مدرسه فمينيستی: هر چند در وضعيت بحرانی کنونی که پس از انتخابات و اعتراضات مدنی و عاری از خشونت مردم که متاسفانه از سوی نيروهای امنيتی به خشونت گراييد و به کشته و مجروح شدن عده ای و بازداشت گروه کثيری از شرکت کنندگان در اعتراضات و فعالان سياسی و مطبوعات شد که به علت پاسخ گو نبودن مقامات مسئول يا مقام مسئول مشخص از تعداد دقيق قربانيان اعم از کشته شدگان ، مجروحين و بازداشت شدگان در تهران و شهرستان ها و وضعيت فعلی و سرنوشت نهايی آنان هيچگونه اطلاعی در دست نيست، طرح موضوع دستگيری تعدادی از فعالان جنبش زنان و درخواست آزادی آنان اندکی انتزاعی به نظر می رسد اما اگر از منظری ديگر به وقايع بنگريم و ضجه ی مادران داغدار و يا نگران و بيخبر از سرنوشت فرزندانشان و زنانی که شوهرانشان در بند هستند و آنها " يا زينب " گويان و اشک ريزان از مقابل زندان اوين به مقابل دادگاه انقلاب و دادسرا ها در رفت و آمد هستن توجه کنيم به اين واقعيت تلخ می رسيم که در تمامی اين رويداد های ضد مردمی همچون هميشه ی تاريخ، زنان در قالب مادر، همسر و ... قربانی رديف اول بوده اند. شايد اين خود توجيهی در جهت طرح بازداشت فعالان جنبش زنان باشد. علاوه بر اين، بازداشت اين زنان نه در تظاهرات خيابانی بلکه در محل کار و نه در حين انجام عمل غير قانونی بلکه در مکانی مجاز و علنی و در فعاليتی مجاز و قانونی انجام شده است.

طی سالهای اخير جنبش زنان از هر طيف و با هر باور و انديشه سياسی ، مدنی ترين و غير خشونت آميز ترين روشها را برای طرح خواسته های خود به کار گرفته و متاسفانه با خشونت مواجه بوده است تعداد زنانی که به دليل فعاليت جهت رفع تبعيض های قانونی بازداشت ، ممنوع الخروج و يا به حبسهای طولانی محکوم شده اند را در نظر آوريد و بر آن بيفزاييد تعداد دختران و زنان بازداشت شده در جنبش های دانشجويی و اعتراضات کارگران و معلمان و تجمع صلح آميز اول ماه می و باز بر آن بيفزاييد حال و روز آن گروه از مادران و همسران و دختران و کودکان بازداشت شدگان اخير را که از اين دادگاه و از اين دادسرا به آن دادسرا سر گردانند تا خبری از فرزندان ، شوهران ، پدران و مادرانشان بگيرند و حال و روزی بهتر از عزيزان در بند خود ندارند. حال و روز مادرانی که در هفته های اخير برای خبر گيری از حال فرزندانشان خاک زمين مقابل زندان اوين يا دادگاه های انقلاب و يا دادگاه های عمومی را بر سر کردند و عاقبت با خاک گورستان پيکر عزيزانشان را پوشانده اند بی آنکه اجازه داشته باشند در عزای جگرگوشه هايشان ناله و ضجه آن گونه که می خواهند سر دهند.

اما به راستی جرم ژيلا بنی يعقوب، شادی صدر، شيوا نظرآهاری، مهسا امر آبادی، کاوه مظفری ، بهمن احمدی امويی و... چيست؟ شغل روزنامه نگاری و خبر رسانی که وظيفه ی تعريف شده ی هر خبر نگاری است يا گناهشان فعاليت در جنبش زنان در چهارچوب قوانين موجود و تلاش برای جمع آوری نظر مردم و تحويل آن به قوه مقننه و پيشنهاد اصلاح مواد تبعيض آميز قوانين اساسی و مدنی. آيا اينان تنها به اين دليل که جهانيان نحوه ی عملکرد شان را ستوده اند که نهايتا در جهت تحکيم کيان خانواده است که در قانون اساسی نيز بر آن تاکيد شده است، عوامل بيگانه اند؟ آيا اطلاعات طبقه بندی شده ای در دسترس اين خبرنگاران بوده که با افشای آن برای بيگانگان با اتهام جاسوسی روبرو هستند؟ آيا اعمال ايشان در شکل فعال جنبش زنان يا خبرنگار امنيت ملی را در کشوری که مسئولانش از قدرت و موقعيت مستحکم خود در جهان دم می زنند به خطر انداخته است؟

آقايان و مسئولان محترم در هر کجا و در هر مقام که هستيد لحظه ای فقط لحظه ای مقام و موقعيت و جنگ قدرت را فراموش کنيد و به اين بيانديشيد که اگر ژيلا بنی يعقوب که به زخم اثنی عشر مبتلاست و از آسم مزمن رنج می برد، دچار حمله های تنفسی شود، اگر دختر ده ساله ی شادی صدر که بی تابانه مادر، مادر می کند، برای هميشه به پريشانی مبتلا شود، اگر شيوا نظر آهاری و مهسا امرآبادی و ديگران و ديگران بلايی بر سرشان بيايد و به جرم گناه ناکرده دچار صدمات جسمی و روحی شوند، شما بايد پاسخگوی نه تنها فردای اين مردم که همه ی تاريخ باشيد.

ضجه ی اين مادران در جستجوی فرزند، اين همسران شوهر در بند و اين کودکان مادر اسير را بشنويد و همه ی در بند شدگان از جمله ژيلا بنی يعقوب ها ، شادی صدرها، شيوا نظرآهاری ها، مهسا امر آبادی ها ، کاوه ها، بهمن ها، سلطانی ها ، دادخواه ها، باستانی ها و ... را آزاد کنيد. جنازه ی کشته شدگان را به خانواده هايشان تحويل دهيد و بگذاريد برای عزيزانشان عزاداری کنند. کمترين دستاورد چنين کنشی تا حل نهايی بحران موجود، شايد مرهمی بر زخم های عميقی باشد که بر پيکره جامعه وارد آمده و اگر فکری برای آن نشود می تواند به فاجعه تبديل شود.