مدرسه فمينيستی: اين مطلب را به تمام زنان و مردانی تقديم می کنم که در همه روابط انسانی و اجتماعی خود جز حق نمی خواهند و جز راه حق، راهی نمی پويند.

زن ، عمری زلال در بوسه يی طويل که باروری دريا را صد ساله می کند...

زن ، حضور برهنه ای از بلوغ باغ .

زن ، حجاب حوصله بر غريزه ی غيظ .

زن ، صفوف خسته ی ايستگاه و آينه .

اندوه نان و ترانه ی تسکين .

زن ، خروج خون کبود از رگ لحظه ها .

زن ، رخت شوی سی ساله از خواب ها و گريه ها .

از شوش ، جواديه ، نازی آباد يا ميدان فوزيه...

- سيد علی صالحی

«سلون» قانون گذار باستانی يونان می گويد: «زن است که مردان بزرگ می پرورد. مرد هر قدر هم در سايه ی ورزش ،دانش و بينش بزرگ و بانفوذ گردد،سهم زن در مادری و پرورش اينگونه مردان بزرگ از سهم هر سه عامل فوق بالاتر است ، زيرا پايه ی هستی و رشد و بقاء مرد در سايه حمايت و مهربانی زن است.»

روز هشتم مارس بنا به پيشنهاد کلارا زتکين؛ روز بين المللی زنان ناميده شد. هميشه در تاريخ مبارزات، روزهای به ياد ماندنی وجود دارند، روزهايی که بعنوان نشانه و مظهرهر مبارزه ثبت می شود. تاريخچه هشتم مارس به سالهای ميانی قرن نوزدهم بر می گردد. در هشتم مارس ۱۸۵۷، زنان کارگر پارچه باف در آمريکا به مبارزه برخاستند. شرايط کار و زيست کارگران زن وحشتناک بود: ساعات کار طولانی و کشنده، استثمار شديد، دستمزد اندک و محروميت از هر گونه امکانات رفاهی. به علاوه آنها بار نگهداری و بزرگ کردن فرزندان و کار بردگی خانگی در خدمت شوهران و مردان خانواده را هم بدوش می کشيدند. پس به خيابانها ريختند و خواهان افزايش دستمزد، کاهش ساعات کار و بهبود شرايط شغلی شان شدند. اين مبارزه، نقطه سرخی در تاريخ مبارزه زنان و کارگران در گوشه ای از دنيا بود.

در سال ۱۹۱۰ کلارا زتکين از زنان مبارز، آزادی خواه و برابری طلب آلمانی در کنگره بين المللی زنان پيشنهاد داد تا هر سال روز ۸ مارس به نام روز جهانی زن ناميده شود . اين پيشنهاد يکسال در محافل مختلف مورد بررسی قرار گرفت و سر انجام به تصويب گروهها و کشورها رسيد و رسما ۸ مارس روز جهانی زن ناميده شد. ۸ مارس ۱۸۵۷، مقاومت زنانی را بازتاب می داد که با حرکت پرشتاب سرمايه داری به عرصه توليد و کار خارج از خانه کشيده می شدند. در جنبش زنان موضوعاتی نظير «حق طلاق»، «حق سقط جنين»، «تامين شغلی»، «منع آزار جنسی»، «ضديت با هرزه نگاری»، «کاهش ساعات کار روزانه» و غيره مطرح شد. اين جنبش موفق شد در برخی از اين زمينه ها پيشروی کند و دستآوردهای خوبی به زنان کارگر هديه دهد تا جايی که دستآوردهای آن مبارزات پُرهزينه، در برخی از کشورها ماندگار شد.

حال بايد ببينيم در سالهای پيش از آن، اوضاع زنان کشور مان چگونه بوده است؟ سرزمين ما ايران در دوران ساسانيان سلطنتی به رياست زنی به نام«پوراندخت» را تجربه کرده است. همچنين «آتوسا» مادر خشايار شاه نخستين زن شاعر و اديب ايرانی و مشوق سواد آموزی به خط و زبان آن دوران برای ايرانيان بوده است. اين تعليم و تربيت ريشه ای، دارای چنان خواستگاه محکمی بوده که درهمان دورانی که زنان در آن سوی آبها در تلاش و مبارزه جهت برابر خواهی بودند ، درکشور ما نيز حرکتهای حق طلبانه بسياری جريان داشته است: "در سال ۱۳۰۷ يعنی ۷۹ سال پيش، بانو سکينه پری در رشته جراحی سرطان شناسی تخصص گرفت. يا در سال ۱۳۱۴ يعنی ۷۲ سال پيش حق ورود زنان به دانشگاه داده شد. مسلما اين اجازه، بدون تلاش زنان در آن دوران نبوده. در سال ۱۹۶۸ يعنی ۴۰ سال پيش دکتر مهرانگيز منوچهريان برنده جايزه صلح حقوق بشر سازمان ملل شد."

پس روز زن مصادف است با روز تلاش و کنشگری به منظور کسب برابری، روز عدالت جويی، روز تجليل از دستآوردهای زنان، روز دادخواهی، روز استحکام جايگاه زن به عنوان همسری يگانه، مادری دلسوز و مهربان برای فرزندان پاکش ، و ياوری صديق و درستکار برای همراهانش در راه باروری فرهنگی و اقتصادی و سياسی در کشورش. هميشه ياد و خاطره آن شير زنانی در تاريخ زنده است که نخستين و دشوارترين گام ها را در اين راه برداشتند . چه بسا زنانی که سنگ هاو سيلی ها خوردند و اهانت ها چشيدند و ديدند . ديگر هنگام شعار دادن ها و دست زدن ها و سخنرانی های احساساتی ، سپری شده است . اکنون بايد تجزيه و تحليل عميق تر شرايط زندگی زنان ايرانی بپردازيم . زن ايرانی بايد بداند که زمان ، زمان تحول است و بايد معرفت و دانش و فکرش را پرورش دهد و خودش را برای سازندگی يک جامعه در حال گذار و متحول آماده سازد ، بايد ذهن و ضميرش را بارور سازد . بايد به فرهنگ و آگاهی هايش بيافزايد. واکنون به جاست که اين سخن را با درودی خالصانه و صميمانه به روان پاک و هميشه جاری « صديقه دولت آبادی» به پايان برسانم واز خود بپرسم که: از دست من ، در سير آينده؛ چه کاری بر می آيد؟