زهرا رهنورد، استاد دانشگاه و از مخالفان دولت ایران در تازه ترین مصاحبه اش تاکید کرد که اگر در مراسم چهارشنبه سوری امسال خشونتی رخ دهد از سوی "حاکمیت" است.

خانم رهنورد در مصاحبه ای که روز پنج شنبه ۲۰ اسفند (۱۱ مارس) در "کلمه"، سایت اینترنتی نزدیک به میرحسین موسوی منتشر شد، گفت که به پاس نوروز "جنبش سبز" در روز چهارشنبه سوری شاد و سرفراز خواهد بود.

او گفت: "یاد نداها ، سهراب ها،سیدعلی ها ،اشکان ها و روح الامینی ها و ... را گرامی خواهیم داشت و هیچ گونه تندی و خشونتی نخواهیم ورزید."

او تاکید کرد که اگر هم خشونتی باشد، بدانید ازسوی خود حاکمیت است.

پلیس ایران هر سال درباره برخورد با افرادی که آنها را برهم زنندگان نظم عمومی در مراسم چهارشنبه سوری می نامد ، هشدار می داد .

اما امسال اعتراضات بعد از انتخابات که تا به حال کم و بیش ادامه پیدا کرده، نیز بر اهمیت این مسئله افزوده است.

"دولت واپس گرا و خشونت جو"

زهرا رهنورد، در ادامه درباره دولت محمود احمدی نژاد گفت : "ساختار ذهنی این دولت واپس گرا و خشونت جوست."

او این دولت را وابسته به جریانی دانست که از سال ها پیش در جامعه اسلامی نفوذ کرده، "قتل های زنجیره ای می کردند، تهمت می زدند، مخالفین خود را در مجامع کتک می زدند تا محیط بسته ای به وجود آورند."

خانم رهنورد معتقد است که همین دولت است که به مجلس فشار می آورد تا لوایح ضد زن را تصویب کند.

او درباره دولت محمود احمدی نژاد گفت: "اگر [این دولت] خیلی مدعی دولت بودن است باید و می تواند فورا لوایح ضد زن را پس بگیرد."

زهرا رهنورد چند روز پیشتر و به مناسبت روز زن هم بیانیه ای منتشر کرده بود وا ز لایحه خانواده انتقاد کرد بود.

او در این بیانیه در اعتراض به لایحه مناقشه برانگیز خانواده در مجلس ایران که در آن به موضوع چند همسری مردان هم پرداخته شده، نوشت: "در این دنیای مدرن و پیچیده فهرست شگفت انگیزی پیش روی ماست، مالامال از ظلم و تبعیض و بی عدالتی و به بهانه حمایت از خانواده، قانون چند همسری مطرح می شود."

خانم رهنورد اظهارات قبلی خود مبنی بر اینکه دولت کنونی ایران را به رسمیت نمی شناسد و با آن سازش نمی کند، گفت که به عنوان فردی از جنبش سبز و همدل و همراه مردم، حرف مردم را اعلام کرده است.

او تاکید کرد که مردم هرگز حاضر به عقب نشینی نبوده اند و آنها هستند که سران جنبش را به سوی خواسته های آزادی خواهانه و دمکراتیک خود هدایت می کنند.

دوستی یعنی همراهی

زهرا رهنورد با اشاره به اینکه مطالبات زنان و جنبش سبز در موارد بسیاری یکی است تاکید کرد که فعالیت های زنان برای مساوات های جنسیتی- حقوقی باید فعالیت جداگانه و متفاوتی از جنبش های دمکراتیک داشته باشند.

او گفت که میر حسین موسوی در یکی از مصاحبه هایش گفته است :" ما با جنبش زنان دوست هستیم و این دوستی یعنی همراهی."

زهرا رهنورد درادامه با اشاره به اینکه گروهی به گردن مجسمه ای از آثار او که در یکی از میدان ها ی تهران قرار دارد و تصویری از یک مادر و فرزند است، طناب انداخته اند گفت که برای هنرمندان آثارشان مثل پاره تن شان است، اما وقتی انسان ها را به جرم آزادیخواهی شهید می کنند ،حالا با دار زدن یک مجسمه برنزی چه انتظاری از آنها می توان داشت؟

او همچنین افزود که برای همه آثار هنری اش نگران است و نقاشی ها و مجسمه هایش را در معرض چنین تهدید ها و رفتارهایی که آن را وحشیانه توصیف کرد می داند.

زهرا رهنورد در طول مبارزات انتخاباتی و حوادث پس از انتخابات ایران همواره در کنار همسرش، میر حسین موسوی حضور فعالی داشته و از جنبش اعتراضی مردم که جنبش سبز نامیده شده حمایت کرده است.

او در راهپیمایی روز ۲۲ بهمن و به هنگام تلاش برای پیوستن به جمعیت راهپیمایان در خیابان آزادی مورد ضرب و جرح نیروهای موسوم به لباس شخصی قرار گرفت.

زهرا رهنورد درباره آینده "جنبش سبز" گفت: "در صورت ثابت قدم بودن حتما پیروزی با ما خواهد بود."

در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران در سال ۱۳۸۸ با دکتر عبدالکریم لاهیجی، حقوقدان و نایب رئیس کنفدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر گفت‌وگو کرده‌ایم:

دکتر عبدالکریم لاهیجیBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: دکتر عبدالکریم لاهیجی

دویچه وله: آقای دکتر لاهیجی، برآورد عمومی شما از وقایع سال ۱۳۸۸ در ایران چیست؟ آیا در زمینه‏ی حقوق بشر در ایران وضع بدتر شده است؟

عبدالکریم لاهیجی: در ایران وضع بدتر شده که هیچ، بلکه می‏توانم بگویم طی حداقل ۲۰ سال گذشته، وضع حقوق بشر در ایران هرگز به وخامت سالی که پشت سر می‏گذاریم نبوده است. بیلان هشت ماه گذشته‏ی دولت احمدی‏نژاد نشان از پسرفت و نقض مستمر که هیچ، بلکه نقض فاحش حقوق بشر در همه‏ی زمینه‏ها دارد.

از حق زندگی شروع کنیم؛ در سال‏های گذشته یعنی در دوران دولت احمدی‏نژاد، مجازات اعدام در ایران هر سال رو به افزایش بوده است. سال گذشته بیش از ۳۸۰ تن در ایران اعدام شدند. امسال هنوز رقم قطعی را نداریم، ولی در کنار اعدام‏های روبه افزایش هرساله، ده‏ها کشته داریم.

خود حکومت پذیرفته است که در جریان وقایع اخیر، در نتیجه‏ی وحشی‏گری‏هایی که لباس شخصی‏ها و نیروهای امنیتی نسبت به مردم اعمال کردند، بیش از ۵۰ نفر کشته شدند. هرچند ما می‏دانیم این رقم خیلی بیش از این‏ها و بین ۸۰ تا ۹۰ تن است.

کشتن مردم در جریان سرکوب تظاهرات، شکنجه، بدرفتاری با زندانی‏ها و در کنار آن‏ها مطرح شدن مساله‏ی تجاوز به زندانی‏ها برای نخستین بار و فجایع بازداشت‏گاه کهریزک که خود دولت کشته شدن چهارتن بر اثر شکنجه، بدرفتاری، کتک و عدم مدوا را در آن‏جا پذیرفت، بیلان نقض حقوق بشر طی هشت ماه گذشته در ایران بوده است.

در ارتباط با کهریزک، با وجود سخنان و وعده‏ وعیدهایی که در جهت آرام کردن احساسات مردم اعلام شد، تا کنون یک تن هم تحت تعقیب قرار نگرفته است. کمیسیون تحقیق در مجلس درست شد و در وهله‏ی اول گفتند که مسئولیت‏ها بر عهده‏ی مرتضوی است، بعد اعلام کردند عده‏ای از ماموران یا فرماندهان نظامی یا انتظامی هم مسئولند و ممکن است تحت تعقیب قرار بگیرند. اما تا امروز یک تن هم مورد تعقیب قرار نگرفته و مرتضوی هم علاوه بر این که سمت خود را به عنوان معاون دادستان کل کشور حفظ کرده، در رأس سازمان مبارزه با مواد مخدر هم قرار داده شده است.

در ارتباط با آزادی بیان و آزادی مطبوعات هم همین بس که در حال حاضر بیش از ۵۰ روزنامه‏نگار در زندان به‏سر می‏برند. این وضعیت طی سال‏های اخیر اصلا سابقه نداشته است.

متاسفانه در مقابل چنین بیلانی، باید بگویم وضعیت فوق‏العاده وخیم و به مراتب وخیم‏تر از آمارها و بیلان‏های سال‏های گذشته و حتی نخستین سال‏های دوران دولت احمدی‏نژاد است.

آقای لاهیجی می‏توانید به این پرسش پاسخ بدهید که چرا وقتی از شما در زمینه‏ی حقوق بشر سؤال می‏شود، در درجه‏ی اول به دستگیری‏ها و شکنجه و اعدام می‏پردازید؟

به خاطر این که بالاترین و نخستین حقی که در اعلامیه‏ی جهانی حقوق بشر، موازین جهانی حقوق بشر و میثاق‏های مربوط به آن برای انسان‏ها شناخته شده، حق زندگی و حق داشتن امنیت است.

