آرش بهمنى
روز آنلاین

يك سال پيش، در بامداد روز ۲۵ خرداد، اعلام شد عده اى از نيروهاى نظامى و لباس شخصى به كوى دانشگاه تهران حمله كرده اند. اين حمله در پى اعتراضات دانشجويان به اعمال "تقلب" در انتخابات صورت گرفت. روز گذشته بيانيه اى با امضاى "انجمن اسلامى دانشجويان دموكراسى خواه دانشگاه تهران و علوم پزشكى"، از ابعاد اين فاجعه پس از يكسال، پرده برداشت.پيش از اين، "حميدرضا كاتوزيان" از نمايندگان اصول‌گراى مجلس و عضو كميسيون حقيقت ياب حادثه كوى دانشگاه، ابعاد حمله به كوى دانشگاه در ۲۵ خرداد را "فجيع تر از ۱۸ تير سال ۷۸" توصيف كرده بود.

آن گونه كه منابع خبرى در همان زمان اعلام كردند، حداقل ۵ دانشجو در تهران و دو دانشجو در شيراز در اين حملات به شهادت رسيدند: مصطفى غنيان، مبينا احترامى، ايمان نمازى، فاطمه براتى، محسن ايمانى، كامبيز شعاعى و كسرى شرفى از شهيدان اين حادثه بودند. بعدها در فهرست ۷۲ نفره جان باختگان حوادث پس از انتخابات رياست جمهورى كه توسط كميته پيگيرى ميرحسين موسوى و مهدى كروبى انتشار يافت، اعلام شد بيشتر جان باختگان بدون ‌اطلاع خانواده‌هايشان مخفيانه به خاك سپرده شده‌اند. روزنامه گاردين درباره نحوه شهادت اين افراد نوشت: "شاهدان عينى گفتند كه اين دو دختر و سه پسر هدف ضربات مكرر باتوم برقى در ناحيه سر قرار گرفتند."

يك دانشجو جريان حمله به كوى دانشگاه را براى گاردين چنين بازگو كرد: "پليس به داخل خوابگاه‌ها گاز اشك آور شليك كرد، ما را زد، پنجره‌ها را شكست و مجبورمان كرد بر زمين دراز بكشيم. من حتى تظاهرات هم نكرده بودم اما يكى از آنها رويم پريد، پشتم نشست و مرا زد و بعد درحالى كه تظاهر مى‌كرد در جستجوى چاقو و تفنگ است، از من سوءاستفاده جنسى كرد. تهديدمان مى‌كردند كه ما را حلق آويز مى كنند و به ما تجاوز مى كنند."

از سوى ديگر شمارى از دانشجويان آزاد شده كوى دانشگاه تهران اعلام كردند بامداد دوشنبه ۲۵ خرداد، بيش از ۲۰۰ دانشجو توسط افراد لباس شخصى كه به انواع سلاح‌هاى سرد و گرم مجهز بودند، بازداشت و به زيرزمين ساختمان وزارت كشور منتقل شدند و مورد ضرب و شتم و شكنجه قرار گرفتند.

بر اساس قانون، ورود نيروهاى نظامى و انتظامى به كوى دانشگاه تهران تنها به درخواست رئيس دانشگاه تهران ممكن است. محسن كوهكن، سخنگوى هيات رييسه مجلس شوراى اسلامى هم گفت كه نيروهاى انتظامى با درخواست فرهاد رهبر، رئيس دانشگاه تهران وارد كوى دانشگاه شده بودند؛ سخنانى كه فرهاد رهبر آن را تكذيب كرد و اعلام داشت در آن شب هيچ كدام از مسئولان در كوى دانشگاه حضور نداشتند. بعدها در پى تحقيقات برخى نمايندگان مجلس روشن شد كه شوراى تامين استان مجوز ورود به كوى دانشگاه را به نيروهاى انتظامى و بسيجى داده ‌است.

فراكسيون اقليت مجلس در گزارش خود پيرامون حوادث پس از انتخابات همكارى نيروى انتظامى با لباس شخصى‌ها را تأييد كرد. در اين گزارش آمده بود كه نيروى انتظامى به دو دليل لباس شخصى‌هايى را كه به كوى دانشگاه حمله كرده‌اند، مى‌شناسد؛ دليل اول اينكه لباس شخصى‌ها، دانشجويان را دستگير و بيرون كوى به پليس تحويل مى‌دادند و دوم اينكه آن شب متجاوز از صد دانشجو بازداشت شدند، اما حتى يك لباس شخصى در ميان آنها نبود.

