جرس

متن كامل اين پيام كه توسط زندانيان سياسى به بيرون راه يافته است به اين شرح است:

مردم شريف ايران

ما زندانيان سياسى همچون لكه سياهى بر صورت رژيم هستیم. بايد اين سياهى بيشتر ديده شود.گردهمايى خانواده هاى زندانيان ،حمايت نهادهاى حقوق بشرى و انتشار گسترده اخبار مربوط به زندانيان در رسانه ها اين سياهى را بيشتر نمايان خواهد كرد.

اين ننگ بزرگى براى حكومت است كه در سى و يكمين سالگرد تاسيس خود اين همه زندانى عقيده و انديشه دارد. زمانه در حال تغيير است .همزاد پندارى با رژيمى كه پس از سى سال در تك تك سلول هاى جامعه و مردم نفوذ كرده بود ،در حال فروپاشى است.

اگر در نخستين روزهاى پس از انتخابات مردم هراسان ،بلاتكليف و نااميد وارد خيابان هاى تهران شده بودند ،اينك پس از گذشت چند ماه اين اعتراض ها گسترده تر ،عميق تر و سازمان يافته تر به شهرهاى ديگر كشور هم كشيده شده است. انتقاد نسبت به جكومت و رفتارهاى ولى فقيه اكنون علنى تر شده است.هاله اى از تقدس كه رژيم در همه اين سالها براى خود و رهبرى ايجاد كرده بود اكنون شكسته شده است.آنهايى كه نماد خشونت ،خيانت ،دروغ و تزوير رژيم اند ،هر روز بيشتر به حاشيه مى روند وكمتركسى اين روزها حاضر به حمايت تمام قد از اين دولت است.
گاه و بى گاه برخى از زندانيان سياسى را از بندى به بند ديگر و يا از زندانى به زندانى ديگر منتقل مى كنند.گرچه دلايل آن مى تواند بازجويى هاى مجدد و پرونده سازى هاى تازه باشد ،اما تجربه زندان هاى دهه شصت و همچينن تجربيات كشورهاى ديكتاتورى در امريكاى لاتين نشان مى دهد كه پيامد اين نقل و انتقال ها مى تواند از بين بردن زندانيان سياسى هم باشد.
فشار بر زندانيان ،از بين بردن شاهدان جنايت ،ناپديد شدن برخى از فعالان اجتماعى و سياسى همه روش هايى است كه جهان در دهه هاى ۶۰ ،۷۰ و اوايل دهه ۸۰ با آن مواجه بوده است.اين شگردهاى بى حاصل را ديكتاتورى ايران هم به خوبى مى شناسد و سعى مى كند از آن در آزار و اذيت زندانى هاى سياسى و خانواده هايشان استفاده كند.ما ايمان داريم استفاده از اين شگردها در نهايت دستاوردى جز بى آبرويى بيشتر براى حكومت ايران ندارد .اگر جز اين بود حالا بايد شاهد حكومت نرون در آرژانتين ،پينوشه در شيلى ، سرهنگ ها در يونان ، فرانكو در اسپانيا ،پهلوى در ايران و صدام حسين در عراق باشيم.

ما از اينكه در زندان هاى حكومت تبديل به شهداى جنبش سبز شويم ترسى نداريم .با اين همه براى بى اعتبار كردن هرچه بيشتر حكومت و جلوگيرى از شكل گيرى يك فاجعه مشابه با اعدام هاى سال ۶۷ ،خواستار حضور ناظران بين اللملى و نمايندگان سارمانهاى مستقل حقوق بشرى در زندان هاى ايران براى اطمينان از سلامتى همه زندانيان سياسى هستيم.

نكته مهم ديگرى كه مى خواهيم با شما مردم شريف ايران در ميان بگذاريم همان است كه ميرحسين موسوى در تازه ترين سخنان خود به آن اشاره كرده است : نحوه ارتباط قوه قضاييه با به اصطلاح ضابطين خودش است.

ما زندانيان سياسى بارها از بازجوهاى خود شنيده ايم كه با افتخار مى گويند ما به قاضى پرونده دستور مى دهيم .بازجوها در ابتداى بازجويى ها به برخى از زندانى ها حكم زندان آنها را اعلام كرده و گفته اند ما از قاضى پرونده براى شما چنين حكمى درخواست خواهيم كرد و شگفتا كه همان حكم چند ماه بعد توسط قاضى صادر شده است. ميرحسين موسوى در سخنان خود گفته است:" بايد ديد قاضى ها فرمان مى دهند و تصميمى مى گيرند يا نيروهاى انتظامى و امنيتى؟ قوه قضاييه اى كه در قانون اساسى به صورتى قوى بر استقلال آن تأكيد شده است امروز بايد ديد كه اختياراتش تا چه حد است؟ تا چه مقدار شأن و منزلت آن مراعات مى شود؟"
ما به عنوان زندانيانى كه نزديك به هشت ماه است گروگان سيستم نظامى و امنيتى هستيم پاسخ سوال مهندس موسوى را چنين مى دهيم:"ترديد نكنيد كه سيستم قضايى به صورت مترسكى در دست سيستم نظامى –امنيتى بويژه سپاه پاسداران عمل مى كند.وضع به جايى رسيده كه حتى برخى از قضات به هنگام ابلاغ حكم به برخى از زندانى ها مى گويند :"اين حكم را ما به درخواست بازجوهاى پرونده براى شما صادر كرده ايم."

ما در پايان ضمن استقبال از سخنان اخير آقايان موسوى و كروبى ،از مردم ايران دعوت مى كنيم در روز بيست و دوم بهمن حضورى سبز درهمه شهرها داشته باشند.