قاضى ات راز ما را نمى داند

آژانس ايران خبر -
ژيلاى عزيز
اين نامه را براى تو مى نويسيم. نه براى اينكه اين حرفها براى تو تازه است، نه ! كه تو خود بارها از اين دست گفته اى و نوشته اى. نه براى اينكه تو نمى دانى در دل و ذهن ما چه مى گذرد، نه! كه همدلى ما را قرار نيست احكام عجيب و غريبى ثابت كند كه از آسمان كشورر ستم زده مان مى بارد.
براى تو مى نويسيم تنها به اين دليل كه ديگر كسى را براى دادخواهى آنچه بر ما مى رود ، عادل و راستكردار و راستپندار نمى دانيم. از اينروست كه بيدادمان را نيز خطاب به همديگر مى نگاريم. دادخواهى مان را به نزد هم مى بريم و فريادمان را با دلجويى از هم مى آميزيم. فريادى آنقدر بلند كه گوش فلك ناچار شود از شنيدن!
ژيلاى عزيز
بر حكمى كه به تو دستور ۳۰ سال ننوشتن! صادر كرده، بيش از گريستن بايد خنديد. بايد خنديد به كسى كه فكر مى كند تو مى توانى از اين پس زنده باشى و آب ننوشى. زنده باشى و غذا نخورى. زنده باشى و نفس نكشى. زنده باشى و ننويسى. اين، درست مثل همان است. نوشتن براى تو، چيزى مثل نفس كشيدن است و تو درست همانطور كه نفس مى كشى و آب مى نوشى، درست مثل همان، خواهى نوشت!
ژيلاى عزيز
قاضى تو نمى داند اين را! راز كوچك ما را نمى داند او. كه ما، همان مايى كه با هم ، در كنار هم ، براى هم و براى داشتن حق برابر زنان و مردان پيش آمده ايم، همه يك نام داريم. همه مى توانيم در آنى ، ژيلا شويم. مى توانيم براى او ، با او و به جاى او ده ها خبر و مقاله و گزارش بنويسيم. مى توانيم صداى او شويم و بپرسيم. نگاه او شويم و بكاويم. حنجره او شويم و فرياد كنيم. ژيلا جان معلوم است كه قاضى تو از جنبش زنان ايران هيچ نمى داند!
ژيلا جان
راستى مگر تو چه گفته اى و نوشته اى كه اين همه بر آنها گران آمده است ؟ از حق پايمال شده نوشته اى؟ از آزادى سخن گفته اى؟ از برابرى زن و مرد گفته اى و نوشته اى؟
بهاى آزاد انديشى در سرزمين ما بهاى سنگينى است. ۳۰ سال ننوشتن بهاى ” از برابرى نوشتن” است. اما راستى مى دانى بهاى نينديشدين، آن هم براى يك زن چيست؟ بهاى خموش و ساكت و فرمانبردار بودن زن، عمرى در “عافيت سايه”، زيستن است و تو زن اين سايه زيستى نيستى.
ولى خواهرم، وقتى به تن نحيف تو كه يك سال بند را براى آن آماده مى كنند، فكر مى كنيم دچار عذاب وجدان مى شويم. عذاب وجدان به خاطر راهى كه در اين چند سال اخير در كنار هم پيموده ايم و امروز تو را به جرم اين هم انديشى در بند مى كنند. اما عزيز ما تنها دلگرمى مان اين است كه راه ما اشتباه نبود. اين راه اشتباه نيست. حق، خواسته ماست. و بدون آن زندگى تحفه بى ارزشى است كه در شان تو، ما و همه زنان و مردان آزادى خواه ميهنمان نيست. و ما فقط حق خواسته ايم.
ژيلا جان ، حكمى كه امروز نوشتن را بر تو حرام مى كند ، سندى است كه روزى برگى افتخار آميز در دفتر مبارزات زنان ايران در ر اه آزادى و برابرى خواهد بود. با ابن همهم اميد داريم كه اين حكم در تجديد نظرخواهى ، به تبرئه و آزادى تو منجر شود. اميد داريم كه تو هميشه در كنارمان باشى و مثل هميشه قلم، در دستان انديشه ات قدرت مردسالار را به چالش بكشد. اميد داريم بهمن عزيز ، ياور هميشگى ات نيز هر چه زودتر هواى آزادى را نفس بكشد. اميد داريم ….
البته ژيلا جان! امروز فقط به خودمان اميد داريم كه يك قدم از هيچ خواسته اى كوتاه نخواهيم آمد. خواسته ما رهايى تو از حكمى چنين خوار است و خواسته تو رهايى از همه حكمهايى است كه زن را بدون انديشه مى خواهند. ما به همه اين خواسته ها اميد داريم.
اسامى امضا كنندگان:
خديجه مقدم – شهلا اعزازى – زهره ارزنى – پروين اردلان – شادى صدر- جلوه جواهرى – ناهيد كشاورز- سوسن طهماسبى – آسيه امينى – فيروزه مهاجر – هدا امينيان- نوشين كشاورزنيا- فريده غايب- مينا جعفرى – رويا كريمى مجد – مريم ميرزا- ناهيد ميرحاج – دلارام على – ميترا شجاعى – محبوبه عباسقلى زاده – طلعت تقى نيا- فخرى شادفر – نوشابه اميرى- فرشته قاضى- سمانه موسوى- امير رشيدى- زهرا مينويى- شيوا بديهى نژاد – كاوه مظفرى- بنفشه جمالى- نيكزاد زنگنه- سمانه عابدينى- پرستو دوكوهكى- سارا لقايى- فرناز كمالى- پرستو الهيارى- ليلا اسدى- بهاره علوى- محبوبه حسين زاده – رها اصغرى زاده – ناهيد جعفرى – سهيلا ستارى – فاطمه خانى – نرگس طيبات – سميه رشيدى – كتايون پزشكى – نيلوفر كلگار- پريسا كاكايى- محمد صابر- نرگس جودكى – آزاده فرامرزيها- آيدا سعادت – مريم رحمانى- ستاره هاشمى – كاوه رضايى – ليلاصحت- اكرم خيرخواه – كاوه قاسمى كرمانشاهى- الناز انصارى- سيما حسين زاده – هايده تابش –نيلوفر انسان- آمنه شيرافكن – نازلى فرخى – نفيسه آزاد – مهرنوش اعتمادى – فروغ سميع نيا – مريم سجادپور – عفت ماهباز- ونوس رضايى – شهلا فروزانفر- شكوه ميرزادگى -شورانگيز داداشى.