ابعاد حادثه كوى دانشگاه وقتى روشن شد كه انتشار فيلمى از سوى شبكه فارسى "بى بى سى" درباره وقايع آن روز، بار ديگر توجهات را به سمت كوى دانشگاه معطوف ساخت. اين فيلم كه از منبعى نامشخص به "بى بى سى" رسيده بود، توسط حمله كنندگان به كوى دانشگاه ضبط شده بود. شدت خشونت ها در فيلم به حدى بود كه شبكه بى بى سى قسمت هايى از فيلم را، حذف كرد.

فيلم حمله به كوى دانشگاه

پس از انتشار اين فيلم، علاالدين بروجردى، رييس كميسيون امنيت ملى مجلس، و كاظم جلالى، سخنگوى اين كميسيون، اعلام كردند احتمال جعلى و يا مونتاژ بودن اين فيلم مى رود. جلالى همچنين ادعا كرد در اين فيلم نكته تازه اى مشاهده نشده و همه اين اتفاقات پيش از اين به مسئولان گزارش داده شده است.

اكنون و در حالى كه يك سال از آن حادثه مى گذرد، نه خبرى از شناسايى و محكوم كردن بانيان حمله به كوى دانشگاه است و نه كسى از نام و نشان قاتلان دانشجويان خبر دارد. هنوز هم كسى نمى داند آنچه در آن شب اتفاق افتادبه چه دليلى رخ داده است.

باى ذنب قتلت؟

انجمن اسلامى دانشجويان دموكراسى خواه دانشگاه تهران و علوم پزشكى تهران در سالگرد حمله خونين به كوى دانشگاه بيانيه اى صادر كرده است.

به گزارش دانشجونيوز، دربخشى از بيانيه اين تشكل دانشجويى به مناسبت سالگرد واقعه كوى دانشگاه آمده است: "فاجعه ى ۲۵ خرداد ۸۸ اما يادآور حادثه ۱۸ تير ۷۸ نيز بود. بدون شك ابعاد اين جنايت بسيار گستره تر از ۱۸ تير ۷۸ بود اما از آنجايى كه در اين حادثه مهاجمين با برنامه ريزى و هماهنگى با مديريت حكومتى در قبل و بعد از جنايت وارد عمل شدند و نيز از تجربيات بيشمار خود و رژيم ستمشاهى در سركوب آزادى خواهان بهره ها گرفته بودند، تا كنون مانع از روشن شدن زواياى پنهان اين فاجعه شده اند. همزمانى اين حادثه با فجايعى كه در خيابان ها در حال وقوع بود و اخبار فراوان سركوب و كشتار وحشيانه مردم در اواخر خرداد ۸۸ از عوامل ديگرى است كه موجب شده به عمق و ابعاد اين جنايت آن طور كه بايد پرداخته نشود".

در بخش پايانى اين بيانيه آمده است: "انجمن اسلامى دانشجويان دموكراسى خواه دانشگاه تهران و علوم پزشكى تهران به عنوان عضوى از پيكره جنبش دانشجويى ايران در ادامه مبارزات صد ساله ايرانيان براى دموكراسى با دعوت به تداوم مشى مبارزه مسالمت آميز، تاكيد مى كنيم راه رسيدن به دموكراسى و احقاق حقوق بنيادين بشر از مسير مقاومت مى گذرد. معتقديم تنها راه رهايى از وضع موجود تداوم ايستادگى بر آرمان هاى دموكراتيك و پيگيرى مطالبات به حق خويش در مقابل استبداد حاكم است".

متن كامل اين بيانيه به شرح زير است:

پس از انتخابات رياست جمهورى سال ۸۸ و "شعبده بازى" تاريك دلان روسياه، دانشجويان دانشگاه تهران همراه با مردم ايران اعتراض خود را به نتايج دروغين انتخابات نشان دادند. تجمع مسالمت آميز دانشجويان كوى در ۲۳ خرداد با حمله عوامل سركوبگر و دستگيرى تعدادى دانشجو همراه بود.

