امسال ما در شرايطی متفاوت با سال‌های گذشته به پيشواز هشتم مارس، روز جهانی زن می‌رويم.

جنبش گسترده‌ی آزادی‌خواهانه‌ی مردم ايران موسوم به جنبش سبز، جمهوری اسلامی را با جدی‌ترين و ژرف‌ترين بحران دوران حيات سی ساله‌اش مواجه ساخته و فرصت طرح خواسته‌های جنبش‌های مختلف اجتماعی، سياسی و مدنی را در سطحی بسيار وسيع‌تر و همگانی‌تر از پيش فراهم ساخته است.

تقلب آشکار انتخاباتی و اعتراضات گسترده‌ی ميليون‌ها نفر از مردم به اين اقدام از پيش طراحی‌شده، به شکل‌گيری جنبش عظيمی انجاميد که علی‌رغم سرکوب خشن، دستگيری‌های گسترده، شکنجه، تجاوز و اعدام، هر روز عميق‌تر و گسترده‌تر شده است.

امروز خواسته‌هايی چون آزادی بيان، آزادی مطبوعات، آزادی احزاب، انتخابات آزاد و به‌ويژه رفع تبعيض‌های گوناگون، به عنوان خواسته‌های کلی تمام جنبش‌های اجتماعی، مورد تائيد جنبش سبز نيز هستند که در اين ميان خواست رفع تبعيض تاکيد بيشتری را می‌طلبد.

زنان به عنوان نيمی از جامعه‌ی ايران از ابتدای به قدرت رسيدن جمهوری اسلامی، خود را با نظام تبعيض و نابرابری‌ای مواجه ديدند که در صدد بود بسياری از دستاوردهای حقوقی و اجتماعی آن‌ها را بازپس گرفته و به آنان نقشی درجه دو تحميل کند.

اين تلاش‌ها اما از همان ابتدا با مخالفت و اعتراض شجاعانه‌ی بخش‌های آگاه‌تر زنان روبرو شد.

اين اعتراض‌ها در شرايط آن‌ روز، علی‌رغم افشای جنبه‌ی زن‌ستيزانه‌ی نظام تازه‌پای اسلامی، نتوانست مانع تصويب و اجرای قوانين قرون وسطايی و تحقيرآميز ضد زن گردد.

جنبش زنان اما به عنوان جنبشی در برگيرنده‌ی گرايشات فکری گوناگون بعد از يک دوران رکود نسبی، از سال‌ها پيش با ابتکارات مختلف به طرح برخی از پايه‌ای‌ترين مسائل و مشکلات جامعه پرداخته و در به زير سوال‌بردن اساس و ريشه‌های نظام تبعيض حاکم بر ايران نقشی شگرف و تحسين‌برانگيز ايفا کرده‌است.

کمپين‌های مختلف، از جمله کمپين يک مليون امضا برای تغيير قوانين زن‌ستيز؛ کمپين بر عليه سنگسار و... نقشی انکارناپذير در بردن ايده‌ی برابری زن و مرد به ميان مردم و نشان‌دادن جنبه‌های غير انسانی و قرون وسطايی قوانين زن‌ستيز حاکم بر نظام قضايی جمهوری اسلامی داشته‌اند.

در جريان مبارزات انتخاباتی دهمين دوره‌ی رياست جمهوری، فعالين جنبش زنان همراه با فعالين دانشجويی، طرفداران حقوق بشر و ساير فعالين اجتماعی و مدنی با طرح خواسته‌های مشخص خود و منوط‌ کردن پشتيبانی خود از اين يا آن کانديدا به ميزان توجه وی به اين خواسته‌ها – چيزی که عنوان «مطالبه‌محور» را نصيب اين جنبش‌ها کرد - نقشی اساسی در طرح خواسته‌های مشخص اجتماعی و بسيج و گسترش جنبشِ خواستار تغيير، در جامعه ايفا نمودند. چيزی که به شرکت بی‌سابقه‌ی مردم در انتخابات، به اميد ايجاد تغيير در ساختار سياسی و اجتماعی، انجاميد.

جنبش زنان هم‌چنين به لحاظ شکلِ سازمان‌دهی و فعاليت، يعنی سازمان‌دهی شبکه‌ای، چند صدايی بودن و فعاليت از طريق رابطه‌ی مستقيم و رودر رو، بر جنبش سبز تاثير غير قابل انکاری داشته‌است.

گسترش و تعميق روزافزون جنبش سبز به عنوان جنبشی همگانی و در برگيرند‌ه‌ی همه خرده‌جنبش‌های سياسی، اجتماعی و مدنی، جنبش زنان را با چالش‌ها و سوالات جديدی مواجه کرده‌است که جست‌وجو برای يافتن پاسخی در خور و مناسب برای آن‌ها، موضوع فکر و بحث فعالين اين جنبش و همچنين موضوع بحث برنامه‌ی امروز ماست.

آن‌چه هم‌اکنون در عرصه‌ی تدوين قوانين ضد زن در جمهوری اسلامی در جريان است ـ از جمله لايحه‌ی خانواده و بند مربوط به حق اختيار چند همسر از سوی مردان ـ اين سوال را به طور عاجل‌تری مطرح می‌سازد که چگونه جنبش زنان می‌تواند با جنبش سبز هم‌آهنگ باشد اما در عين حال حضورش در جنبش سبز به معنای کم‌رنگ شدن جنبش مستقل زنان نباشد؟ اين سوالی است کليدی که بايد به شکلی همه‌جانبه مورد بررسی قرار گيرد.

کانون ره‌آورد، ضمن گرامی‌داشت هشتم مارس، روز جهانی زن، و پشتيبانی از فراخوان عمومی برای آزادی و برابری جنسيتی در ايران، تلاش دارد که با برگزاری اين مراسم فضايی مناسب برای بررسی وضعيت کنونی جنبش زنان در ايران و چشم‌انداز آينده آن فراهم آورد.

به اميد رفع هرگونه تبعيض، از جمله رفع نابرابری جنسيتی در ايران.

کانون ره‌آورد ـ آخن ـ آلمان