همچون وزارت، سفارت و...
- ايجاد يک پست «مشاور امور زنان» از ميان گروه های اجتماعی مختلف در همه وزارتخانه ها به منظور نظارت بر هرگونه تصميم گيری در مورد زنان. اين «مشاوران» بايد با برگزاری انتخابات از ميان گروه های اجتماعی مربوطه انتخاب شوند.
- ارائه آيين نامه هايی در کليه مکان های شغلی به منظور رفع موانع قانونی و عرفی در محيط های شغلی برای ارتقاء زنان در مديريت ها.
- تدوين آيين نامه های رسمی برای تشکيل آزادانه سازمان های غيردولتی زنان (و بدون مجوزهای عقيدتی) و جلوگيری از اعلام انحلال آنها مگر با توسل به نظر هيئت منصفه و رای قطعی دادگاه صالح
- رفع تبعيض جنسيتی در همه زمينه ها از جمله در زمينه ارتقاء رتبه و اعزام به ماموريت های خارج از شهر يا کشور در ادارات دولتی و شرکتهای خصوصی
- آزادی و ايجاد تسهيلات ويژه برای انتشار نشريات و کتاب های مربوط به زنان.
- آزادی فعاليت سايت ها و وبلاگ های زنان و برداشتن مانع «فيلترينگ» برای سايت ها و وبلاگ های اجتماعی و فرهنگی زنان.
_ رفع تبعيض در حوزه های هنری، از زنان هنرمند و ايجاد فرصت های برابر با مردان هنرمند.
- ايجاد کميته های حقيقت ياب برای پيگيری پرونده های متهمان سياسی جنبش زنان، زنان قربانی قتل های ناموسی و جرايم جنسی.