مجازات اعدام و به خصوص کشتن مردم در جریان یک اعتراض، یک تظاهرات مسالمت‏آمیز که دنیا ناظر و شاهد مسالمت‏آمیز بودن آن بوده، نقض حق زندگی است. در ارتباط با حق داشتن امنیت هم می‏بینیم که مردم را می‏گیرند، می‏ربایند و بعد می‏زنند و حتی مداوا هم نمی‏کنند؛ به حدی که زندانی در بازداشت‏گاه فوت می‏کند. خُب این‏ها در صدر حقوق و آزادی‏های شخصی انسانی است که در حوزه‏ی حقوق مدنی قرار می‏گیرد. حقوق فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، پس از حقوق مدنی قرار می‏گیرند.

الان مبارزه‏ای که در ایران جریان دارد و به خصوص مبارزات زنان، بیشتر طلب حقوق مدنی است. یعنی مردم از حقوق مدنی‏شان هم محروم هستند. از این رو است که من این مسائل را در پیشاپیش سؤالی که مطرح کردید، در باره‏ی بیلان حقوق بشری دولت احمدی‏نژاد ذکر کردم.

آقای لاهیجی، با وجود این که فشارها بیشتر شده، ولی حوادث بعد از انتخابات باعث شد چشم و گوش مردم باز شود. پس می‏توانیم بگوییم در عرصه‏ی مبارزه برای دست‏یابی به حقوق انسانی، وضع بهتر شده است؟

مسلم است؛ الان مردم ایران به حقوق خودشان آشنایی کامل پیدا کرده‏اند. با توجه به این که ۶۰درصد مردم ایران زیر ۳۰ سال سن دارند و نسلی هستند که پس از انقلاب اسلامی پا به عرصه‏ی حیات گذاشته‏اند، در اثر تمام این تلاش‏ها و کوشش‏ها و خوشبختانه با توجه به پیشرفت‏های الکترونیکی که در دنیا به وجود آمده، امواج این گفته‏ها و نوشته‏ها از طریق اینترنت و رادیو تلویزیون‏ها به ایران هم می‏رود و با وجود تمام تلاش و کوششی که جمهوری اسلامی در جهت اعمال سانسور می‏کند، ایران جزو ۱۰ کشوری است که بیشترین استفاده را از الکترونیک و اینترنت می‏کند.

بنابراین مسلم است که مردم به حقوق خودشان آشنا شده‏اند و مسلم است که الان حقوق بشر در هر خانواده‏ای جایی دارد و مسلم است که مردم و در صدر آن‏ها جوان‏ها و زنان در مطالبه‏ی حقوق خودشان مصمم شده‏اند و با وجود افزایش سرکوب که متاسفانه حتی به بهای جان آن‏‏ها تمام می‏شود، این نهضت متوقف نشده است.

پرسش شما را باید از دو زاویه مورد بررسی قرار بدهیم؛ یکی از جهت بیلان وحشتناک و واقعا فاحش حکومت به معنای اعم کلمه، چون قوه‏ی قضاییه هم مسئولیت بزرگی در این بیلان سیاه دارد و دوم از جهت جامعه‏ی مدنی و مردم. از جهت جامعه‏ی مدنی و مردم، مسلم است که پیشرفت‏های بسیاری چه از نظر آگاهی و آشنایی مردم به حقوق‏شان و چه از نظر نهضت مطالباتی‏ نصیب مردم ایران شده است.

من بارها گفته‏ام که نهضت امروز مردم ایران یک نهضت سیاسی به معنای اخص کلمه نیست، بلکه وقتی مردم می‏گویند: «رای من کجاست؟» یعنی حقوق‏شان را مطالبه می‏کنند و این فرق دارد با مبارزه‏‏ی یک سازمان سیاسی به عنوان اپوزیسیون یک دولت که مثلا جای آن دولت را بگیرد یا در مجلس اکثریت پیدا کند و به قدرت برسد.

وقتی به گستردگی نهضت مردم ایران که وسعت آن شاید به اندازه‏ی تمام کشور باشد نگاه می‏کنیم (هرچند ممکن است به روستاها نرسیده باشد، ولی ۷۰درصد جامعه‏ی ایران شهرنشین است) در وهله‏ی اول یک جنبش حقوق مدنی و اجتماعی را می‏بینیم. از این نظر، مسلما پیشرفت بزرگی نصیب مردم ایران و جنبش مطالبات حقوق شده است.

به وزن آگاهی‏های حقوق بشری در جامعه اشاره کردید؛ وزن این آگاهی‏ها را در میان فعالان سیاسی چگونه می‏بینید؟

الان حقوق بشر چنان جایگاهی را پیدا کرده که تمام گروه‏های سیاسی نیز خوشبختانه هم به این آگاهی رسیده‏اند و هم می‏دانند که باید مبارزه برای اعتلای حقوق بشر و برای تحقق حقوق بشر را به عنوان پیش‏شرط هر مبارزه‏ی سیاسی در ایران مطرح کنند.

من خیلی خوشحال‏ام که می‏بینم در کنار ما مدافعان حقوق بشر، سازمان‏ها، گروه‏های سیاسی و حتی سیاست‏مداران هم از خود این حساسیت را نشان می‏دهند. وقتی جوانی در ایران محکوم به اعدام می‏شود، همه اعتراض می‏کنند و این دیگر فقط کار اختصاصی یا حوزه‏ی اختصاصی کار سازمان‏ها و طرف‏داران حقوق بشر نیست.

این امر نشان می‏دهد که حقوق بشر جزیی از مبارزه‏ی سیاسی سازمان‏های سیاسی و سیاست‏مداران هم شده است و همان‏طور که گفتم، آن‏ها هم خود را ناگزیر می‏بینند که مساله‏ی حقوق بشر و احترام به حقوق بشر از ناحیه‏ی دولت را در صدر خواسته‏های خودشان مطرح کنند.

آقای دکتر لاهیجی، شما در ارتباط با سازمان‏ها و مجامع بین‏المللی پی‏گیر حقوق بشر هستید؛ نگاه این مجامع به ایران در سال ۱۳۸۸چه تغییراتی کرده است؟

در ارتباط با شورای «حقوق بشر سازمان ملل»، همان‏طور که اخیرا در سخنان‏ام در مراسمی که با حضور خانم پیلای در چهارچوب فستیوال فیلم‏‏های حقوق بشر در ژنو برپا شده بود گفتم، شورای حقوق بشر متاسفانه نه فقط امید‏ها و خواسته‏های مدافعان حقوق بشر را برآورده نکرد، بلکه طی مدت محدودی که از زمان تأسیس آن می‏گذرد، کارنامه‏اش به مراتب از کارنامه‏ی‏ کمیسیون حقوق بشر گذشته بدتر است.

در حال حاضر، شورای حقوق بشر به مرکز کشمکش دولت‏ها از طریق زدوبندهای سیاسی و اعمال نفوذ‏های سیاسی تبدیل شده است. کنفرانس اسلامی برای خود یک جا در این شورا دارد، کشورهای آسیایی و در صدر آن‏ها چین، یک جا و کشورهای آفریقایی یا خاورمیانه‏ای، مانند الجزایر و لیبی هم جای دیگری دارند.

بنابراین ما دیگر به تمام معنا از شورای حقوق بشر سازمان ملل مأیوس شده‏ایم. در حال حاضر، بیشتر قطعنامه‏های مربوط به نقض فاحش حقوق بشر، از طریق کمیته‏ی سوم مجمع عمومی مطرح می‏شود.

ولی در کنار این، کمیساریای حقوق بشر در ارتباط با وضعیت حقوق بشر در ایران فوق‏العاده فعال است و اخطارهای مکرر به جمهوری اسلامی داده است که گزارش‏گران ویژه‏ی حقوق بشر سازمان ملل بتوانند به ایران بروند. چون این هم یکی از موارد فاحش کارنامه‏ی جمهوری اسلامی است که پنج سال است هیچ گزارش‏گری به ایران نرفته است. دو روز پیش نیز خانم پیلای در این رابطه، مجداد به دولت ایران اخطار داد.

با توجه به این که جمهوری اسلامی با تمام سیاه‏کاری‏ها، کاندیدای عضویت در شورای حقوق بشر هم شده و این موضوع باید در اجلاس شورا در ماه مه آینده (اردیبهشت سال آینده‏ی ایرانی) مطرح شود، فشار سازمان‏های حقوق بشر و کمیساریای حقوق بشر در این راستا است که جمهوری اسلامی حداقل تا آن زمان برای این که موجبی برای مطرح شدن درخواست عضویت‏اش در شورای حقوق بشر وجود داشته باشد، بگذارد گزارش‏گران حقوق بشر به ایران بروند.

