از سوزِ دلِ در بند

از ناله ی محرومان

از خونِ روان در شهر

بشنو سخن از خانه

خورشید جگر پاره

چون مَه شده آوازه

اندیشه نگونسارست

شب راهِ نفس بسته

سوری گُلِ سوری های

این سلسله ویران باد

ایرانِ خروشان شده بستیز!

هان قافله ی دزدان

بگرفته رهِ روزان

چون مور و ملخ یکسر

آورده هجوم اینک

بر قامتِ بوم وُ بَر

این خیلِ دَغَلبازان

این دلقک وُ غداران

بنیادِ سیه کاران

سوری گُلِ سوری های

در هم فکن این بنیاد

ایرانِ به مسلخ شده برخیز!

از دستِ تبه کاران

بر گونه ی گُل سیلی

قداره نهاده در

بر گُرده ی ایرانی

بنگر گُلِ سوری را

بر چهره ی خونین اش

نقشِ ستمِ جلاد

چشمانِ سخن گویش

گُلواژه ی آزادی

سوری گُلِ سوری های

ای داد ازین بیداد

ایرانِ غریبم به چه حالی!

هر عشق چو دشنامی

هر دست یکی دشنه

این تشنه به خون تشنه

اهریمنِ سودایی

از تخمه ی خفاشان

سر بسته به دستاری

نا اهل به دینداری

انداخته هر جاهل

تُف بر رخِ آزادی

سوری گُلِ سوری های

بشکن قفسِ صیاد

ایرانِ عزیزم به چه رنگی!

نسناس چه می کوبد

شلاقِ شقاوت را

بر پیکرِ زندانی

بر دار چه می خوانی

این لحظه ی توفانی

هیهات ازین وحشت

این وحشیِ دشمن خو

سوری گُلِ سوری های

هرگز نروی از یاد

ایرانِ بزرگم به نبردی!

سوری گُلِ هُشیاری

ای دیده ی بارانی

من خاکِ کفِ پایت

ای عِطرِ تو پاشیده

در گلشنِ ایران

بر صورتِ تابانت

گیسوی پریشانت

این سرخیِ بیداریست

سوری گُلِ سوری های

ای روشنیِ دلشاد

ایران جگر خسته نمیری!

تاریخ همی گوید

خیزاب چو برخیزد

دژخیم وُ ستمگر را

در گودِ دَرَک ریزد

ایران نشود ویران

ای دیوِ اَبَر نکبت

برگرد به گورستان

ای جانِ من ای ایران

آوازِ رهایی خوان

سوری گُلِ سوری های

فریاد بزن فریاد