در ميان اندوه، بُهت و ناباوری‌ همه‌‌ی ايرانيان، روز يکشنبه‌ی گذشته جمهوری اسلامی فرزاد کمانگر، شيرين علم‌هويی، علی حيدريان، فرهاد وکيلی و مهدی اسلاميان را در زندان اوين اعدام کرد. چهار تن از اعدام‌شدگان، کُرد بودند.

اعدام‌های شش روز پيش با واکنش‌های گسترده‌ای در همه‌ی کشورها مواجه شد. برای نخستين بار گروه‌های مختلف با انديشه‌ها و گرايش‌های گوناگون دست ‌در دست هم، فعالانه در اعتراض به اين اعدام‌ها به خيابان‌ها ريختند و فرياد «نه به اعدام» سردادند.

اين اعتراض مدنی به‌ويژه با اعتصاب سراسری در شهرهای کُردستان ايران جلوه‌ی بارزی يافت.

در سی سال گذشته، نقض حقوق بشر همواره در صحنه‌های مختلف زندگی اجتماعی ايران نمود داشته‌است. مگر در اين سی سال کم اعدام شدند؟ مگر در اين سی سال کم شکنجه شدند؟ مگر در اين سی سال کم زندانی شدند؟... اما تفاوتِ اين بار در چيست که همه‌گان را وامی‌دارد تا به‌دور از هر اختلافی، عليه اعدام، اين عمل فجيع ضد انسانی به‌طور مشترک اقدام کنند؟

به گمان ما فاجعه‌ی از دست‌دادن فرزادها و شيرين‌ها، زخمی است عميق که سال‌ها بر روح و روان اجتماعی مردم ايران باقی خواهد ماند. اما در پی آن اقدامات گسترده و مشترکی هم‌چون برپايی اين گردهمايی، نويدبخش درک بهتر ما ايرانيان از حقوق بشر و اصل بنيادين آن يعنی حق زندگی است.

هنوز تا لغو کامل حکم اعدام در ايران راه طولانی‌ای در پيش است. هنوز بسياری از مردم حتی در ميان ما ايرانيان خارج از کشور از اين باور انسانی فاصله دارند؛ اما همين «نه به اعدام» گفتن‌ها، همين دفاعِ همه‌گانی از جان انسان‌ها، همين اقدامات مشترک، در طول زمان، با خود فرهنگ تازه‌ای را شکل خواهد بخشيد که بر تارک آن کرامت انسانی خواهد نشست.

قدر و ارزش چنين اقداماتی را بدانيم و به آن‌ها تداوم بخشيم. با ياد و خاطره‌ی پنج اعدامی اخير که به‌دور از هر حقوقی به کام مرگ سپرده شدند؛ هم‌صدا با هم بانگ برمی‌آوريم:
«نه به اعدام، آری به زندگی!»

کانون ره‌آورد – آخن