ما درخواست کرده‏ایم در صدر گزارش‏گران ویژه، گزارش‏گران مربوط به شکنجه و بازداشت‏های خودسرانه به ایران بروند. برای این که بتوانند تحقیق کنند و معلوم شود چه جنایات و چه

فجایعی در هشت ماه گذشته صورت گرفته است.

چون با وجودی که شاید در حال حاضر رقمی بین هزار تا دوهزار زندانی سیاسی در زندان‏های ایران باشند، ولی حتی ما به عنوان یکی از بزرگ‏ترین سازمان‏های حقوق بشر دنیا، هنوز هم رقم دقیق این زندانیان را نداریم و فکر نمی‏کنم سازمان‏های دیگر هم از آن مطلع باشند.

کنفرانس مطبوعاتی‏ مشترکی که فدراسیون بین‏المللی حقوق بشر و سازمان عفو بین‏الملل در جریان نشست شورای حقوق بشر با هم برگزار کردند نیز حاکی از آن بود که آن‏ها هم کمابیش در چنین وضعیت عدم آگاهی‏ای نسبت به ابعاد گسترش نقض حقوق بشر، به خصوص در حوزه‏ی بازداشت‏ها و زندانی‏ها قرار دارند.

چشم‏انداز سال آینده را چگونه می‏بینید؟ فکر می‏کنید حکومت بتواند با بگیر و ببند، همین وضع را حفظ کند؟

به عقیده‏ی من، خود حکومت هم می‏داند که سیاست سرکوب و افزایش خشونت و اختناق به سنگ خورده و به نتیجه نرسیده است. به خاطر همین هم فکر می‏کنم طی روزهای اخیر شاید مقداری در حالت تعدیل این سیاست هستند. چنان‏چه عده‏ای را آزاد کردند و احکام محکومیت چند تن -از جمله سعید لیلاز- در مرحله‏ی تجدید نظر تخفیف پیدا کرد. از سوی دیگر، خیلی با عجله اعلام کردند که حکم اعدام جوان ۱۹ ساله‏ای که تنها اتهام‏اش این بوده که سنگ در دست‏اش بوده است، در مرحله‏ی تجدید‏نظر تایید نشده است.

در هرحال شاید جمهوری اسلامی به این نتیجه رسیده که باید دست از افزایش روزافزون سرکوب، اختناق و دستگیری‏ها بردارد. ولی باید توجه کرد که حکومت انسجامی ندارد. بلکه بین خودشان هم نوعی جنگ قدرت در جریان است و دو سیاست در تقابل با یک‏دیگر قرار گرفته‏اند.

یکی سیاست اعمال خشونت بیشتر از جانب همان گروهی است که بعد از عاشورا درخواست می‏کردند دوباره اعدام‏های سیاسی از سر گرفته شود که متاسفانه موفق شدند دو جوان را هم که پیش از انتخابات ریاست جمهوری دستگیر شده بودند، تسلیم چوبه‏ی دار کنند.

در عین حال گروه دیگری هم که شاید مقداری معتدل‏تر باشند و بیشتر با واقعیات جامعه‏ی ایران سروکار دارند، سعی می‏کنند حداقل حدودی را رعایت کنند. که گویا توانسته‏اند سیاست اعمال خشونت بیشتر را تا حدودی متوقف کنند.

البته تهدیدها هم‏چنان ادامه دارد؛ صدور همین حکم اخیر محکومیت اعدام برای یک دانشجوی ۱۹ ساله و یا صحبت‏های احمدی‏مقدم در ارتباط با مراسم شب چهارشبنه‏سوری هم نمونه‏ای از ادامه‏ی این تهدیدها است. در حالی که بالاخره چهارشنبه سوری مراسم سنتی‏ای است که هزار یا دوهزار سال است در ایران رواج دارد، اما شرایط طوری است که حکومت از انجام مراسم چهارشبنه‏سوری یا حتی انجام مسابقه‏ی فوتبال هم وحشت دارد.

در چنین وضعیتی برای ما خیلی سخت است که پیش‏بینی‏ای از آینده‏ی آزادی‏های اجتماعی در ایران داشته باشیم. ولی به صورت قطعی می‏توان گفت که سیاست سرکوب هم خوشبختانه راه به جایی نبرده است و با همه‏ی اُفت و خیزهایی که جنبش مردم داشته، ولی هنوز صدای اعتراض در سطح وسیعی از شهرهای ایران به گوش می‏رسد.

مصاحبه‌گر: کیواندخت قهاری

تحریریه: رضا نیکجو

با وجود همهء سرکوب‌ها و سختی‌هايی که در سال گذشته بر مردم کشورمان رفت، ما نيز هم‌چون هم‌وطنان‌مان با اميدی آگاهانه به آينده می‌نگريم.

در آغاز بهار زيبا، شادمانی و سرور در جشن نوروزی، پاسداری از روشنايی و گرمای چنين اميدی است.

به همين منظور کانون ره‌آورد نوروز ۱۳۸۹ را نيز به‌سان نوروز‌های گذشته در محيطی صميمانه و خانوادگی، برگزار می‌کند.

اين جشن از ساعت ۱۸ روز شنبه ۲۰ مارس در سالن KHG شهر آخن، آغاز می‌شود.

جشن نوروز هم‌چون سال‌های قبل با رقص و پايکوبی همراه خواهد بود. تفاوت جشن امسال در آن است که تحويل سال ـ روز شنبه بيستم مارس، ساعت ۱۸:۳۲ به وقت آلمان ـ را «ما همه با هم هستيم».

برنامه با ترانه‌های شاد و اسلايدهای بهاری در کنار سفره هفت‌سين آغاز می‌شود. سپس دقايق تحويل سال به شکل مستقيم در سالن پخش می‌شود و پس از روبوسی‌های نوروزی، دوستان هنرمند به خواندن ترانه‌ و دکلمهء اشعار بهاری خواهند پرداخت و در کنار اين برنامه‌ها «حاجی فيروز» هم به صحنه خواهد آمد. تا ساعت ۲۱ که وقت صرف غذا خواهد بود مسابقه‌ای نيز برای کودکان تدارک ديده شده‌است که در آن جوايزی اهدا خواهد شد.

غذای شب عيد امسال (غذای گرم و سرد) را هم‌چون سال گذشته، يکی از رستوران‌هايی ايرانی شهر تهيه ديده‌ و به‌طور مستقل در اين جشن به‌فروش می‌رساند. بهای آن نيز ۷ يورو خواهد بود.

دی‌جی برنامه که در جشن نوروز گذشته نيز با انتخاب ترانه‌های شاد و زيبا همه را به شور و شادی واداشت، پس از صرف غذا، تا پاسی از نيمه شب به اجرای برنامه خواهد پرداخت.

از ميهمانان عزيز با انواع نوشيدنی‌ها، با قيمت مناسب، پذيرايی خواهد شد. بهای ورودی برای بزرگ‌سالان ۷ يورو و کودکان زير ۱۲ سال ۳ يورو در نظر گرفته شده‌است.

از شما هم‌وطنان دعوت می‌کنيم در اين جشن صميمی نوروزی شرکت کنيد. اطلاعات بيش‌تر را در پوستر جشن ببينيد.

مصطفی تاج‌زاده

مصطفی تاج زاده ، عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب و حزب مشارکت ایران بعد از تحمل ۹ ماه حبس شامگاه چهارشنبه ۱۹ اسفند آزاد شد.

به گزارش سایت پارلمان نیوز، متعلق به فراکسیون اقلیت مجلس شورای اسلامی، مصطفی تاج‌زاده در هنگام آزادی از روحیه بسیار بالایی برخوردار بوده است.

این فعال سیاسی اصلاح‌طلب مدت زمان زیادی از حبس ۹ماهه خود را در انفردای و بندهای متعلق به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گذراند، و آن گونه که خانواده او خبر دادند برای انجام مصاحبه‌های تلویزیونی و اعتراف علیه اصلاح‌طلبان و نقد عملکرد سیاسی خود تحت فشار بود، اما در نهایت این عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی تن به اعترافات اجباری و شرکت در برنامه‌های تلویزیونی نداد.

مصطفی تاج‌زاده، معاون سیاسی وزارت کشور دولت محمد خاتمی، که در نخستین روزهای پس از انتخابات بحث‌برانگیز خرداد ماه بازداشت شد، در دو جلسه برگزارشده دادگاه خود برای رسیدگی به اتهاماتش، به منظور نشان دادن اعتراض خود به روند دادرسی و وقایع پس از انتخابات، دفاعی از خود نکرد و از وکلای خود خواست تا آنها نیز از او دفاع نکنند.

مصطفی تاجزاده ، روز دوشنبه ۱۹ بهمن خطاب به قاضی شعبه ۱۵ دادسرای عمومی و انقلاب تهران گفت که نیازی به برگزاری دادگاه‌های مکرر نیست و قاضی می تواند حکم خود را صادر کند.

مصطفی تاج‌زاده(چپ) و عبدالله رمضان‌زاده در دادگاه موسوم به «کودتای مخملی»
تاج‌زاده معتقد بود که قوه قضاییه ایران باید پیش از برگزاری دادگاه او، نخست به شکایت او علیه احمد جنتی ، دبیر شورای نگهبان، که همزمان با انتخابات دور ششم مجلس ایران در سال ۱۳۷۸ مطرح شده بود، رسیدگی کند.

