برای حمایت از مبارزات کارگران ایران

امسال در شرایطی به استقبال اول ماه مه، روز جهانی کارگر، می رویم که وضع زندگی و معیشعت کارگران در ایران از هر زمان بدتر شده است. هزاران کارگر در سراسر کشور ماه هاست که حتی حقوق ناچیز خود را هم دریافت نکرده اند. حقوقی که به گفته خود مقامات دولتی یک سوم خط فقر است. ده ها هزار کارگر در آستانه اخراج دست جمعی قرار دارند تا به انبوه کارگران بیکاری بپیوندند که در یکی دو سال اخیر از کار بیکار شده اند. تقریبن تمام این کارگران فاقد بیمه بیکاری هستند. از دو و نیم میلیون کارگر قراردادی بخش خصوصی تنها 30 هزار کارگر از بیمه بیکاری برخوردارند، و کمتر از نیمی از حدود چهارو نیم میلیون کارگر دارای قرارداد دائمی، تحت پوشش بیمه بیکاری قرار دارند. و این تنها بخشی از مطلب است. بیمه بیکاری در ایران آن قدر ناچیز است که به یک پنجم خط فقر هم نمی رسد.

دولت جمهوری اسلامی هم تاکنون تا آن جا که توانسته به حقوق کارگران دستبرد زده است. این رژیم با تصویب قوانین ضد کارگری از جمله قانون خروج کارگاه های دارای کمتر از ده کارگر از شمولیت قانون کار بخش اعظم کارگران را از ابتدایی ترین حقوقی که در قانون برایشان در نظر گرفته شده بود، محروم ساخت. این رژیم هر گونه مقاومت و اعتراض کارگری را با سرکوب شدید و خشن پاسخ می دهد، که از اخراج و محرومیت های اجتماعی آغاز و تا زندان و شکنجه فعالین کارگری و تهدید خانواده های شان ادامه می یابد. جمهوری اسلامی هیچ حق تشکل مستقلی را برای کارگران به رسمیت نمی شناسد، و هر چند که در قانون کار ایران وجود تشکل های کارگری به رسمیت شناخته شده و ایران عضو کنوانسیون های بین المللی حقوق کار است، هر تلاشی برای ایجاد یک تشکل کارگری به شدت سرکوب می شود.

با تمام این احوال جنبش کارگری در ایران به حیات و مبارزه خود هم چنان ادامه می دهد و می رود که تشکل های مستقل خود را در سرتاسر کشور ایجاد کرده و با هم هماهنگ کند. هم اکنون هزاران کارگر در سراسر ایران در اعتراض به عدم دریافت حقوق، نداشتن امنیت شغلی، فقدان حمایت های قانونی و ... در اعتصاب به سر می برند. ده ها فعال کارگری در زندان و زیر شکنجه قرار دارند، اما حاضر نیستند از دفاع از حقوق خود و هم کاران شان دست بردارند. نمونه بارز این افراد منصور اسالو رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد است که صرفن به جرم بیان خواست های کارگران شرکت واحد و پافشاری بر این خواست ها، ماه ها زیر شکنجه قرار داشت و اکنون نیز که ظالمانه به 5 سال زندان محکوم شده است، بازهم دائمن مورد آزار و شکنجه قرار می گیرد تا دست از مبارزه بردارد.

ما به سهم خود و با تمام امکانات مان از این مبارزه شجاعانه پشتیبانی می کنیم. ما تلاش می کنیم با انتشار اخبار مقاومت و مبارزات این کارگران در تمام جهان، افکار عمومی جهان را با واقعیت های جاری در ایران آشنا کرده، حمایت مادی و معنوی برای کارگران اعتصابی، بیکار، اخراج شده و زندانی کسب کنیم.

حرکت سمبولیک رکاب زدن یکی از این تلاش ها در جهت جلب توجه و حمایت افکار عمومی است. در این راه ما دست هم کاری به سوی تمام کسانی دراز می کنیم که آمادگی دارند به هر صورتی که می توانند در این حرکت سهیم شوند.

اول ماه مه 2010 Die Anzeige dieses Bildes wird in Ihrem Browser möglicherweise nicht unterstützt.

ایران آزاد - کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان-

Iran-Freedom - Gemeinschaft für Menschenrechte, Freiheit und Demokratie – Deutschland
www.iran-freedom.eu

info@iran-freedom.eu