۲. توسعه فرصت های بهداشتی، آموزشی و شغلی برابر و تامين اجتماعی
الف - ارتقاء آموزش زنان
_ گسترش مدارس به ويژه مدارس راهنمايی و دبيرستان در روستاها و مناطق محروم کشور.
_ لغو سياست های آموزش عالی در مورد سهميه بندی جنسيتی و بومی گزينی در آزمون ورودی دانشگاه ها.
_ تامين تضمين شده امنيت و حرمت زنان، با طرح و اجرای آيين نامه های رفع خشونت عليه زنان در محيط های آموزشی.
_ از بين بردن هرگونه مفهوم کليشه ای از نقش زنان و مردان در کليه سطوح و در اشکال مختلف آموزشی از طريق انواع روش‏های آموزشی که نيل به اين هدف را ممکن می‏سازد و به ويژه از طريق تجديدنظر در کتب درسی و برنامه‏های آموزشی مدارس.
_ ايجاد شرايط يکسان در زمينه آموزش‏های فنی و حرفه ای، و برای دسترسی به آموزش و دريافت دانشنامه در انواع مختلف مؤسسات آموزشی در مناطق شهری و روستايی، و تضمين اين تساوی در آموزش پيش مدرسه ای، آموزش عمومی، فنی و حرفه ای و آموزش عالی فنی و نيز دوره‏های حرفه ای مختلف.
_ فراهم آوردن دسترسی به برنامه درسی يکسان، امتحانات يکسان، معلمين دارای مهارت‏ها و صلاحيت‏های هم طراز و محل‏ها و امکانات آموزشی با کيفيت برابر.
_ ايجاد فرصت‏های يکسان جهت بهره مندی از بورس‏ها و ساير مزايای تحصيلی.
_ فراهم کردن امکانات مشابه جهت دستيابی به برنامه‏های مربوط به ادامه تحصيلات، از جمله برنامه‏های عملی سوادآموزی بزرگسالان به ويژه برنامه‏هايی که با هدف کاهش هرچه سريع تر شکاف آموزشی موجود بين زنان و مردان تدوين يافته‏اند.
_ کاهش درصد دانش آموزان دختر که ترک تحصيل می‏کنند و تنظيم برنامه‏هايی برای دختران و زنانی که ترک تحصيل زودرس داشته‏اند.
_ ايجاد امکانات يکسان برای شرکت فعال زنان در ورزش و تربيت بدنی .
_ دسترسی به اطلاعات آموزشی مشخص که سلامتی و تندرستی خانواده را تضمين می‏نمايند، از جمله اطلاعات و راهنمايی در مورد تنظيم خانواده.
ب - ارتقاء بهداشت و درمان زنان:
- فراهم کردن رايگان وسايل پيشگيری از بارداری و تنظيم خانواده.
- فراهم کردن دسترسی رايگان زنان (در اقشار پايين جامعه) برای سقط جنين در موارد بارداری های ناخواسته و مخاطره آميز.
- بيمه رايگان زنان سرپرست خانوار و زنان خانه دار در اقشار پايين جامعه.
_ بيمه درمانی زنان سالخورده و فاقد دستمزد.
_ گسترش امکانات درمانی برای بيماری های خاص زنان.
- برخورداری زنان شاغل از برنامه های بهداشتی و ورزشی رايگان در زمان های کار، بی آنکه از حقوق و مزايای آنها کسر شود.
- گسترش فضاها و امکانات ورزشی رايگان و ارزان و در دسترس زنان درهمۀ مناطق، به خصوص در مناطق محروم.
ج – فرصت های اشتغال برابر برای زنان:
- تدوين بودجه با حضور کارشناسان امور جنسيت.
_ گسترش مراکز آموزش فنی و حرفه ای زنان به ويژه در مناطق محروم.
_ ايجاد رشته های جديد متناسب با بازار کار برای زنان با مشاوره کارآفرينان زن.
_ اولويت دادن به اشتغال زنان سرپرست خانوار در برنامه ريزی های بازار کار.
_ حذف گزينش های عقيدتی و تبعيض جنسيتی در موسسات دولتی چه به هنگام استخدام چه پس ازآن.
_ حمايت از همه زنان شاغل در مشاغل سخت نظير اشتغال در بيمارستان ها، کارگاه های صنعتی و مزارع
_ ارائه لايحه پيش بينی مجازات برای سوءاستفاده جنسی از زنان درمحيط کار.
_ ارائه لايحه پيش بينی مجازات کارفرمايانی که ازدواج نکردن يا باردار نشدن را شرط استخدام زنان قرار می دهند.
_ حذف جداسازی های جنسيتی و سلسله مراتب شغلی در فضاهای عمومی محيط کار که به تبعيض، تحقير و حاشيه ای شدن زنان و مشاغل رده های پائين در محيط کار منجر می شود.
_ ايجاد تسهيلات ويژه برای زنان در پرداخت وام خوداشتغالی ،تامين وسائل توليد و وام تعميرات و ساخت مغازه و کارگاه و تعاونی های توليد زنان در روستاها.
_ ممنوعيت اخراج به دليل بارداری يا مرخصی زايمان و تبعيض در اخراج بر اساس وضعيت زناشويی و اعمال مجازات‏های قانونی.
د. تامين اجتماعی
- ايجاد مراکز عمومی و دولتی رايگان نگهداری از کودکان و نظارت مردمی بر کيفيت آنها.
- ايجاد مراکز دولتی رايگان برای نگه داری از سالخوردگان و معلولان.

۳. رفع خشونت عليه زنان در جامعه و خانواده
_ انحلال کليه نهادهايی که بر نحوه پوشش مردم نظارت می کنند .
_ ارائه لايحه مجازات خشونت عليه زنان در خانواده، جامعه و محيط های کار و نيز لايحه مجازات خشونت عليه کودکان به وی‍ژه دختربچه ها.
_ ايجاد مراکز مشاوره، درمان و اسکان زنان و دختران آسيب ديده و در معرض خودکشی، تحت نظارت سازمان های غيردولتی که در اين زمينه فعال هستند.
_ صدور مجوز ايجاد خانه های امن برای زنان خشونت ديده متاهل و مجرد به وسيله سازمان های غير دولتی زنان و حمايت مالی از آنها.
_ فرهنگ سازی و آموزش مردان جهت مبارزه با کليشه های نابرابر جنسيتی مولد خشونت های خانگی و اجتماعی.