در آن زمان مصطفی تاج‌زاده که معاون سیاسی وزارت کشور و مسئول برگزاری انتخابات بود، در اعتراض به ابطال ۷۰۰ هزار رای مردم تهران توسط شورای نگهبان و در جریان نتایج انتخابات مجلس ششم، از احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان شکایت کرده بود و معتقد بود که ابطال ۷۰۰ هزار رای باعث جابجایی در فهرست نمایندگان راه‌یافته به مجلس در حوزه انتخاباتی تهران شده است.

مصطفی تاج‌زاده همچنین خواستار برگزاری جلسات علنی رسیدگی به اتهامات خود بود اما هر دو جلسه داگاه او به طور غیر علنی برگزار شد.

مصطفی تاج‌زاده چندی پیش از برگزاری انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری طی سخنانی پیش‌بینی کرده بود با حضور گسترده مردم در انتخابات، نامزد اصلاح طلبان پیروز میدان خواهد بود و نگاه داشتن محمود احمدی نژاد بر سر قدرت تنها با انجام یک«کودتا» ممکن خواهد شد.

عباس کيارستمی، کارگردان وفيلم‌ساز نام‌آشنای سينمای ايران، با انتشار نامه‌ا‌ی خواستار آزادی جعفر پناهی و محمد رسول‌اُف، دو سينماگری شد که از هفته‌ی پيش تاکنون در بازداشت به سر می‌برند.

[گزارش نیویورک تایمز را بخوانید]

آقای کيارستمی در بخشی از نامه‌ی خود مسئوليت آنچه بر جعفر پناهی رفته است را به طور مستقيم بر عهده‌ی مسولين وزارت ارشاد می‌داند و می‌نويسد: « مسئولين
بايد بدانند که مسووليت عواقب وخيم و بازتاب زشت و غير فرهنگی جهانی اين بازداشت‌ها متوجه مديريت سو و سياست های غلط اين ارگان در همه اين سال هاست.»

عباس کياررستمی در نامه‌ی خود سينمای مستقل ايران را مهمترين عامل فرهنگی برای پرآوازه کردن نام ايران در سال‌های اخير می‌نامد و می‌نويسد که جعفر پناهی و محمد رسول‌اُف متعلق به اين سينمای مستقل هستند.

اين فيلم‌ساز سينمای ايران و برنده‌ی چندين جايزه از جشنواره‌های جهانی، نامه‌ی خود را با آرزوی آزادی اين دو سينماگر از بند، به پايان می‌برد و می‌نويسد «می‌دانم آرزوی محال آرزوی محال نيست، آرزوی قلبی من اين است که ديگر هنرمندی به خاطر هنر در اين سرزمين در هيچ بندی نباشد».

بیش از ۲۰۰ فیلم‌ساز مطرح جهان خواستار آزادی جعفر پناهی و محمد رسول‌اف شدند، رهانا

کارگردانان و سینماگران مطرح جهان با امضای نامه‌ای ضمن اعتراض به بازداشت جعفر پناهی و خانواده و دو کارگردان دیگر خواستار آزادی آن‌ها شدند.

رهانا: در این نامه‌ اعتراضی که به امضای ۲۲۷ سینماگران جهان رسیده است گفته شده است جعفر پناهی به همراه همسر و دخترش و کارگردانانی چون محمد رسول اف و مهدی پورموسی هفته گذشته در تهران بازداشت شده بودند.

آن‌ها گفته‌اند: «بازداشت سینماگران ایرانی جعفر پناهی و محمدرسول اف خشم می آفریند.»

در این نامه آمده است «جعفر پناهی که از میرحسین موسوی رهبر مخالفان دولت حمایت می‌کند، به علت در دست داشتن ساخت فیلم مستندی درباره‌ی موج اعتراض‌هایی که از خرداد گذشته پس از انتخاب بر مساله‌ی ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد به وجود آمده بازداشت شده است.»

هم‌چنین در این نامه به بازداشت پناهی در تابستان در مراسم یادبود ندا آقا سلطان در بهشت زهرا اشاره شده است که در جریان تظاهرات‌ها توسط نیروهای جمهوری اسلامی کشته شده بود.

با بازداشت جعفر پناهی و محمد رسول اف و مهدی پورموسی اعتراض‌های سنگینی در سراسر دنیا شروع شده است. FERA فدراسیون کارگردانان سینمای اروپا نیز خواستار آزادی جعفر پناهی و دیگر کسانی که همراه او بازداشت شده‌اند، شده است.

این نامه به امضای (سینماگران و هنرمندان) در اروپا، آمریکا و سایر کشورهای جهان رسیده و آنان خواهان آزادی فوری جعفر پناهی و محمد رسول اف دو سینماگر برجسته ایرانی شده‌ که درهنگام فیلمبرداری دستگیر شده‌اند، اسامی آنان به شرح زیر است:

