به دعوت کانون ره آورد – آخن – آلمان، روز يکشنبه ۱۹ ژوئيه مراسم بزرگداشت سهراب اعرابی برگزار شد.
سهراب اعرابی، جوان ۱۹ ساله، در راهپيمايی ميليونی مردم در روز ۲۵ خرداد مورد اصابت گلوله قرار گرفت و معلوم نيست که همان روز و يا در بيمارستان جان باخته است. خانواده وی مدت ۲۶ روز از او هيچ خبری نداشتند تا اين که روز شنبه ۲۰ تيرماه مسئولين قضائی خبر کشته شدن وی را به خانواده اش ابلاغ کردند.
بزرگداشت سهراب در سالن Grand Cafe ZeRa واقع در شهر مرزی «فالس» در کشور هلند برگزار گرديد و با استقبال نزديک به پانصد نفر از ايرانيان ساکن شهرهای مختلف آلمان از جمله آخن، کلن، بوخوم، دورتموند، دوسلدورف و... همچنين ايرانيان ساکن کشورهای بلژيک و هلند مواجه شد؛ طوری که گنجايش سالن تکميل شده بود و برخی از شرکت کنندگان ايستاده مراسم را دنبال کردند.

در ابتدای برنامه اسلايدهايی از سهراب با همراهی آهنگ «نی نوا»، ساخته حسين عليزاده به نمايش گذاشته شد. پس از اعلام يک دقيقه سکوت، خانم فرح محمدی، عمه سهراب، خاطراتی از وی را نقل کرد. او که شديدأ متاثر بود در سخنان خود اشاره کرد که سهراب برای اولين بار در زندگی کوتاه خود رأی داده بود و فقط به جرم اين که می خواست از رأی خود دفاع کند، کشته شد. وی در پايان شعری را که برای سهراب سروده شده بود قرائت کرد.
سپس پيام تلفنی خانم پروين فهيمی، مادر سهراب که قبلأ ضبط شده بود برای حاضرين پخش شد. خانم فهيمی در اين پيام از همه ايرانيان خارج از کشور که بزرگداشت سهراب را برگزار می کنند سپاسگزاری کرد.

در ادامه برنامه آقای رضا معينی، مسئول بخش ايران در سازمان «گزارشگران بدون مرز» سخنان خود را با تسليت از طرف بخشی از خانواده های شهدای تابستان ۶۷ و گزارشگران بدون مرز آغاز کرد. وی با ذکر اين که ايران مقام اول را در تعداد روزنامه نگاران در زندان دارا می باشد، مطرح نمود که رژيم کودتا به دو ابزار «زور» و «محدوديت برای مطلع شدن» نياز دارد. وی ويژگی ديگر رژيم را «بديل درست کردن برای حقيقت» ناميد و به سابقه اعتراف گيری در اتحاد جماهير شوروی اشاره کرد. آقای معينی هم چنين به شباهت وقايع اخير ايران و شيلی پرداخت و فيلم سرگردانی خانم فهيمی در جلوی زندان اوين به همراه عکس پسرش را با موارد مشابه آن در شيلی مقايسه کرد.

پس از سخنان آقای معينی، آقای ابوالفضل اردوخانی از نويسندگان ساکن بلژيک متنی را با عنوان «من هم يک پدر هستم» به سمع حاضرين رساند و در آن همدردی خود را با پدران و مادرانی که فرزندانشان را در وقايع اخير ايران از دست دادند، با زبانی ادبی اعلام کرد.

شعر «صاحب عکس فوق»، از عمران صلاحی در قسمت بعدی قرائت شد و شيدا تجربه کار، دخترعمه سهراب ترجمه آلمانی اين شعر را دکلمه کرد. شيدا هم چنين متنی به زبان آلمانی برای سهراب تهيه کرده بود. او در اين نوشته پراحساس تاثر عميق خود در از دست دادن سهراب را توصيف کرد و اين که چرا سهراب ۱۹ ساله که با دست خالی به خيابان رفته بود بايد برای دفاع از رأی خود کشته شود. شيدا که خود هنگام خواندن اين متن به شدت احساساتی شده بود همه حاضرين را نيز تحت تأثير قرار داد.

در قسمت بعدی برنامه، آقای بهمن محمدی، عموی سهراب شعرهايی از سياوش کسرايی و اخوان ثالث را دکلمه کرد. در بخش پايانی قسمت اول، آقای رامين عظيميان قطعه «مرثيه»، ساخته آقای حميد متبسم و قطعه «شب و روز» اثری از خود را با تار به اجرا درآورد و مورد تشويق حاضرين قرار گرفت.
پس از استراحت نيم ساعته، در آغاز بخش دوم، فريبا هادی زاده، دخترعمه سهراب دو شعر از آقايان رضا مقصدی و نعمت آزرم را قرائت کرد. شعر آقای مقصدی، آخرين اثر وی بود که در وصف سهراب سروده بود.

سخنران بعدی اين مراسم آقای کاظم کردوانی، جامعه شناس، پژوهشگر و عضو کانون نويسندگان ايران بود که در سخنان خود به تحليل جنبش اخير ايران پرداخت. وی مطرح نمود که زمينه جنبش، سرخوردگی مردم بود. او اين زمينه را در تحقير مردم در چهار سال حکومت احمدی نژاد، چه در عرصه داخلی و چه خارجی دانست و با اشاره به نق