چه کمکی می توانيد بکنيد؟
- می توانيد از همين جزوه «مشروح مطالبات زنان» کپی تهيه بفرماييد و به هر جا می رويد اين جزوه و تراکت را بين مردم توزيع کنيد، از جمله بين افراد فاميل، دوستان آشنايان، مهمانی ها، مجالس عروسی، جشن تولد، همسايه ها، در محيط شغلی خود، آرايشگاه ها، سالن های ورزشی، آموزشگاه ها، موسسات، مطب پزشکان و...
- می توانيد به نزديک ترين ستاد انتخاباتی مراجعه کنيد و با مسئولان اين ستادها در مورد اين دو درخواست صحبت کنيد و از آنان بخواهيد که آن را با کانديداها در ميان بگذارند. تلفن برخی از ستادها ی انتخاباتی کانديداها به شرح زير است (به غير از زنان کانديد مانند اعظم طالقانی و منيره نوبخت):
- ميرحسين موسوی
تلفن سخنگوی ستاد، آقای بهزاديان نژاد: ۸۸۹۲۴۶۰۶
کميته زنان، خانم مافی : ۸۸۹۲۴۶۱۵
ـ مهدی کروبی:
روابط عمومی : ۸۸۳۷۳۳۰۵ ۰۲۱ -
فاکس : ۸۸۳۷۳۳۰۳ - ۰۲۱
آقای گرامی مقدم: ۰۹۱۲۲۱۸۵۹۱۸
ـ محمود احمدی نژاد
دفتر ارتباطات مردمی رييس جمهوری: ۶۱۳۳
DR-AHMADINEJAD@PRESIDENT.IR
_ قاسم شعله سعدی
۸۸۳۰۲۱۸۱
- اکبر اعلمی
۰۹۱۴۹۹۷۴۶۵۱ ،۰۹۳۷۳۲۳۰۸۴۰
- می توانيد با بخش گفتگوی مردم در صفحات روزنامه ها تماس بگيريد و اين خواسته ها را برای آگاهی مسئولان و مردم و کانديداها از طريق روزنامه ها اعلام کنيد. برای نمونه با تماس با:
روزنامه مردمسالاری ۴۴۰۰۸۱۲۵
اطلاعات ۲۹۹۹۹
سياست روز ۸۸۰۰۶۶۷۷
روزنامه اعتماد ۲۲۸۶۸۴۱۸-۲۲۸۶۴۷۶۱
روزنامه اعتماد ملی ۸۸۳۲۱۷۷۵
روزنامه جام جم ۲۲۲۶۲۱۴۲
روزنامه کيهان ۳۳۹۱۶۵۴۶
روزنامه جمهوری اسلامی ۷۷۶۴۴۴۱۷
روزنامه ايران ۸۸۷۶۹۰۷۵
روزنامه رسالت ۸۸۹۰۱۹۶۹
آقتاب ۶۶۴۹۵۸۳۲
- می توانيد با صدا و سيما تماس بگيريد و بخواهيد در برنامه هايی که با کانديداهای رياست جمهوری در تلويزيون دارند اين خواسته ها را با آنان در ميان بگذارند و از آنان بخواهند نظرشان را اعلام کنند. از طريق تلفن و يا ارسال ايميل و يا پيامک:
تلفن مستقيم صدا و سيما ۲۲۰۵۸۰۰۸
آدرس ای ميل prsima@irib.ir
می توانيد در پيامک های خود اين جملات را برای تلفن های ستادهای انتخاباتی و سخنگويان کانديداها بفرستيد:

من به عنوان يک شهروند ايرانی از شما کانديدای رياست جمهوری دو درخواست دارم:
۱ - پيوستن به کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان
۲ _ بازنگری در اصل ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۱۱۵ قانون اساسی، به منظور گنجاندن اصل برابری جنسيتی بدون قيد و شرط..
اين دو تقاضا را در اولويت برنامه های خود قرار دهيد و رسما در سخنرانی ها و برنامه های تلويزيونی خود اين دو خواسته را به عنوان برنامه های آينده خود در صورت رئيس جمهور شدن، اعلام کنيد.