- لویندسکر گدرون (آلمان) ۲- والانتینا فوساتی (سوئیس) ۳- ژاک برتوچی (بلژیک) ۴- فرانسین کارپن (فرانسه) ۵- سوفی کلمان (فرانسه) ۶- دریوس جابولنسکی (لهستان) ۷- لورنزو بورلاندو (ایتالیا) ۸- استفان برادلی (فرانسه) ۹- گارسیا ولاسکو (اسپانیا) ۱۰- لیندا پریسر (انگلیس) ۱۱- پیلیس موله (فرانسه) ۱۲- اعضای فستیوال بین المللی فیلم سینه دو ژیژون (ایتالیا) ۱۳- کریستین شلما (فرانسه) ۱۴- موتوس سوراک (ایتالیا) ۱۵- اولگا کولسزار (رومانی) ۱۶- هانری رسامبلات (بلژیک) ۱۷- ادام سزبو (رومانی) ۱۸- فردریک توپین (فرانسه) ۱۹- کلود بور (بلژیک) ۲۰- ژوئل بومردر (ایتالیا) ۲۱- ژووان بلوم (بلژیک) ۲۲- اکسماشر جوسیکا (بلژیک) ۲۳- ژاک بلوک (بلژیک) ۲۴- ژولین کاسمیر (بلژیک) ۲۵- ژوسوز ساستار دومینگو (اسپانیا) ۲۶- اوتولیو گارسیا گوبه او (اسپانیا) ۲۷- پالولا بروکوز (کلمبیا) ۲۸- میرنا لیست هرناندس (کواتمالا) ۲۹- سیلوا ناواروس (اسپانیا) ۳۰- مارکانتونیا لوناردی (ایتالیا) ۳۱- شال ملانی (فرانسه) ۳۲- فیلیپ بیشون (فرانسه) ۳۳- ژوزه مونیرو (پرتغال) ۳۴- پاتریک شوملا (فرانسه) ۳۵- آ. کلمن (رومانی) ۳۶- تیری لونوول (فرانسه) ۳۷- میشل وان لوین (فرانسه) ۳۸- عبدالرحمان سوسیکو (فرانسه) ۳۹- نیکولا هوگ (انگلیس) ۴۰- ادریسکو الاپولو (ایتالیا) ۴۱- کاپوس کریستیان (فرانسه) ۴۲- ایکسموکان فلور (گواتمالا) ۴۳- فرانسوا سیمون (فرانسه) ۴۴- فانی والبرگ (فرانسه) ۴۵- مریلا براسیلینی (ایتالیا) ۴۶- ماجا ویسر بندیت (اتریش) ۴۷- فردریک سابورود (فرانسه) ۴۸- باربارا زهارنسکا (اسلواکی) ۴۹- ایزابل گرینبرگ (بلژیک) ۵۰- شو داوی (فرانسه) ۵۱- ایرا وان ژیانانت (آلمان) ۵۲- ویدا حاجبی (فرانسه) ۵۳- ماری باندیس (فرانسه) ۵۴- النا کاندیوت (پرو) ۵۵- مونالا نوولی (آلمان) ۵۶- کارل پروکوپ (فرانسه) ۵۷- موسی سلطان (فرانسه) ۵۸- الین دو بوا (بلژیک) ۵۹- سیسکات فران (فرانسه) ۶۰- پییر شوله (فرانسه) ۶۱- مارین فور (فرانسه) ۶۲- ماتیلد پیکون (فرانسه) ۶۳- نادین نائوس (فرانسه) ۶۴- روژه اندریوکس (فرانسه) ۶۵- لورانس گارل (بلژیک) ۶۶- لورن گارل (بلژیک) ۶۷- لورانس برونبرگ (فرانسه) ۶۸- ایرینا کرون (فنلاند) ۶۹- محمد صالح (فرانسه) ۷۰- شارلوت اونولد (فرانسه) ۷۱- آلن ژلان (فرانسه) ۷۲- سارا بلانازی (ایتالیا) ۷۳- شانتال دنوکس (استرالیا) ۷۴- کارلوس الستوروی (اسپانیا) ۷۵- آنا کلوبو (ایتالیا) ۷۶- الیزابت وری (فرانسه) ۷۷- ماهاری سوگید (افریقا) ۷۸- ریچارد نوردهل (کانادا) ۷۹- جمس کاندت (کانادا) ۸۰- کریستا هولو (رومانی) ۸۱- بیلگ الیف توران (ترکیه) ۸۲- ژروم دیامان برگر (فرانسه) ۸۳- بریژیت برگ (فرانسه) ۸۴- ژوئل سریا (فرانسه) ۸۵- کاترین ریشارد (لوگزامبورگ) ۸۶- ژوئل فارک (فرانسه) ۸۷- پاتریک شه رو (فرانسه) ۸۸- خالد گربال (فرانسه) ۸۹- نیکوس واواریس (یونان) ۹۰- مونیکا گوتی (ایتالیا) ۹۱- فرانسسکو کاستولاری (ایتالیا) ۹۲- امانوئلا لیورانی (ایتالیا) ۹۳- دانیل بالدوتو (ایتالیا) ۹۴- اگبرت فان ویناگاردن (آلمان) ۹۵- مارکوس دفنر (ایتالیا) ۹۶- سقید ماهاری (افرایقا) ۹۷- پارتا پراتیم موکرج (هند) ۹۸- مادلنا لیمونتا (ایتالیا) ۹۹- ژیرلیند سوینر (ایتالیا) ۱۰۰- استفانیا اینکاگنولی (ایتالیا) ۱۰۱- جانجا کرالج (فرانسه) ۱۰۲- آلبرتو اسپادوفورا (ایتالیا) ۱۰۳- والریا دو لوکا (ایتالیا) ۱۰۴- مارک سومجا (بلژیک) ۱۰۵- کوش نیلس (بلژیک) ۱۰۶- ماریا باربیوری (چین) ۱۰۷- پولین کلیجر (هلند) ۱۰۸- ورنر شومن (آلمان) ۱۰۹- ورونیک کومولین (فرانسه) ۱۱۰- روساریو رودریگوس (آرژانتین) ۱۱۱- ژورژ لولیس (امریکا) ۱۱۲- بوریس ماتیک (کرواسی) ۱۱۳- مینینی فرارا (ایتالیا) ۱۱۴- ماریا گالو (ایتالیا) ۱۱۵- دنیس راباگلیا سوئیس) ۱۱۶- سیلویا پولاتو (ایتالیا) ۱۱۷- میرا استولاوا (بلژیک) ۱۱۸- الیزابتا لودولی (ایتالیا) ۱۱۹- توبیا ایشموسکی (آلمان) ۱۲۰- گیوسوپین مانین (ایتالیا) ۱۲۱- یان کارنژی (هلند) ۱۲۲- النا کونادیس (آلمان) ۱۲۳- دیاس ساندرین (فرانسه) ۱۲۴- پاتریک ماتهیس (بلژیک) ۱۲۵- نیکولا لاسنیبات (شیلی) ۱۲۶- گریگوری تودولا (فرانسه) ۱۲۷- پوکا لانوروا (فنلاند) ۱۲۸- جیری کونسنی (چکسلواکی) ۱۲۹- انیل وبستر (هلند) ۱۳۰- اوا ترفو (فرانسه) ۱۳۱- گلندا مانزتو (فرانسه) ۱۳۲- پتر گوتورف (امریکا) ۱۳۳- ژوزف مویرسوان (ایتالیا) ۱۳۴- کارلا استابیولی (ایتالیا) ۱۳۵- مارجا پالاسالو (فنلاند) ۱۳۶- اگزاویه برمودس (اسپانیا) ۱۳۷- الکساندرو مینوسترینی (ایتالیا) ۱۳۸- ژارد کاتسیان (امریکا) ۱۳۹- پتری کمپینون فنلاند) ۱۴۰- ساتو الو (فنلاند) ۱۴۱- اتونیا نایم (فرانسه) ۱۴۲- بوردیه اورلی (فرانسه) ۱۴۳- ونسان فلوشار (فرانسه) ۱۴۴- هوبر لااوت (فرانسه) ۱۴۵- سسیل نهوبواکن (فرانسه) ۱۴۶- الکساندرا اشنایدر (فرانسه) ۱۴۷- تیبو براک (فرانسه) ۱۴۸- میلت هوگنر (آلمان) ۱۴۹- ژولین پریر (فرانسه) ۱۵۰- تونژ برن (سوئیس) ۱۵۱- سوزان بنفاتو (امریکا) ۱۵۲- الکساندرا آرنال (فرانسه) ۱۵۳- لویس البرت سروت (فرانسه) ۱۵۴- جوکا پکا والکواپا (فنلاند) ۱۵۵- رنتا دو آلمودیا (ایتالیا) ۱۵۶- ژاکلین هولین (بلژیک) ۱۵۷- سزیفر گیتالا (بلژیک) ۱۵۸- جودیت برانداستار (بلژیک) ۱۵۹- ان برژوت (فرانسه) ۱۶۰- پل دوپف (فرانسه) ۱۶۱- ژورگلی بیکاسسی (رومانی) ۱۶۲- سونژا وارگا (رومانی) ۱۶۳- مایک کولی (امریکا) ۱۶۴- مارتین دسمارو (فرانسه) ۱۶۵- سالدوس نوتیس آاسپانیا) ۱۶۶- پری یر میشل (سوئیس) ۱۶۷- بورو امانوئل (فرانسه) ۱۶۸- سیمون باشینی (ایتالیا) ۱۶۹- ژان ویلیامس (هلند) ۱۷۰- فابین شوو (فرانسه)۱۷۱- هلن روبرتشاو (فرانسه) ۱۷۲- جوناس پولنان (فنلاند) ۱۷۳- رونالدی مارکونتونی (ایتالیا) ۱۷۴- ماهاری ساقید (افریقا) ۱۷۵- ونسان هدیگر (هلند) ۱۷۶- گواتانو استوشی ۱۷۷- تئودور شیوینک (پرتغال) ۱۷۸- آدام گانز (انگلیس) ۱۷۹- توماس کناک ۱۸۰- نادیا پاسشوتو (فرانسه) ۱۸۱- نازارت گارسیا کروسپو (اسپانیا) ۱۸۲- فیل روتر (دانمارک) ۱۸۳- دمه کاروکوسکی (فنلاند) ۱۸۴- پیا بارگان (کلمبیا) ۱۸۵- دونا ورمر (کلمبیا) ۱۸۶- سسیلیا درسولا (فرانسه) ۱۸۷- ماسیمو سالواتو (انگلیس) ۱۸۹- تئورکل اتارسن (نروژ) ۱۹۰- ژان پییر باربییه ژاردت (فرانسه) ۱۹۱- ژان ژاک بوهون (فرانسه) ۱۹۲- شارلوت دوپون (بلژیک) ۱۹۳- پژر زالیکا (بوسنی) ۱۹۴- ژرار کراوسکی (فرانسه) ۱۹۵- ویلی ولستیژن (بلژیک) ۱۹۶- والانتینا کاپلان (کانادا) ۱۹۷- اتانسیا میشوپولو (یونان) ۱۹۸- نسین اموش (فرانسه) ۱۹۹- کلر سیمون (فرانسه) ۲۰۰- کریستیان اودوس (فرانسه) ۲۰۱- حمیده حیاتی (فرانسه)۲۰۲- آلن کورنو (فرانسه) ۲۰۳- نادین ترینتنان (فرانسه) ۲۰۴- لیلیان دو کرمادوس (فرانسه) ۲۰۵- الژاندرا لسزیسکا (اسپانیا) ۲۰۶- مارک دو (امریکا) ۲۰۷- کریستیان فلاویا تاسو (اسپانیا) ۲۰۸- نانان رودگویز (اسپانیا) ۲۰۹- ایرن ایبورا ریزو (اسپانیا) ۲۱۰- انتوان دسروسیه (فرانسه) ۲۱۱- ماری انژ ویالا (فرانسه) ۲۱۲- ژورژ تورس لوازا (اسپانیا) ۲۱۳- روسین اوربان (بلژیک) ۲۱۴- ادولف نیسهولس (بلژیک) ۲۱۵- جنیفر شوبرت (بلژیک) ۲۱۶- ناصر پاکدامن (فرانسه) ۲۱۷- ناتالی گیلوت (فرانسه) ۲۱۸- فرانسوا لورای گاریود (فرانسه) ۲۱۹- کارین شایوس (بلژیک) ۲۲۰- آلین روپود (فرانسه) ۲۲۱- کارمن لیما (فرانسه) ۲۲۲- کاتیا جارجورا (لبنان) ۲۲۳- هلن پوگنیو (بلژیک) ۲۲۴- گابریل بنیتز (کلمبیا) ۲۲۵- اریک گروگرسون (امریکا) ۲۲۶- حنا فیشر (کانادا) ۲۲۷- کریستین جو (امریکا)

صحنه ای از نمايش «پرتقال کوکی» ـ عکس از «آخنر ناخريشتن»

در اين وانفسا روزگار که همه چيز بوی خون و عفونت می دهد آدمک هائی را می بينيم که در سياهی شب سنگر گرفته اند و با شقاوت تمام می درند، شکنجه می کنند و به سادگی نوشيدن آبی سر بر دار می برند.
پرتقال کوکی داستان زندگی آنهاست. استحاله شدگانی که در رژيم های ديکتاتوری نه تنها هويت انسانی خود را از دست داده اند بل به انحا مختلف به ماشينی تبديل يافته اند که مرگ کسب و کار آنهاست.
گاهی اوقات دلم برای آنها می سوزد. جنايت کاران کوچکی هستند که بدون آنکه خود بدانند قربانی شده اند.
قربانی قدرت و قربانی سرمايه.

