اين پيام در محل برگزاری جشن نوروز ۱۳۸۹ خوانده شد.

خانم‌ها و آقايان
با سلام‌های سبز بهاری؛

بار ديگر نوروز و بهار فرا رسيد تا به رسم و آئين کهن، همه‌ی کژی‌ها و نامهری‌های زمانه را به سرمای زمستان بسپاريم و دل به آغوش مهر و دوستیِ بهار نهيم.

چه سالی را پشت سر گذاشتيم!
سالی که در طول سه دهه‌ی گذشته بی‌مانند بود. چنين شور و جنبشی را تاريخ ميهن‌مان عمری بود به خود نديده‌ بود! سال گذشته آغاز خانه‌تکانی ملی بود! سال هوشياری و آگاهی ملتی که جهان در برابر او سر تعظيم فرود آورد!

به خاطر بياوريم شب‌ها و روزهايی را که خواب و خوراک نداشتيم و در خانه و محل کار، حتی يک لحظه نيز از آن چه بر کشورمان می‌رفت غافل نبوديم. چه اشک‌ها که نريختيم و چه شورها که نيفشانديم! اين‌گونه بود که تصوير «ندا»ها و «سهراب»ها بر ذهن ما مردم حَک شد و به تاريخ سرزمين‌مان پيوست.

جنبش سبز مردم ايران با خود فرهنگ ما را شخم زد و دگرگونی عظيمی را در ما آغاز نمود. جلوه‌های گوناگون فکری و فرهنگی‌ای که اين جنبش با خود به ارمغان آورد، بی‌بديل است! همبستگی و دوستی و مدارايی که ويژگی هر نوروز ماست به يکی از بنيادی‌ترين وجوه اين جنبش مبدل شده که با پايداری و استقامت در راه دستيابی به حقوق انسانی، جلوه‌ی تاريخی‌ی بی‌نظيری بدان بخشيده‌است.

در اين ساعات آغازين سال نو، ياد همه‌ی عزيزانی که جان خود را در اين راه از دست دادند زنده می‌کنيم اما اين را هم فراموش نمی‌کنيم که آرزوی آن‌ها آزادی و شادی برای سرزمين‌شان بود. از اين رو با وجود همه‌ی زخم‌ها و دردهای عميقی که در سينه‌ی خود داريم می‌خواهيم گرمای ياد اين عزيزان را با شادی و نشاطِ نوروزی و اميد آگاهانه به آينده، حفظ کنيم؛ درست هم‌چون شهروندان کشور‌مان که رقص و پايکوبیِ چهارشنبه‌سوری را با فريادهای نابودی ديکتاتوری آميختند.

آغاز سال نو را جشن می‌گيريم و در سالی که پيش رو داريم در راه هرچه گسترده‌تر شدن جنبش مردم ايران، از هيچ تلاشی دريغ نخواهيم کرد.

نوروزِ سبزتان پيروز!
شاد و اميدوار بمانيد!