- می توانيد در نطق های کانديداها حضور پيدا کنيد و از آن ها وقت بگيريد و اين خواسته ها را با صراحت مطرح کنيد و خواستار آن باشيد که کانديداها در مقابل آن موضع خود را اعلام کنند. و يا در جلسات سخنرانی های کانديداها سئوالات زير ار از آن ها بپرسيد:
۱ _ در بسياری از کشورها وزرای کار، فرهنگ، بهداشت، آموزش و پرورش، زنان هستند زيرا در اين جوامع می دانند که زنان از پس اين وزارتخانه ها بهتر برمی آيند حال شما ۵ تا از وزرای زنی که در نظر داريد در کابينه تان باشد از کدام وزارتخانه هاست و نام شان چيست؟
۲ _ چطور می خواهيد قانون اساسی را به نفع زنان تغيير بدهيد؟
۳ _ فکر می کنيد اگر تقاضای بازنگری و اصلاح اصولی از قانون اساسی ( اصول ۱۹ ، ۲۰، ۲۱ و ۱۱۵) را رسما و در مطبوعات از رهبری بخواهيد، آيا امکان تغيير و اصلاح اين مواد از قانون اساسی وجود دارد؟ در اين زمينه چه اقدامات ديگری خواهيد کرد؟
۴ _ اگر در مجمع تشخيص مصلحت، لايحه پيوستن ايران به کنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان، همچنان بلاتکليف رها شود آيا شما حاضر هستيد که مجمع تشخيص مصلحت را برای پيوستن به اين کنوانسيون مورد پرسش قرار بدهيد؟
۵_ برای گسترش اشتغال زنان چه برنامه هايی داريد؟
۶ _ وزير آموزش عالی که برای کابينه خود در نظر گرفته ايد چه کسی است و آيا او با لغو کامل بومی گزينی جنسيتی و سهميه بندی جنسيتی در دانشگاه ها موافق است و تعهد داده است که اين کار را انجام بدهد؟
۷- اکنون بسياری از دختران ساکن در مناطق محروم کشور، به دليل کمبود امکانات، از تحصيل محروم هستند، چه برنامه ای برای گسترش مدارس دخترانه در مناطق محروم و گشايش مدارس حرفه ای برای آنان داريد؟
۸ – آيا در نظر داريد که تيم ويژه ای برای لابی با مراکز مختلف قانون گذاری در کشور ايجاد کنيد تا وظيفه اين تيم لابی با اين مراکز قانون گذاری با هدف تبعيض زدايی از قوانين موجود در کشور باشد؟
۹ – چرا همسرتان و يا دختران تان در سخنرانی های انتخاباتی شما حضور ندارند، آيا به اين طريق خانه نشينی زنان را تبليغ نمی کنيد؟

_ می توانيد اگر امکان مذاکره و لابی با کانديداها و يا با افراد خانواده و نزديکان آنان، برايتان مهيا است از آنها بخواهيد که اين خواسته ها را در برنامه های خود اعلام کنند.
_ می توانيد به سراغ افراد معتبر و پرآوازه کشورمان يعنی کسانی که در ميان مردم تاثيرگذارند برويد و اين تراکت را به آن ها بدهيد و از آنان بخواهيد که در اين حرکت همراهی کنند و اين خواسته ها را در افکار عمومی و با بلندگوهايی که دارند به عنوان خواسته های زنان ايران مطرح نمايند و از کانديداها بخواهند که خواسته های زنان را در برنامه خود بگنجانند.
اگر می خواهيد عضوی از اين حرکت باشيد با ما تماس بگيرد:
می توانيد به ايميل زير، نامه بفرستيد:
activistwomenforum@gmail.com
می توانيد با شماره تلفن زير تماس بگيريد:

می توانيد به آدرس زير نامه بفرستيد:
تهران ـ صندوق پستی