/ رضا بی شتاب

تباهی چو سی ساله شد در زمان

برون جَست از سایه نسلِ جوان

خروشی برآمد ز ژرفایِ ژرف

به لرزه درآورده خوابِ دَدان

چنین گفت کِای اهرمن نابکار:

گرفتم کنون من سرِ دست جان

زمان و زمین را به هم بر زنم

ز بیدادِ شیخان فغان ای فغان

جوانانِ جانبازِ این میهنیم

ز ابریشم وُ آتشِ جاودان

همه اخترِ خاکی و کیمیا

چکیده ز چشمِ ترِ آسمان

سریرِ ستم را به زیر آوریم

شگالان برانیم ازین آشیان

نگهبانِ بوم وُ بر وُ شرزه ایم

گلِ لاله ی سرخِ صد بوستان

مشو خیره وُ خونِ ایران مریز

مکن چهره ی عاشقان ارغوان

به سودای قدرت مَدِر سینه ها

رخِ داغداران مکن زعفران

به پایانِ کارت هم اندیشه کن

نیابی پناهی تو در یک مکان

به گرداب وُ چنبر در اُفتی تو خوار

سرانجامِ ظالم چنین بی گمان...

چه جز پستی و نیستی تحفه تان

به گرگ وُ به کفتار وُ سگ میزبان

بسی سوخت سرمایه وُ کِشت وُ کار

به دستِ شما هرزگان وُ بدان

نشستی تو بر خوان و بر تختِ خون

به دریاجنون می کِشی بادبان

چه بسیار پتیاره و بدسگال

که در گورشان گم شده داستان

درنگی کن و دادخواهان نگر

چنین خیزشی بت شکن شد کلان...

به فرمانِ مفتی وُ دیوِ پلید

مصمم به کُشتن شده پاسبان

به تعزیرِ آزادی آمد مُرید

مُسلّح به گُرز وُ به تیغ این سگان

پُر از کین وُ بیداد وُ نامردمی

شد آماده دژخیمِ خون جان ستان

به دزد وُ به مزدور داده تَبَر

که تا بشکند هر درخت استخوان

سپاهِ سیاهی وُ سالوس وُ ترس

مهیّا و جلادِ جان ترجمان

به دستورِ شیّادِ شدّاد خو

گرفتند وُ کُشتند؛ هم این وُ آن...

دگرباره آمد «ندا» ها پدید:

که انسان! تن از بندگی وارهان

به شور وُ شرر شعله ور شو دلا

سرودِ رهایی به باران رسان

تو گر خسته ی خصمِ این خانه ایی

به پا خیز وُ آتش فکن در جهان

کنون هر کران دیده ها سویِ تو

وزان گشته فریاد تا کهکشان

شگفت آمد از این دلیرانِ گُشن

دگرگونه شد واژه ی پهلوان

ازین پس سرآغازِ هر چامه اید

گُلِ روشنید وُ روان گُلسِتان

سیه نامِگانِ ستمکاره را

به چالش کشیدید وُ شورش عیان

هلا روزِ آزادی وُ رَستن ست

ز ایرانزمین این رسد ارمغان

خرد ورز و دانا و گُردیم ما

پیامی سِتُرگ ست در هر بیان

دگر بیش ازین در سکوت وُ سکون

نمانیم وُ آمد گَهِ امتحان

خموشی و تمکین و تشویش را

به اندیشه در هم نوردد زبان

دگر رنگِ ظلمت نگیرد دلی

به شادی غزل خوان شود هر دهان

روان گشته با روشنی پیکِ ما

به میدان ببین رزممان را نشان

همه رشته ی ظلم وُ تزویر وُ زور

ز هم بگسلانیم دشمن بِدان

خجسته یکی جنبش آغاز شد

فروزنده باد آشکار وُ نهان

نظامی چنین خودسر وُ خود پرست

بمیرد بپوسد همه در خزان

بخوان درسِ عبرت ز تاریخِ ما

گریزان به زاری شَوی از میان

2009-06-27

ــــــــــــــــــــــــــ

گُشن= با سکون روی شین و نون، به معنای جوان