رضا جعفری

آلکس نيز در اين نمايشنامه نمونه ايست از آنها. با قساوت تمام شکنجه می کند و با بی رحمی شکنجه می شود.
يکسال و نيم است که با او در فکرم زندگی می کنم. زمانی از او متنفر می شوم و زمانی ديگر بر او دل می سوزانم . همين و بس.

در اين نمايشنامه بيست بازيگر، هشت خواننده کر، سه نوازنده و يک خواننده سوپرانو نقش آفرينند .
به اميد آنکه بتوانم شما هم وطنانم را در سالن نمايش ببينم.
کارگردان: رضا جعفری

توضيح ره آورد ـ به آگاهی می رسد که برای اولين اجرا در تاريخ جمعه ۱۲ مارس همه بليت های نمايش به فروش رسيده است و علاقمندان می توانند در تاريخ های بعدی قيد شده در پوستر و بروشور نمايش برای تهيه بليت اقدام کنند. اطلاعات کافی را در پوستر و بروشور نمايش ببينيد و سپس تصوير مقاله روزنامه «آخنر تسايتونگ» در باره نمايش را بخوانيد (مقاله روزنامه «آخنر ناخريشتن» را نيز در بخش آلمانی سايت ره آورد می توانيد بخوانيد):

تصوير مقاله روزنامه «آخنر تسايتونگ» در تاريخ بيستم ماه فوريه:

قسمت دوم

قسمت سوم

قسمت چهارم

قسمت اول سخنرانی مهدی محسنی

قسمت دوم سخنرانی مهدی محسنی

قسمت سوم سخنرانی مهدی محسنی

به نام خدا

جناب آقای لاریجانی

ریاست محترم قوه قضائیه

جمهوری اسلامی ایران

با سلام و احترام

همانگونه که حضرتعالی مستحضرید در پی حوادث پس از انتخابات بیش از ۱۳ حکم اعدام توسط دادگاه ها برای معترضان صادر شده که متاسفانه تا کنون ۲ حکم اجراء شده است.

آنچه موجب نگارش این نامه خدمت جنابعالی شد، انتشار اخبار مبنی بر تداوم صدور احکام اعدام واز جمله صدور حکم اعدام برای دانشجوی جوان؛ محمد امین ولیان است که گفته شده، متهم است در روز عاشوا سنگ در دست داشته است.

مطلع هستید که ایران یکی از کشورهایی است که متاسفانه هنوز احکام اعدام صادر و اجراء می شود و طی سالهای اخیر رتبه دوم در جهان در امر اعدام و رتبه اول در امر اعدام کودکان زیر ۱۸ سال را داشته است. در حوادث ۸ ماه اخیر نیز شاهد نقض مکرر و شدید حقوق بشر در گستره ای وسیع بودیم که موجب آسیب دیدن هزاران خانواده ایرانی شده و بسیاری از این صدمات نیز جبران ناپذیر می باشد.

از جمله مواردی که هرگز جبران نخواهد شد ، جان باختن دهها تن از هموطنان بی گناهمان است که برخی در خیابان ها و برخی در بازداشتگاه های غیر قانونی و در شرایط غیر انسانی و برخی نیز با صدور احکام اعدام جان خود را از دست داده اند.

این در حالی است که جان باختگان بعضاً حتی معترض به انتخابات هم نبودند،اما در خیابانهای شهرها مورد اصابت گلوله و یا ضرب و شتم شدید و خشونت های غیر قابل تصور قرار گرفتند و جان خود را از دست دادند و البته برخی نیز معترضان مسالمت جویی بودند که در مقابل اعتراض آرام و مدنی، گلوله و باتوم و شکنجه و مرگ را دیدند.

جای شگفتی است که قاتلان جوانان پاک این سرزمین که در کهریزک و کوی دانشگاه فاجعه آفریدند، در آرامش و امنیت کامل به سر می برند و جوانانی که در راهپیمایی های مسالمت آمیز حضور یافته و قطعا در مقابل شدت رفتار خشونت طلبانه ماموران و لباس شخصی ها که از مصونیت آهنین برخوردارند، برای دفاع از خود و یا حتی در اثر هیجانات جوانی و اعتراضی سنگ در دست گرفته ، محارب شناخته شده و شدیدترین مجازات ، یعنی اعدام برایشان صادر میگردد.

سوال اینجاست که بین این احکام غیر قابل بازگشت و جبران ناپذیر و رفتار مسالمت آمیز معترضان نسبتی شرعی، عقلی، منطقی و قانونی وجود دارد؟ آیا صدور چنین احکامی شائبه رفتار سیاسی در قوه قضائیه را تشدید نمی کند؟ بدیهی است حضرتعالی که عالم به احکام اسلامی هستید همچون هر انسان خداجوی و حقیقت طلب نمی توانید بر اساس مبانی اسلام که صادر کنندگان چنین احکامی نیز مدعی آنند، مدافع و توجیه کننده چنین احکامی باشید ودر مقام ریاست قوه قضائیه که پاسدار عدالت و اجرای آن است نمی توانید سکوت پیشه کنید.

ریاست محترم قوه قضائیه

نیک مستحضرید که بر اساس قوانین کشور نیز صدور چنین احکامی توجیه نداشته و یقینا" رفتاری ضد انسانی و مخالف شرع و انسانیت به شمار می آید. اگر چنین رفتاری از سوی برخی جریانات ناشی از شرایط سیاسی ایران و در راستای ایجاد رعب و وحشت در جامعه نیز اعمال می شود، باز راهی به خطاست، چرا که صدور و اجرای احکام اعدام موجب آزردگی وجدان جامعه و ایجاد نارضایتی و بدبینی نسبت به حکومت در میان مردم و اوج گیری اعتراضات اجتماعی خواهد شد، که بی شک به نفع هیچ کس نیست.

کانون مدافعان حقوق بشر ضمن اعتراض شدید به صدور احکام اعدام و اجرای عجولانه این احکام ناعادلانه مصرا" وموکدا" از حضرتعالی تقاضا دارد با توجه به شرایط حساس و خطیر کشور چه در عرصه داخلی و چه در عرصه بین المللی و منطقه از صدور و اجرای احکام سنگین از جمله اعدام جلو گیری نمایید و برای احکام صادر شده نیز تدبیری بیندیشید و با تداوم آزادی زندانیان سیاسی که امری پسندیده و ضروری برای جامعه ایران است و از سوی قوه قضائیه در پیش گرفته شده است، شادی و امید را در آستانه عید نوروز به خانواده های هموطن ایرانی خود فراهم آورید.

باسپاس

شیرین عبادی

رئیس کانون مدافعان حقوق بشر

به نام خدا، فرا رسيدن روز جهانی زن را خدمت مردم ايران و حضار محترم تبريک عرض می کنم. و تبريکات ويژه ای برای فعالان جنبش زنان دارم. همان ها که پيشتاز طرح و بيان مطالبات حقوقی و انسانی زنان در جامعه بودند و بيش از سی سال است که نهان و آشکار با پرداخت هزينه های فراوان مادی و معنوی از اين روز تريبونی ساخته اند تا زنان و مردان ايران را متوجه وضعيت و موقعيت خويش سازند. تبريک به فعالانی که با پافشاری و پيگيری مجدانه مطالبات زنان را در سطح گسترده ای از جامعه پراکندند.

چنين پيگيری ها و چنان مبارزات و تلاشهايی سبب شد تا مسائل و مشکلات زنان در ايران به سطح مسائل زنانه تقليل پيدا نکند، که ان هم در نوعی مصادره به مطلوب توسط دولت، در روزی به نام روز مادر از زن و دکتر در مقام مادر، به صورت فله ای و با اهدای شاخه ای گل و يا سکه ای خرد از آنان به خاطر زحماتی که می کشند و فداکاريهايی که می کنند قدردانی شود تا سال بعد ...!

امروز و در اين گردهمايی شاهديم که در جريان فعاليت های فعالان جنبش زنان «که به واقع يکی از عمده ترين سهم ها در بستر سازی جنبش مدنی سبز اخير ايران دانسته اند» گروه ها و طيف های بی شماری از زنان از قيد جهل نسبت به وضعيت و موقعيت و هويت خويش رها شده اند و به آگاهی های جنسيتی و حقوقی قابل توجهی دست يافته اند که آنها را در کنار و دوشادوش فعالان جنبش زنان برای کسب مطالبات زنان قرار داده است. از اين رو با استفاده از فرصتی که اين روز در اختيارم گذاشته است. با زنان فرهيخته و انديشمند ايرانی و به ويژه با فعالان نخبه جنبش زنان سخنی کوتاه دارم و قطعاً مخاطب اين سخن و پيشنهاد تنها زنان نيستند بلکه مردان نخبه و فرهيخته را نيز دربر می گيرد.

