مدرسه فمينيستی: روز چهارشنبه، ۱۷ تيرماه جمعی از فعالان جنبش زنان با خانواده ژيلا بنی يعقوب ديدار کردند.

ژيلا بنی يعقوب، روزنامه نگار و از اعضای کمپين يک ميليون امضاء و همگرايی جنبش زنان، پس از آغاز بازداشت گسترده روزنامه نگاران، فعالان اجتماعی و سياسی، در روز ۳۰ خرداد ماه به همراه همسر روزنامه نگارش (بهمن احمدی امويی) در خانه خود، توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت و روانه زندان شد. از ديگر زنان بازداشتی اخير می توان به شيوا نظرآهاری، هنگامه شهيدی، مهسا امرآبادی، سميه توحيدلو و... (و نيز کاوه مظفری از فعالان جنبش زنان) اشاره کرد. همچنين زينب پيغمبرزاده، فرناز کمالی، مريم بنی عاملی، سارا صباغيان نيز در سه هفته اخير دستگير و آزاد شده اند.

در اين ديدار مادر ژيلا بنی يعقوب، عشرت اوليايی، درحالی که سعی می کرد از سرازير شدن اشک های خود جلوگيری کند به جمع حاضران گفت: «همه جوانانی که امروز در زندان هستند مثل ژيلا فرزندان من هستند. در اين ۳ هفته ای که ژيلا و دامادم را زندانی کرده اند، جز يک بار که فقط يک دقيقه تلفن زد هيچ خبری نداريم. حتا وقتی تلفن کردن وقت نشد بپرسم کجاست و آيا در سلول انفرادی است؟ ما خانواده ها را در بی خبری کامل قرار داده اند نمی دانم فرزندم در چه وضعيتی به سر می برد.» مادر رنج کشيده ژيلا بنی يعقوب در ادامه افزود: «ژيلا هميشه دختر با روحيه ای است ولی به لحاظ جسمانی خيلی ضعيف است و برای همين واقعا نگرانم که بلايی سرش بيايد. روزها برايم تبديل شده به انتظاری بی پايان در کنار تلفن و شب ها کابوس می بينم که نکند خدايی ناکرده بلايی سر ژيلا و دامادم بيايد. نگرانم، نگران همه جوانانی که امروز در بازداشت هستند، همه شان فرزندانم هستند.»

يکی از حاضران با ابراز همدردی با مادر ژيلا بنی يعقوب گفت: «ژيلا همواره در چهارچوب قانون فعاليت کرده است، چه موقعی که در مقام روزنامه نگار فعال بوده و چه در مقام فعال جنبش زنان. برای همين جای تعجب است که حاکميت هيچ نوع صدايی را تحمل نمی کند و با برخوردهای فراقانونی و خشن، عمل می کند.»

يکی از خواهران ژيلا بنی يعقوب نيز گفت: «مادرم و من به هرجايی که فکر می کرديم ممکن است رد و نشانی از ژيلا و بهمن به ما بدهد مراجعه کرديم ولی هيچ کس به ما جواب نمی دهد. ما به زندان اوين، دادگاه انقلاب و نيز به مجلس برای دادخواهی نزد نمايندگان مجلس رفتيم. هر روز ليستی از کسانی که قرار است با قرار وثيقه يا کفالت، آزاد شوند روی ديوار دادگاه انقلاب می نويسند و مادرم هربار به اميد اين که نام ژيلا و بهمن را ببيند به آنجا می رود ولی هيچ نشانی از آنها نيست. ديگر واقعا نمی دانيم چه بايد بکنيم.»

يکی ديگر از حاضران با اشاره به «غيرقانونی» بودن بازداشت ژيلا بنی يعقوب گفت: «ژيلا را که در تظاهرات دستگير نکرده اند، بنابراين وقتی کسی را از خانه اش می برند، طبق قانون بايد پيش از آن، احضاريه بفرستند، اما متاسفانه ما در همه برخوردهايی که صورت گرفته نمی بينيم که قانون، ملاک اقدامات آقايان باشد. برای همين واقعا تعجب می کنم چطور کسانی که خود بايد مجری قانون باشند، غيرقانونی عمل می کنند و چطور از مردم انتظار دارند در چهارچوب های قانونی حرکت کنند. متاسفانه اين ساختارشکنی ها از سوی مجريان قانون، به طنز تلخ جامعه ما بدل شده است.»

مادر ژيلا بنی يعقوب در انتهای اين ديدار، خاطر نشان کرد: «من واقعا نمی دانم آنها از جان اين روزنامه نگارانی که بازداشت کرده اند چه می خواهند، مگر اين بچه های ما چه کرده اند؟ هر روز بايد از صبح بيدار شوم و اشک بريزم. خانواده دامادم از شهرستان بلند شده اند آمده اند اينجا دنبال پسرشان. بعد هم ديدند که کسی جوابگو نيست. مادر دامادم ديگر از بی خبری، کلافه شده، کار ما اين شده که با هم اشک بريزيم و از خدا بخواهيم که به دادمان برسد. حتا نگذاشته اند که بهمن يک بار با خانواده اش تماس بگيرد که لااقل مادرش از اين همه دلشوره در بيايد.»

در اين ديدار، همه حاضران ابراز اميدواری کردند که نيروهايی که غيرقانونی به بازداشت های گسترده دست زده اند، به قوانينی که خود وضع کرده اند احترام بگذارند و کليه بازداشت شدگان را آزاد کنند.