روز بعد در ۲۴ خرداد دانشجويان داغ ديده كوى دانشگاه تهران كه هر كدام يادگارى از سنگ و باتوم و زنجير و گاز اشك آور و...را با خود داشتند و در حالى كه تعدادى از دوستانشان بازداشت شده بودند با چشمانى گريان و تن هايى خونين بار ديگر فرياد اعتراض خود را در تجمعى آرام و مدنى سردادند. در ادامه اين اعتراض، خيل دژخيمان بى شرم و گارد پليس به شدت و به صورت گسترده با تجهيزات و تسليحات آتش بار كه گويى براى جنگى تمام عيار عليه " دشمن" مى رفتند؛ به سوى دانشجويان هجوم آوردند. دانشجويان بى پناه تركيب غريبى از گارد پليس، نامردمانى آستين بلند و پريشان چهره و لمپن هايى كه حكومت در گذشته تحت عنوان ارازل و اوباش بر گردنشان آفتابه انداخته بود را در مقابل خود مى ديدند.

پس از حمله با سنگ و چماق و گاز اشك آور و زنجير و ضرب و شتم وحشتناك و درگيرى هاى پراكنده در بامداد ۲۵ خرداد ۸۸، دانشجويان با شليك گلوله هاى ساچمه اى مورد هدف قرار گرفتند. تعداد كشته هاى احتمالى مشخص نيست. دست كم ۱۵ دانشجو از ناحيه چشم و سرو گردن و صورت و بدن مورد اصابت گلوله ساچمه قرار گرفت و در اثر ضربات سلاح هاى سرد، بيش از ۴۰۰ دانشجو زخمى شدند؛ از جراحت سطحى گرفته تا ضربه هاى سهمگين.

نگرانى از سرنوشت نامعلوم، دانشجويان زخمى را مجبور به عدم استفاده از آمبولانس و مراجعه به بيمارستان مى كرد. خيل عظيم موتور سواران و پياده هاى تا دندان مسلح و خشمگين كه گوشه هايى بسيار ناچيز از كينه شان با دانشجويان در تصاوير و فيلم ها موجود است به سوى اتاق هاى خوابگاه ها روانه شدند. درب ها به زور و گاه با تبر شكسته و با قساوت تمام به دانشجويان يورش برده مى شد و علاوه بر ضرب و شتم با انواع سلاح هاى سرد، دانشجويان به باد فحش و ناسزا و توهين گرفته مى شدند. بيش از ۳۰۰ دانشجو بازداشت شد و به زندان شاپور و بازداشتگاه غير قانونى منهاى چهار وزارت كشور - همان جايى كه در طبقات بالايش راى ملت را "مهندسى" مى كردند - انتقال داده شدند. آن روز پذيرايى مزدوران و وزارت نشينان با انواع شكنجه هاى جسمى و روحى ادامه پيدا كرد تا جايى كه دانشجويان را به تجاوز تهديد كردند.

فاجعه ى ۲۵ خرداد ۸۸ اما يادآور حادثه ۱۸ تير ۷۸ نيز بود. بدون شك ابعاد اين جنايت بسيار گستره تر از ۱۸ تير ۷۸ بود اما از آنجايى كه در اين حادثه مهاجمين با برنامه ريزى و هماهنگى با مديريت حكومتى در قبل و بعد از جنايت وارد عمل شدند و نيز از تجربيات بيشمار خود و رژيم ستمشاهى در سركوب آزادى خواهان بهره ها گرفته بودند، تا كنون مانع از روشن شدن زواياى پنهان اين فاجعه شده اند. همزمانى اين حادثه با فجايعى كه در خيابان ها در حال وقوع بود و اخبار فراوان سركوب و كشتار وحشيانه مردم در اواخر خرداد ۸۸ از عوامل ديگرى است كه موجب شده به عمق و ابعاد اين جنايت آن طور كه بايد پرداخته نشود.