نکته ای که می خواهم توجهتان را جلب کنم و خدمتتان عرض می کنم اين است شايد برای يک يا دو نسل پيش تر از ما عدم وجود موضوعات نو در آثار و انديشه های زنان که بتوانند خود را در توليد علم وخلق فناوری همدوش و برابر با مردان نشان دهد مشکل عمده و بزرگی محسوب می شد.

اما امروزه با پيشرفت چشمگير فناوری و حسابگری فوق تصور نظام سرمايه و سود ،اختراعات و اکتشافات علمی از محدوده های تبعيضات جنسيتی و تفاوتهای بيولوژيک عبور کرده اند که اين عبور باعث شد زنان بتوانند برخی مفاهيم بکرعلمی وفلسفی را در آثار و انديشه هايشان بروز دهند که به آنان اجازه داده تا بتوانند پايه گذار جهان بينی نوينی شوند و هستی شناسی انسانی را ابعاد گسترده تری ببخشند که نمونه هايش را در فلسفه و نگرش فمينيستی در اکولوژی، زبان شناسی، تاريخ و الهيات فمينيستی می توانيم مشاهده کنيم. اما به نظر من مشکل عمده ای که همچنان در نظام انديشگی زنان وجود دارد که خود را در آثار آنان نمايش می دهد، اين است که زنان نيز چون مردان هنوز نتوانسته اند مبانی تفکر خود را از چارچوب معنای اعتباری «خصوصيات ذاتی» و تفاوتهای بيولوژيک رها سازند. اين يعنی چه؟ يعنی اين که می خواهم بگويم زنان نتوانسته اند خود را از قيد معانی مردانه حاکم بر مفاهيم کهن (که براساس خصوصيات ذاتی وتفاتهای بيولوژيک و تقسيم جهان به دو دنيای مردانه و زنانه و سلطه فرادستانه مردانه بر زن و جهان، اعتبار می يابند) برهانند و از دريچه چشم انسان به اين مفاهيم بنگرند و برای آنها معانی بکر و تازه ای متناسب با وضعيت و موقعيت فعلی انسان در جهان پيدا کنند. تا بتوانند بر پايه آن معانی در نظام هستی شناسی و معرفتی تبعيض آميز و مسلط مردانه در جهان تغييرات ژرف تری به نفع انسان ايجاد نمايند.هر چند تا زمانی که مفاهيم کهنی چون قدرت، سياست، حکومت، سرمايه، دموکراسی، عدالت، عقل، آزادی، و ... حتی عشق در چارچوب برداشت های مردانه و تحت سيطره «خصوصيات ذاتی» تفکر و تاريخ مذکر قرار دارند،چه بسا زنان ناگزير از اين باشند که در واکنش نسبت به نظام سلطه مردانه بر خصوصيات ذاتی وويژگی های زنان تاکيد کنند.من معتقدم شايسته تر انستکه زنان رفتار واکنشی را تبديل به کنشی اگاهانه وموثر در سرنوشت بشر نمايند.

مثلاً تعريف مردان از مفهوم دموکراسی؛ برابری و برادری است. بديهی است وقتی مردان با شوريدن عليه نظام کهن توانسته اند خود را از سلطه حاکميت مطلق پادشاهان و فرمانروايی کليسائيان که خود را ذاتاً متفاوت و برتر از ديگران می پنداشتند رها سازند و دوران نوينی را پديد آورند که ظاهراً در آن رابطه فرماندهی و فرمانبری به صورت خصوصيات ذاتی و ازلی ابدی از ميان برداشته شده باشد. تعريف شان از مفهوم دموکراسی، برابری محدود به رابطه برادران می باشد. آنها هرگز معنای دموکراسی را تا آنجا گسترش نداد ه ند که نظام حاکميت مردانه و تمکين و فرمانبری زنان در جهان را ابطال سازد.

از اين رو تا وقتی زنان نتوانند مفاهيمی چون دموکراسی، قدرت، سياست، عدالت، آزادی، مدنيت، حکومت و حتی عشق را از معنای اعتباری که براساس تفاوتهای بيولوژيک و خصوصيات ذاتی به آنها بخشيده می شود، رها سازند، و به آنها معانی نوينی خارج از چارچوب خصوصيات ذاتی، «معانی انسانی و فرا جنسيتی» ببخشند، نمی توانندبه تحقق برابری اميدوار باشند. اين مفاهيم تا وقتی در محدوده های جنسيتی حبس باشند حتی اگر براساس خصوصيات ذاتی زنانه بازتعريف شوندمی توانند بازتوليد کننده ی تبعيض، بی عدالتی، سلطه، فريب و خشونت و خدعه شوند. معانی اعتباری با استناد به خصوصيات ذاتی به جای تکيه به ابعاد گسترده درک و شعور انسانی بر ويژگی های جنسيتی و تفاوتهای جنسی بنا ميشوند . که چون تکيه گاه های لق قابليت اتکا برای انسان توسعه يافته ندارند. زيرا معانی اعتباری با استناد به خصوصيات جنسی و جنسيتی ذاتی می توانند در فرايند اجتماعی شدن ودر اعماق مبانی فکری و نظام انديشگی دختربچه و پسربچه نگرش تبعيض آميز و نابرابر را وارد سازند.

و جامعه را متقاعد کنند که مردان به استناد خصوصيات ذاتی شان از زنان قوی تر،عاقل تر، فلذا برترند و زنان به استناد خصوصيات ذاتی شان از مردان عاطفی تر، ضعيف تر و فرودست ترند.

همچنانکه شاهان و اربابان کليسا و موبدان دوران کهن در توجيه قدرت مطلقه و برتری و سلطه خويش در رابطه با مردم که رعايا و بردگان خطايشان می کردند به خصوصيات و برتری ذاتی خويش استناد می جستند. جنسيت بخشيدن به مفاهيم براساس خصوصيات ذاتی به تحکيم هر چه بيشتر نگرش و جهان بينی می پردازد که در آن بردگی و فرودستی و تبعيض ميان بی قدرتان به ويژه زنان دائماً در اشکال جديد و ابعاد پيچيده تر بازتوليد می گردد.

از اين رو من باور دارم و پيشنهاد می کنم که زنان و مردان انديشمند همت خويش را مصروف بخشيدن معانی انسانی فارغ از روابط سلطه و کليشه های خصوصيات ذاتی مردانه و زنانه به مفاهيم کهن کنند تا بتوانند بينش و نگرشی فراجنسيتی پديد آورند که انسانها بتوانند از دريچه آن به خويش و روابط انسانی خويش بنگرند و راه های نويی برايآينده ای روشن جستجو کنند. بديهی است براساس قاعده ای که می گويد هيچ چيز از هيچ زاده نمی شود دستيابی به چنان بينش ونگرشی محتاج مرور دقيق، موشکافانه و نقادانه تاريخ، فرهنگ و سنت های حاکم برماست.

وی در اين باره می گويد: شهرداری پاريس از من برای هشتم مارس دعوت به عمل آورده بودو من هم يک متن درباره فمينيسم و يک شعر در باره زنان آماده کرده بودم که در اين مراسم بخوانم و چهارشنبه هم قصد برگشت داشتم اما به علت بيماری و کهولت سن بارها از رفتن منصرف شدم اما اصرارو محبت دعوت کنندگان از يک سوو عشق به کارزنان و تعهد به زنان کشورم و احترام به اين روز بزرگ مو جب شد که با برنامه شعر خوانی و صحبت از فمينيسم در اين مراسم شرکت کنم.

اما بعد از اينکه از گيت گمرک رد شدم و پاسپورتم مهر خروج خورد ، دو مامور صدايم کردند و پاسپورتم را گرفتند و بعد مرا تا ساعت ۵ صبح نگهداشتند و يک سری سوال و چرا و اما و بعد هم يک کاغد به دستم دادند که برای پاسپورت ام به دادگاه انقلاب بروم.

به اين ترتيب سيمين بهبهانی نيز به خيل زنان فعال اجتماعی که از چهار سال پيش به همين شيوه ممنوع خروج هستند پيوست.

از ميان اين زنان ميتوان به نسرين ستوده ، منصوره شجاعی ، نرگس محمدی ، طلعت تقی نيا ، بدرالسادات مفيدی ، و....اشاره کرد.

اولين هديه روزجهانی زن در سحرگاه امروز از سوی نيروهای امنيتی به نماينده اديب و فرهيحته زنان ايرانی اهدا شد. سيمين خانم روزت مبارک!

