مدرسه فمینیستی

به گزارش سرويس زنان جهان؛ آمار سازمان بهداشت جهانى حاكى از آنست كه سالانه بيش از يك ميليون نوجوان ۱۳تا۱۹ساله از خانه فرار مى كنند. اين پديده درسالهاى اخيردر كشورما بسيار شايع شده است هر چند كه آمارها نشان مى دهدكه سهم دختران فرارى كمتر از پسران است اما پيامدهاى منفى اجتماعى و خانوادگى،ناشى از فرار نوجوانان دختران بيشتراز پسران است.

علل فراردختران

على مطصفوى، روانشناس در اين باره مى گويد: ناسازگارى والدين علت اصلى فرار دختران است و طبق بررسى هاى انجام شده ۵/۱۹ درصد ناسازگارى با والدين، ۱۶ درصد اغفال، ۱۳ درصد عدم امنيت در خانواده، ۱۵ درصد وضعيت اقتصادى، ۵/۱۲ درصد طلاق، ۷ درصد گرايش به مسائل انحرافى، ۵/۱۲ درصد ازدواج هاى ناموفق، ۳/۲ درصد اعتياد و ۵ درصد مشكلات روانى عامل فرار دختران بوده است. همچنين تحقيقات نشان مى دهد كه ۳۵ درصد دختران فرارى سابقه اعتياد به مواد مخدر چون هروئين و ترياك را دارند.

وى در ادامه اظهار داشت: تحقيقات نشان مى دهد كه ۲۵ درصد دختران فرارى هروئين، ۲۸ در صد ترياك، ۱۵ درصد حشيش و۳۱ درصد سيگار استفاده مى كنند. آن چه مشخص است اين كه دختران پس از فرار براى تامين نيازهاى خود اقدام به سرقت و خود فروشى مى كنند، آنان در همين مرحله است كه گرفتار باندهاى فحشاء مى شوند.

تحقيقات حاكى از آن است كه اكثر دختران فرارى پس از بازگشت به خانه مجددا اقدام به فرار مى كنند. دخترانى كه از خانواده روى گردان شده و فرار مى كنند بارها از سوى اعضاء خانواده خود مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند؛ اعمال محدوديت همچون زندانى كردن و تمسخر و تحقير كردن موجب مى شود كه فرد فضاى خانه را براى ماندن غير قابل تحمل دانسته و اقدام به فرار مجدد نمايد.

اين استاد دانشگاه در اين باره افزود: طبق بررسى هاى انجام شده تنها در ۱۴ درصد موارد خانواده پس از بازگشت فرزندشان رفتار مناسب داشته اند. نكته مهمتر اينكه بسيارى از اين دختران از سوى نزديكان خود مورد تعرض قرار مى گيرند طبق آمار ۳۶ درصد دخترانى كه از خانه مجددا فرار مى كنند از سوى اعضاء خانواده مورد سوء استفاده قرار مى گيرند؛ ۳۳ درصد تنبيه، ۶ درصد به گدايى و ۱۳ درصد به خريد و فروش مواد مخدر وادار مى شوند.

اين روانشناس در ادامه تشريح كرد: در ۷۰ درصد موارد والدين مسبب فرار دختران مى شوند به طورى كه متاسفانه سن فرار دختران از ۱۶ سال به ۱۴ سال كاهش يافته است. با وجود آنكه مسئولان سعى دارند با اين معضل برخورد نمايند؛ اما آمار نشان مى دهد كه پديده اى به نام فرار دختران رو به افزايش است به طورى كه هر سال ۱۵ تا ۲۰ درصد به آمار قبلى اضافه مى شود.

بايد توجه داشت جمع آورى، و بازگرداندن اين دختران به خانه به تنهايى راه حل مناسبى نيست، تا زمانى كه فضاى خانه و رفتار والدين تغيير نكرده باشد تمامى اين عملكردها بى نتيجه خواهد ماند. اگر كانون خانواده به لحاظ عاطفى از پايه هاى محكمى برخوردار باشد و دختران نسبت به آن چه كه پس از فرار در جامعه آنان را تهديد مى كند آگاه شوند به طور قطع آمار فرار كاهش خواهد يافت.

گفتنى است كه نتايج پژوهش ها حاكى از آنست كه شكاف بين نسلهاى قديم و جديد، ازدواجهاى اجبارى و تعصبات افراطى مذهبى وتربيتى و مهمتراز همه كمرنگ شدن روابط عاطفى بين والدين و فرزندان را از مهمترين دلايل فرار جوانان است.

ايجاد يك رابطه سالم بين اعضاى خانواده، تبعيض قائل نشدن والدين بين فرزندان، شناخت وآگاهى والدين از روحيات جوانان و مهمتر از همه ترويج عقايد دينى و مذهبى و درونى كردن آن براى نوجوانان و جوانان، از عوامل مهم كاهش آسيب هاى اجتماعى و فرار جوانان است كه بايد در خانواده ها مورد توجه قرار گيرد.