تداوم بازداشت چندين نفر از دانشجويان بعد از حادثه و احضار هاى بيشمار به دفتر پيگيرى اطلاعات و سازمان قضايى نيروهاى مسلح و ايجاد رعب و وحشت، احضار به كميته انظباطى و تعليق چندين دانشجو از سوى مسئولان ياريگر سركوبگران در دانشگاه، فشار بر خانوده هاى دانشجويان، اخراج قريب به ۱۰۰ دانشجو از مجتمع كوى و عدم اجازه ورود دانشجويان جديد به كوى، اسكان دانشجويان در ساختمان هايى كه اساسا براى خوابگاه پيش بينى نشده بودند با هدف پخش دانشجويان دانشگاه تهران در سطح شهر، حضور بسيار گستره ى نيروى هاى امنيتى و بسيجى در محيط كوى چه به صورت آشكار و چه در پوشش كارمند و كارگر و غيره، روندى است كه بعد از تجاوز به كوى دانشگاه از سوى حاكميت در پيش گرفته شده است.

از همان ابتداى حادثه و دروغ هاى مسئولين روسياه براى سرپوش نهادن بر جنايت خود ساخته و فرافكنى، مشخص بود كه اين بار نيز جانيان و دژخيمان از مصونيت آهنين برخوردارند؛ چه آنكه در كشورى كه دانشجويانش به دليل مسالمت آميز ترين شيوه هاى اعتراض اين چنين سلاخى مى شوند نمى توان انتظار داشت كه درندگان فربه از پول نفت در چنين قوه ى قضاييه اى زبون، همدست و بى اراده به سزاى اعمالشان برسند. انگار اين بار ريش تراشى هم به سرقت نرفته است!

راه يافتگان به مجلس فرمايشى هشتم از همان ابتدا تكليفشان مشخص بود. كميته ى پرطمطراق تحقيق شان نه تنها نورى بر سياهى حادثه نيافكند بلكه با اظهاراتى جاهلانه و از سر سوء نيت فيلم تكان دهنده پخش شده از سوى خود سركوبگران را ساختگى خواندند و همدلى و همدستى خود را با اين قوم آدمى خوار نشان دادند.

شگفتا كه گفتمان و شيوه هاى برخورد و سركوب دانشحويان و نوع نگاه به دانشگاه، امروز شباهت بسيار فراوانى به رژيم شاهنشاهى پيدا كرده است. بى ترديد سرانجام اتخاذ چنين شيوه هاى كينه توزانه ى غير انسانى، غير اخلاقى و غير دينى در تقابل با دانشجو و دانشگاهى نتيجه اى به بار مى آورد كه در گذشته براى همه ى الگوهاى سركوب رقم خورده است.

دو پهلو سخن گفتن و زبانى محكوم كردن اما در خفا پوزخند زدن و دستور حمله صادر كردن تنها بر عمق نفرت دانشجويان خواهد افزود و شيب قهقرا را تند تر خواهد نمود. محاكمه همه ى عاملان و آمران اين فاجعه از ضاربين و شليك كنندگان گرفته تا عوامل پشت پرده و برنامه ريزان فاجعه ى خون و آتش، طى يك روند قانونى در يك دادگاه علنى و مجازات آنها، شايد تنها مرحمى باشد بر زخم عميقى كه در ۲۵ خرداد ۸۸ بر پيكر هميشه خونين دانشگاه وارد شد.

انجمن اسلامى دانشجويان دموكراسى خواه دانشگاه تهران و علوم پزشكى تهران سالگرد حادثه ى خونين حمله به كوى دانشگاه تهران در ۲۵ خرداد را به مردم ايران بالاخص دانشجويان داغ ديده و مورد تعرض قرار گرفته را تسليت عرض مى كند و همچنين از اساتيد گرانقدرى كه در آن شرايط سخت در كنار دانشجويان ايستادند تقدير و تشكر مى نمايد.

... به عنوان عضوى از پيكره ى جنبش دانشجويى ايران در ادامه مبارزات صد ساله ايرانيان براى دموكراسى با دعوت به تداوم مشى مبارزه مسالمت آميز، تاكيد مى كنيم راه رسيدن به دموكراسى و احقاق حقوق بنيادين بشر از مسير مقاومت مى گذرد. معتقديم تنها راه رهايى از وضع موجود تداوم ايستادگى بر آرمان هاى دموكراتيك و پيگيرى مطالبات به حق خويش در مقابل استبداد حاكم است.