مدرسه فمينيستی: بعد از ظهر شانزدهم اسفند ۱۳۸۸ تهران پايتخت ايران شاهد برگزاری مراسمی صميمانه با حضور: زهرا رهنورد، مينو مرتاضی، شهلا لاهيجی، فاطمه راکعی، نوشين احمدی خراسانی، منصوره شجاعی، فرزانه طاهری، نسرين ستوده، فريده ماشينی، فاطمه گوارايی، شهلا فروزان فر، پرستو سرمدی، مرضيه آذرافزا، و تعدادی ديگر از فعالان جنبش زنان و خانواده های زندانيان وقايع اخير به مناسبت فرا رسيدن «روز جهانی زن»، برگزار شد.

هرسال با نزديک شدن ايام خجسته روز جهانی زن، حال و هوای گروهها و سازمانهای زنانه در ايران طراوت خاصی می گيرد و از چندين روز پيش از مراسم سالروز تا چند روز پس از آن، ديدارها، تصميم گيريها، برنامه ريزيها و جنب و جوش برگزاری اين روز، پنهان و آشکار حکايت از حضور هميشه و ماندگار زنان در هر شرايطی و اتفاقا بيشتر درشرايط سخت و پرفشار است. گواه اين حضور پويا ، برگزاری مراسم اين روز در موقعيت های بحرانی سال های گذشته و نيز شرايط سخت چهارسال گذشته است.

امسال نيز عليرغم فشارها و محدوديت های بسيار برای ناديده گرفته شدن اين روز، اما برنامه ها و مراسم گروه های مختلف با کمی و کاستی و پيدا و پنهان درحال برگزاری است. از جمله اين مراسم، برگزاری همايشی تحت عنوان «گردهمايی سبز فعالان جنبش زنان ايران» بود.

برگزاری مراسم ويژه روز جهانی زن درکنار زنان تاثيرگذار در سياست گذاری جنبش سبز ، بارقه ای از اميد در دل فعالان جنبش زنان درحفظ حقوق و هويت مستقل خويش در ادامه راه اين جنبش به وجود آورد.

اين مراسم که به علت محدوديت های موجود نتوانست تعداد زيادی از زنان را گردهم آورد با حضور جمعی از کنشگران حقوق برابر و فعالان جنبش زنان و خانواده های زندانيان جريان های اخير برگزار شد. از جمله می توان به حضور نمايندگانی از گروه های مختلف از جمله مادران صلح، زنان نوانديش دينی ، زنان جبهه مشارکت، تعدادی از افراد کميته همبستگی زنان عليه خشونت های اجتماعی ، مدرسه فمينيستی ، کانون زنان ايرانی، زنان ملی و مذهبی، زنان کميته پيگيری وضعيت زندانيان، برخی از وکلای دادگستری، و... اشاره کرد.

همراهی و همپايی زنان از طيف های مختلف فکری و سياسی در جنبش زنان، رابطه متقابل اين جنبش با جنبش سبز، و تاکيد بر مطالبات و خواسته های مستقل زنان در ادامه راه مشترک اين دو جنبش، و بويژه تاکيد و بيان مجدد مطالبات زنان به مناسبت اين روز جهانی، از مواردی بود که از سوی شرکت کنندگان مطرح و به بحث گذاشته شد.

اولين سخنران «مينو مرتاضی» بود که خود از گردانندگان و بانيان اين مراسم بود. سخنرانان ديگر ، مرضيه آذرافزا از اعضای کميسيون زنان حزب مشارکت ، فاطمه گوارايی از زنان ملی مذهبی ، شهلا لاهيجی از کميته همبستگی زنان عليه خشونت های اجتماعی ، فاطمه راکعی از حزب نو انديشان زنان مسلمان، فريده ماشينی دبير کميسيون زنان حزب مشارکت، به نقش زنان در جنبش سبز و به نقش سازنده زنان زندانی در فرهنگ سازی در زندان و گاه ميان زندانيان غيرسياسی اشاره کرد. و از تلاش های آذرمنصوری در زندان نقل کرد. همچنين شهلا فروزان فر از مادران صلح ، پرستو سرمدی همسر حسين نوری نژاد زندانی سياسی ، نسرين ستوده وکيل دادگستری و فعال جنبش زنان ، منصوره شجاعی از اعضای مدرسه فمينيستی، از جمله ديگر سخنرانان همايش روز جهانی زن بودند.

در پايان منصوره شجاعی از اعضای مدرسه فمينيستی زنان، با ياد آوری تلاش های پيش کسوتان جنبش زنان در دو دهه اخير در برپايی مراسم و مباحث خاص زنان از جمله: مهرانگيز کار ، شيرين عبادی ، شهلا لاهيجی، سيمين بهبهانی، و با نام بردن از يکايک زنان زندانی، ياد و خاطره همه آنان را گرامی داشت. منصوره شجاعی ضمن بيان اين نکته که جنبش زنان چه به لحاظ رويکرد و چه به لحاظ روش، بيشترين نقش را در بسترسازی جنبش سبز داشته است به همصدايی و همنوايی جنبش های اجتماعی در پيش بُرد جنبش سبز اشاره کرد. در پايان ، بيانيه ای که پيش نويس آن تهيه شده بود توسط وی قرائت شد و مفاد آن به بحث گذاشته شد و پس از تصويب نهايی حاضرين در جلسه، به عنوان بيانيه نهايی اين روز تدوين شد. اين بيانيه با طرح و پيگيری مطالبات زنان ۷ خواسته را مطرح کرده بود که متن کامل آن را در زير می خوانيد:

قطعنامه جمعی از فعالان جنبش زنان در گردهمايی سبز به مناسبت ۸ مارس

برای رفع تبعيض و خشونت و برقراری دموکراسی همچنان قدم برخواهيم داشت
۸ مارس، روز جهانی زن، يادآور اعتراضات همبسته زنان در سراسر جهان است. زنان در جای جای اين کره خاکی همواره تلاش کرده اند تا با توجه به شرايط زمانی و مکانی زندگی اجتماعی خود، از فرصت اين روز برای اعلام خواسته ها و مطالبات شان بهره ببرند و زنان ايرانی نيز در طول تاريخ معاصر ايران در جای جای سرزمين مان، همت خود را به کار برده اند تا در اين روز، صدا و خواسته های خود را در جامعه گسترده سازند.

ایران با داشتن بیش از ۶۰ روزنامهنگار زندانی بزرگترین زندان روزنامهنگاران در جهان است. احمدی امویی در حالی به این حبس محکوم میشود که تنها یک روزنامهنگار و تحلیلگر اقتصادی است. در ماه گذشته نمایندهگان ایران در سازمان ملل مدعی شده بودند که در ایران هیچ روزنامهنگاری بازداشت نیست و کسانی که زندانی هستند به خاطر خشونت و تروریست بودن در زندان هستند. ادعایی که با این احکام برای روزنامهنگاران خوشنامی چون احمدی امویی دروغ بودنش آشکار میشود.

رهانا

جانشین فرمانده نیروی انتظامی گفت: در جلساتی که با عزیزان سپاه داشتیم گشت‌های بسیج به عنوان گشت محله در تهران و کل کشور فعال می‌شوند.

به گزارش ایلنا، سردار احمدرضا رادان با حضور در جمع خبرنگاران در رابطه با امنیت مردم در روزهای پایانی سال و تعطیلات نوروز اظهار کرد: در رابطه با تامین امنیت و اقدامات انتظامی با توجه به اینکه در برخی استان‌ها مثل تهران شهرها در ایام تعطیلات خالی می‌شوند، جلساتی با عزیزان سپاه داشتیم.

وی افزود: در این راستا گشت‌های بسیج به عنوان گشت‌های محله در تهران و کل کشور فعال می‌شوند.

جانشین فرمانده نیروی انتظامی خاطر نشان کرد: این اقدام کار خوبی در راستای ارتقای احساس امنیت شهروندان و برخورد با زشتی‌ها و تلشتی‌ها است که نیروهای بسیج با لباس و حکم سازمانی با هماهنگی کلانتری‌ها به کمک مردم می‌آیند.

رادان ادامه داد: نیروی انتظامی نیز با به‌کارگیری کل نیروهایش در روزهای تعطیل به کار می‌آید.

وی در رابطه با مراسم چهارشنبه‌سوری نیز اظهار کرد: در چهارشنبه آخر سال همان‌طور که گفته شد بزرگترها باید کنار کوچکترها باشند و مدیریت بزرگترها باعث می‌شود که حوادث تلخی که سال‌های گذشته شاهد آن بودیم، رخ ندهد.

سردار رادان ادامه داد: آنچه که حساس هستیم این است که خیابان‌ها، میادین و شاه‌راه‌ها چه از سوی خودروها و چه توسط افراد محدود نشود و این افراد حتما دستگیر می‌شوند و با هماهنگی قضایی قرار است افرادی که اقدام به راه‌بندان کنند و خودروهایشان تا پایان تعطیلات مهمان ما باشند که البته تعدادشان قطعا کم است.

جانشین فرمانده نیروی انتظامی همچنین در رابطه با سفرهای نوروزی نیز به سلامت رانندگان به ویژه رانندگان وسایل نقلیه عمومی تاکید کرد.